กาแฟกับบทละครที่เขียนไม่จบ

“ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณรื้อค้นห้องทำงานของผม พราวรุ้ง” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของธันวาดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษและจางกลิ่นยาสูบจางๆ เขายืนพิงกรอบประตู สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา มือที่ถือปากกาค้างอยู่เหนือกระดาษร่างบทละครดูสั่นเล็กน้อย พราวรุ้งเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทายกลับดูอ่อนแสงลงเพราะความกังวลที่พุ่งเข้ามาเป็นระลอก “ฉันไม่ได้รื้อ ฉันแค่... หามันไม่เจอ” “หาอะไร” “ยาแก้ปวด” เธอตอบสั้นๆ เก็บความรู้สึกผิดไว้ใต้ท่าทีแข็งกร้าว “แล้วก็... ขอบคุณที่ให้ยืมห้องทำงานนะ แต่มันรกจนฉันแทบจะเขียนบทไม่ออกอยู่แล้ว” ธันวาก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ กลิ่นสะอาดของน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อเชิ้ตของเขาปะทะเข้ากับจมูกของพราวรุ้ง เขาไม่ได้สนใจคำค่อนขอดเรื่องความรก แต่สายตาของเขากลับตกลงบนสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่วางเปิดค้างอยู่บนโต๊ะ มันเป็นบทละครที่เขาสังเกตเห็นมาหลายวันแล้ว—บทละครที่พราวรุ้งพยายามขีดเขียนลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะขยำทิ้งลงถังขยะนับครั้งไม่ถ้วน เขาสังเกตเห็นลายมือที่ยุ่งเหยิงและคราบหยดน้ำที่แห้งกรังบนกระดาษ... ไม่ใช่กาแฟ แต่มันคือน้ำตา “พ่อคุณเป็นยังไงบ้าง” ธันวาถาม เปลี่ยนเรื่องดื้อๆ ขณะกวาดสายตาอ่านประโยคที่ถูกเขียนทิ้งไว้ในสมุด ‘ในเซฟโซนที่แสนปลอดภัยนี้ ฉันซ่อนตัวเพื่อปกป้องโลกของตัวเอง แต่ใครจะรู้... ว่าความโดดเดี่ยวคือกับดักที่กัดกินใจตัวเองให้พังทลายทีละนิด’ ธันวาชะงัก ประโยคนั้นบาดลึกเข้าในอกราวกับถูกใบมีดกรีด เขาเงยหน้ามองเจ้าของผลงานที่ยืนขึ้นจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ พราวรุ้งในวันนี้ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ ใบหน้าสวยไร้การแต่งแต้มเครื่องสำอางดูซีดเซียวจนเขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “คุณพ่อคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ หมอเก่ง พยาบาลใส่ใจ มีแต่คนข้างๆ นี่แหละที่... ช่างเถอะ” เธอคว้ากระเป๋าถือเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไป แต่ทว่าน้ำเสียงของธันวากลับรั้งเธอไว้ “หยุดก่อน” ธันวายื่นมือไปคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่อบอุ่นอย่างประหลาด เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา “งานเขียนของคุณ... มันห่วย” พราวรุ้งถลึงตาใส่ “ขอบคุณสำหรับคำวิจารณ์ที่ไม่สร้างสรรค์นะคะ ถ้าจะด่าก็เชิญไปด่าเรื่องอื่น ฉันไม่มีอารมณ์มาฟังคุณประชดหรอก” “ผมบอกว่ามันห่วย เพราะคุณยังเขียนไม่จบ” ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ สัมผัสที่ข้อมือยังคงอยู่ “คุณมัวแต่เขียนถึงความโดดเดี่ยวของตัวเอง จนลืมไปว่าในบทละครเรื่องนี้... คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” พราวรุ้งนิ่งไป ลมหายใจของเธอสะดุด ความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นเป็นกำแพงเริ่มร้าวราน “คุณจะสื่ออะไรกันแน่ ธันวา” “ผมจะสื่อว่า...” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ ขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่มีเหลือ “ถ้าคุณต้องการที่พักใจที่ไม่ใช่แค่เซฟโซนเย็นๆ ของผม... คุณก็แค่เอ่ยปาก ไม่ใช่แอบเขียนคำตัดพ้อทิ้งไว้ให้คนอื่นเห็นแบบนี้” “คนปากแข็งแบบคุณเนี่ยนะจะบอกให้ฉันเอ่ยปาก?” เธอแค่นหัวเราะทั้งที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “คุณมันก็แค่สถาปนิกจอมเผด็จการที่อยากเห็นทุกอย่างเป็นระเบียบ แม้แต่ชีวิตของฉัน” “ใช่ ผมมันเผด็จการ” ธันวายอมรับหน้าตาย มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น “และเพราะผมเผด็จการ ผมเลยไม่ยอมให้คนที่ยืมห้องผมไปเขียนบทละครต้องกลับไปร้องไห้ที่โรงพยาบาลคนเดียว” เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่จังหวะที่เขากำลังจะปล่อยมือ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ ตามด้วยการเปิดเข้ามาของ ‘นรี’ อดีตคนรักเก่าที่พราวรุ้งจำได้แม่นยำ “ธันคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว พ่อของธัน... ท่านกำลังขอพบธันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” บรรยากาศในห้องที่เคยตรึงเครียดด้วยความรู้สึกของคนสองคนกลับเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบในฉับพลัน ธันวาชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งเครียดที่พราวรุ้งไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปล่อยมือจากเธอทันทีหันไปหานรีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “คุณรออยู่นี่ ห้ามไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา” ธันวาสั่งเสียงเรียบก่อนจะเดินผ่านหน้าพราวรุ้งไปโดยไม่สนใจแม้แต่จะสบตา พราวรุ้งยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองดูแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งจะเอ่ยปากว่าจะปกป้องเธอ เดินจากไปพร้อมกับอดีตที่หวนกลับมา... แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจหายที่สุด ไม่ใช่การปรากฏตัวของนรี แต่มันคือสมุดบันทึกของเธอที่ถูกธันวาวางทิ้งไว้บนโต๊ะ พร้อมกับปากกาหมึกซึมของเขาที่วางทับหน้ากระดาษหน้าที่เขียนว่า... ‘บทสรุปของความสัมพันธ์ คือสิ่งที่ฉันไม่เคยกล้าเขียน’ มีเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังที่ตอกย้ำความเงียบ ในขณะที่หัวใจของพราวรุ้งกำลังเต้นรัวด้วยความกังวลที่ไม่รู้ว่าจบลงตรงไหน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความซึนของพระเอกเรานะครับ!