กฎเหล็กในสตูดิโอ

เสียงกระแทกของแฟ้มผลงานหนาเตอะบนโต๊ะกระจกนิรساويดังสนั่นจนแทบกลบเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเรย์ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของบรรยากาศรอบตัว ทำให้สตูดิโอออกแบบชุดแต่งกายชั้นสูงแห่งนี้ราวกับห้องทดลองเคมีที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เรวิกา หรือ เรย์ ในชุดสูทผ้าทวีปสีเทาเข้มเข้ารูป ยืนกอดอกมองผู้หญิงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกน ส้นสูงสีดำสนิทขยับเข้าใกล้เป้าหมายทีละนิดอย่างจงใจสร้างแรงกดดัน ทว่าจิรดา หรือ จินนี่ กลับไม่มีท่าทีสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เธอกลับยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เป็นรอยยิ้มเยาะที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของดีไซเนอร์สาวตัวแม่กระตุกวูบ "สามปีเต็ม... จิรดา" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มันกลับเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฉันคิดว่าวงการแฟชันนิวยอร์กคงกว้างพอที่จะทำให้เราไม่ต้องโคจรมาเจอ กันอีก แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะตลก... หรือเธอจงใจใช้เส้นสายของเอเจนซี่เพื่อมาเหยียบหน้าฉันถึงสตูดิโอ" จินนี่หัวเราะในลำคอเบา ๆ เธอปัดปอยผมสีน้ำตาลเข้มที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มออกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ ไม่มีความหวาดกลัวในดวงตากลมโตคู่นั้น มีเพียงประกายความท้าทายที่ร้อนแรงเสียจนเรย์ต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อตั้งสติ "โลกมันแคบค่ะคุณเรย์... หรือจริง ๆ แล้ว เป็นตัวคุณต่างหากที่พยายามวิ่งหนีฉันมาตลอดสามปี ทั้งที่ความจริงเราต่างก็รู้ดีว่า... ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายหนี" จินนี่ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูงของนางแบบระดับท็อปทำให้เธออยู่ในระดับเดียวกับเรย์พอดี กลิ่นวานิลลาจาง ๆ จากตัวของจินนี่ลอยมาปะทะนาสิกของเรย์ มันเป็นกลิ่นเดียวกับเมื่อสามปีก่อน กลิ่นที่เรย์เคยสูดดมจนแทบคลั่งในคืนที่ทุกอย่างพังทลายลง เรย์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น6สัน เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่อันตรายเกินไป ก่อนจะโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนตักของอีกฝ่าย "อ่านซะ... ถ้ารับเงื่อนไขพวกนี้ไม่ได้ เชิญติดต่อผู้จัดการของเธอให้หาข้ออ้างถอนตัวไปซะตอนนี้ เพราะฉันไม่ยอมให้ซูเปอร์โมเดลร้อยเล่ห์มาทำลายคอลเลกชันสำคัญที่สุดในชีวิตของฉันแน่" จินนี่ก้มมองกระดาษในมือด้วยความสนใจ บนกระดาษแผ่นนั้นพิมพ์ข้อความด้วยตัวอักษรหนาเตอะ หัวข้อเขียนไว้ตัวโตด้วยหมึกสีแดงว่า **"กฎเหล็ก 5 ข้อในการร่วมงานกับเรวิกา"** "ข้อแรก..." เรย์เริ่มร่ายยาวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดราวกับผู้พิพากษา "ห้ามแตะต้องหรือจัดระเบียบอุปกรณ์ดีไซน์ในห้องทำงานของฉันเด็ดขาด ข้อสอง ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว เพราะเวลาของฉันมีค่ามากกว่าตารางงานซูเปอร์โมเดลตกอับอย่างเธอ ข้อสาม ในเวลาทำงาน ห้ามพูดเรื่องส่วนตัวเด็ดขาด เราเป็นแค่ 'ดีไซเนอร์' กับ 'ไม้แขวนเสื้อ' เท่านั้น" จินนี่ไล่สายตาอ่านไปเรื่อย ๆ มุมปากสวยยังคงประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาท เธอยิ่งอ่าน เรย์ก็ยิ่งหงุดหงิดจนแทบอยากจะฉีกกระดาษแผ่นนั้นทิ้ง "ข้อสี่..." เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวจินนี่มากขึ้นจนระยะห่างแทบไม่เหลือ ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ห้ามมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... สายตาที่เหมือนกับว่าเธอกำลังสนุกบนความทุกข์ของคนอื่น" "แล้วข้อห้าล่ะคะ?" จินนี่เอียงคอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความยั่วยวนไว้อย่างจงใจ เธอก้าวเข้าหาเรย์ทีละก้าว บีบให้ดีไซเนอร์สาวต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปึ้ง! "ข้อห้ามที่สำคัญที่สุด... มันคืออะไรเหรอคะ คุณเรย์" ลมหายใจอุ่น ๆ ของจินนี่ปัดผ่านปลายจมูกของเรย์ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอดสามปีเริ่มรวนเร เรย์พยายามใช้มือดันไหล่ลาดของอีกฝ่ายให้ออกไป แต่จินนี่กลับคว้าข้อมือของเธอไว้ได้ทัน สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่แตะลงบนข้อมือทำให้เรย์สะ่านไปทั้งร่างราวกับโดนกระแสไฟอ่อน ๆ ช็อต "ปล่อยนะ..." เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมือกลับแต่ไร้ผล แรงของนางแบบสาวที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วงนั้นมีมากกว่าที่เธอคิด "ถ้าฉันไม่อลุ่มอล่วยล่ะคะ?" จินนี่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของเรย์ "คุณจะไล่ฉันออกจริง ๆ เหรอ เรย์... ไหน ๆ เธอก็อุตส่าห์หนีฉันไปตั้งสามปี ทำไมคราวนี้ไม่ลองเผชิญหน้ากันดูสักตั้งล่ะ หื้ม?" สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาเรย์ชะงักกึก ความทรงจำเก่า ๆ ที่พยายามฝังกลบไว้กำลังพรั่งพรูขึ้นมาในหัว สมองของเธอกำลังสั่งให้ผลักผู้หญิงคนนี้ออกไปให้พ้นทาง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการยืนนิ่งงันอยู่ใต้พันธนาการแห่งสัมผัสนี้ ก่อนที่บรรยากาศจะเตลิดไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คุณเรย์คะ! ชุดตัวอย่างสำหรับงานพรุ่งนี้มีปัญหาใหญ่—" เสียงของเลขาฯ สาวสะดุดกึกทันทีที่ก้าวเข้ามาเห็นภาพเบื้องหน้า เรย์รีบสะบัดข้อมือหลุดจากการจับกุมของจินนี่แล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว จัดสูตรเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์ม ส่วนจินนี่ก็ทำเพียงแค่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรย์สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ เสียงของเธอกลับมาเย็นชาและแข็งกร้าวอีกครั้งในเสี้ยววินาที "มีปัญหาอะไรว่ามา!" เรย์หันไปตวาดใส่เลขาฯ ที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นด้วยความตกใจกับบรรยากาศมาคุในห้อง แต่ก่อนที่เลขาฯ จะทันได้เอ่ยปากรายงานความหายนะของชุดตัวอย่าง จินนี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ทำเอาลมหายใจของเรย์ต้องสะดุดลงอีกครั้ง "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะเลขาฯ... เพราะเรื่องชุดตัวอย่างพัง ๆ นั่น ฉันเป็นคนจัดการมันเองตั้งแต่อยู่ในห้องลองเสื้อแล้วล่ะค่ะ" จินนี่หันมาสบตาเรย์อีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่ประกาศให้รู้ว่า... เกมนี้ เธอไม่ได้มาเพื่อยอมแพ้ แต่เธอมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน *** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สการ์เล็ตโรส" เสมอมานะคะ!