เมื่อความมั่นใจปะทะความเนี๊ยบ

ส้นสูงปักหมุดคริสตัลของจินนี่กระแทกลงบนพื้นปาร์เกต์ขัดมันในสตูดิโอแฟชั่นใจกลางสุขุมวิทราวกับจะประกาศสงคราม เสียง *กริ๊ก-กริ๊ก* ที่ดังเป็นจังหวะสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างขนาดใหญ่ แต่นั่นยังไม่น่ารำคาญเท่ากับสายตาคู่คมของเรวิกา—ดีไซเนอร์สาวเจ้าของคอลเลกชัน ‘Eclipse of Desire’—ที่ยืนกอดอกพิงเสากลม ทอดมองเธอด้วยแววตาติเตียนที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "ถ้าการเดินแบบของคุณจินนี่ในวันจริง มันคืองานโชว์ตัวตามผับบาร์ เกรดของโชว์นี้คงร่วงไปอยู่ใต้ดินแล้วล่ะค่ะ" น้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมและไร้เยื่อใยดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบของสตูดิโอ จินนี่ชะงักฝีเท้า หันขวับกลับมามองดีไซเนอร์สาวที่สูงศักดิ์เสียจนน่าหมั่นไส้ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีไวน์แดง ท่าทางของนางแบบสาวเต็มไปด้วยความพยศและทิฐิที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้ามาลูบคมเธอ "แต่ถ้าการเดินแบบของคุณเรย์ มันหมายถึงการบังคับให้หุ่นกระบอกเดินตามบรรทัดฐานโบราณคร่ำครึ ฉันว่าเอาเวลาไปนั่งพับกระดาษอยู่บ้านน่าจะเหมาะกับคุณมากกว่านะคะ" จินนี่สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอเชิดคางขึ้นอย่างถือดี แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดซึมตามไรผมจากความล้าสะสมในร่างกายก็ตาม เรวิกาขยับตัว ก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาช้าๆ ทว่าทรงพลัง ทุกย่างก้าวของดีไซเนอร์สาวคนนี้เต็มไปด้วยความเนี๊ยบและควบคุมได้ดั่งใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมไม้จันทน์หอมโชยแตะจมูกจินนี่ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวแคบลงจนน่าอึดอัด เรหยุดยืนตรงหน้าจินนี่ด้วยระยะห่างเพียงแค่คืบ สายตาของทั้งคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ "ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเถียงค่ะ จินดา... ฉันจ้างคุณมาพรีเซนต์ชุดที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบ" เรวิสาลดสายลงมองต่ำไปยังข้อเท้าขวาของนางแบบสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาตรงๆ "และถ้าคุณยังเดินสะดุดจังหวะบีทที่สามของเพลงบิวท์อินแบบเมื่อกี้ ฉันเกรงว่าคอนแทกต์พันล้านระหว่างเราคงต้องพิจารณากันใหม่" คำพูดนั้นจี้เข้าจุดดำมืดในใจจินนี่อย่างแม่นยำ ข้อเท้าขวาที่เคยพลิกจากอุบัติเหตุเมื่อสองวันก่อนยังคงส่งความระบมแปลบปوامทุกครั้งที่เธอลงน้ำหนักเกินพิกัด แต่มีทางเดียวที่เธอจะไม่มีวันยอมจำนน คือการก้มหัวให้ผู้หญิงเย็นชาคนนี้เห็นความอ่อนแอ จินนี่หัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นเต็มพิกัด เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เรวิกาเสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจกระټุก "ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหมคะคุณเรย์... ชุดราตรีผ่าข้างสูงปรี๊ดถึงโคนขาเนี่ย ถ้าฉันเดินแล้วมันแหวกจนเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น คนที่จะอับอายขายหน้าไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ แต่เป็นดีไซเนอร์ปากจัดที่ออกแบบชุดอุบาทว์พวกนี้ต่างหาก" เรวิกานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาคู่คมไหววูบลงเล็กน้อยเมื่อปะทะกับสายตาร้อนแรงที่มองตรงเข้ามา หัวใจใต้เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างที่เธอพยายามหลอกตัวเอง แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่ถูกความมั่นเกินร้อยของผู้หญิงตรงหน้าสั่นคลอน "ปากเก่ง" เรวิกาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเยือกเย็นของตัวเองกลับมา มือเรียวบางยกขึ้นจัดปกเสื้อให้จินนี่ด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะทะนุถนอม แต่ปลายนิ้วกลับออกแรงกดลงบนหัวไหล่มนอย่างหมั่นไส้ "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าปากกับฝีมือของคุณมันเก่งกาจเท่ากันจริงไหม... เอาใหม่อีกรอบ เพลงเดิม เดินให้พ้นเส้นสีแดงตรงนั้น แล้วห้ามพลาดแม้แต่ก้าวเดียว!" จินนี่สะบัดไหล่หนีสัมผัสปนความร1อญรุนแรงนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก, เพื่อข่มความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปยังจุดเริ่มต้น เสียงเพลงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์เร้าใจกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง จินนี่หลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อรวบรวมสมาธิ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมประกายความมั่นใจที่เฉิดฉายและดุดันยิ่งกว่าเดิม ทุกสายตาในสตูดิโอจับจ้องมาที่เธอ เมื่อจินนี่เริ่มก้าวเดิน... จังหวะแรกหนักแน่น จังหวะที่สองพริ้วไหว และจังหวะที่สามที่เคยสะดุด เธอกลับพลิกตัวหมุนสะบัดชายผ้าซีทรูยาวระพื้นได้อย่างงดงามไร้ที่ติ ราวกับเสือสาวที่กำลังย่างก้าวบนอาณาจักรของตัวเอง เรวิกายืนกอดอกมองภาพนั้น ความรู้สึกบางอย่างตีรวนอยู่ในอก ทั้งทึ่ง ทั้งหงุดหงิด และปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงผิดจังหวะไปกับลีลาการเดินที่ทรงพลังนั้น จินนี่เดินตรงเข้ามาหยุดยืนประชิดตัวเรวิกาอีกครั้ง ใบหน้าสวยเฉี่ยวมองตรงมาด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า เธอโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูดีไซเนอร์สาวด้วยน้ำเสียงยั่วยวนที่ทำเอาเรวิการู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า "พอใจหรือยังคะ... ท่านดีไซเนอร์?" เรวิกากัดริมฝีปากล่างเบาๆ กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำชมสักประโยคเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... *พรึบ!* ไฟในสตูดิโอดับลงพร้อนกันทั้งห้อง ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามด้วยเสียงล็อกประตูกระจกด้านหน้าดัง *คลิก* กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเรวิกา ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือปริศนาเอื้อมมาคว้าหมับที่เอวคอดของเธอไว้ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "เกมสนุกหมดสนุกแค่นี้แหละค่ะคุณเรวิกา... เพราะคนอนุมัติงบโปรเจกต์นี้เขามาตรวจงานด้วยตัวเองแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ!