ดื่มเหล้าดับร้อน

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงเบสทุ้มต่ำจากลำโพงซับวูฟเฟอร์ที่สั่นสะเทือนอยู่ใต้พื้นไม้ขัดมันของเลานจ์ลับใจกลางกรุง เรวิกานั่งไขว่ห้างอยู่มุมมืดของเคาน์เตอร์บาร์ ปลายเล็บเรียวสวยเคาะผิวแก้วทรงสูงที่มีของเหลวสีอำพันกลิ้งไหวตามแรงมือ แสงไฟนีออนสีม่วงอมแดงสาดส่องกระทบกรอบหน้าคมคายที่วันนี้ดูเหนื่อยล้ากว่าทุกวัน เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและร่องไหปลาร้าที่สะท้อนกับแสงไฟ ปมข่าวฉาวเรื่องข้อเท้าพังของนางแบบตัวท็อปและการปะทะคารมเดือดเมื่อบ่ายยังคงติดอยู่ในหัวราวกับรอยแผลเป็นที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำ "วอดก้ามาร์ตini อีกแก้วค่ะ" เสียงหวานติดจะแหบพร่าเอ่ยสั่งบาร์เทนเดอร์หนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่า... ก่อนที่แก้วใหม่จะถูกวางลง เสียงส้นสูงที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิดก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง พร้อมกับร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้บาร์ตัวถัดไปอย่างไม่ี่เกรงใจใคร "ผู้หญิงที่เพิ่งประกาศสงครามกับฉันเมื่อตอนบ่าย... มีรสนิยมการเลือกที่หลบเลียแผลใจแย่กว่าที่คิดนะคะ" เรวิกาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับไออุ่นจากตัวของจิรดานั้นเด่นชัดเสียยิ่งกว่าอะไร ดีไซเนอร์สาวแค่นหัวเราะในลำคอ ปรายตามองนางแบบสาวที่วันนี้รวบผมตึงเผยให้เห็นลำคอระหงและดวงตาที่ฉายแววพยศไม่เสื่อมคลาย "ฉันจะอยู่ที่ไหนก็เรื่องของฉันค่ะ คุณจิรดา หรือว่าที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่คุณเหมาไว้เลียแผลที่ข้อเท้าพังๆ ของคุณกันแน่?" เรวิกาหันไปสบตา รอยยิ้มมุมปากเคลือบยาพิษถูกยกขึ้นอย่างท้าทาย จิรดาไม่โกรธอย่างที่ควรจะเป็น เธอเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ยกมือขึ้นสั่งเบอร์бон ออนแร็กล็อกกับบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคู่กัดคนสำคัญ ระยะห่างระหว่างพวกเธอมีเพียงอากาศบางเบาและกระแสไฟฟ้าที่สпарกใส่กันจนแทบไหม้เกรียม "ข้อเท้าฉันจะพังหรือไม่พัง... มันก็เรื่องของฉันเหมือนกันค่ะ เรวิกา" จิรดาลากเสียงยาวอย่างจงใจ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของอีกฝ่าย "แต่ดูจากสภาพคุณตอนนี้แล้ว... คนที่ใกล้จะพังยิ่งกว่าฉัน น่าจะเป็นดีไซเนอร์มือทองที่แบกความคาดหวังของคนทั้งวงการไว้บนบ่ามากกว่ามั้งคะ?" คำพูดนั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ามาบีบขั้วหัวใจของเรวิกาทันที รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของดีไซเนอร์สาวแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่แววตาเย็นชาจะไหววูบอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะทันสังเกตเห็น ยกเว้นแต่... จิรดาที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง..." เรวิกาพึมพำเสียงเบาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงดนตรี เธอยกแก้วขึ้นจิบวอดก้าจนหมดรวดเดียว รสชาติร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ แต่มันก็ยังไม่อุ่นเท่าความอัดอั้นที่สุมอยู่ในอก "คุณคิดว่าฉันอยากยืนอยู่ตรงนี้เหรอคะ? คุณคิดว่าการต้องสมบูรณ์แบบในทุกๆ วินาที มันง่ายนักหรือไง?" จิรดาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มยโสบนใบหน้าสวยลดระดับลง เมื่อได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเปราะบางที่เรวิกาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็นมาก่อน มันเป็นแววตาของคนที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยความคาดหวังจนแทบจะหายใจไม่ออก นางแบบสาววางแก้วในมือลงช้าๆ หันตัวเข้าหาอีกฝ่ายเต็ม "แล้วทำไมไม่ถอดมันออกล่ะคะ?" จิรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความเห็นอกเห็นใจบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าคู่ปรับ "ภาระที่คุณแบกไว้... ถ้ามันหนักหนาจนหลังจะหัก ทำไมต้องฝืนแบกต่อไปเพื่อคนอื่นด้วย?" "เพราะถ้าฉันล้ม... จะไม่มีใครรับฉันไว้ยังไงล่ะคะ" เรวิกาหันมาสบตาอย่างตรงไปตรงมา แววตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่สะสมมานานปี "ครอบครัว สังคม สื่อ หรือแม้แต่พวกคุณ... ทุกคนคาดหวังให้ฉันเป็นเรวิกาคนเก่ง คนที่ไม่มีวันผิดพลาด เรวิกาที่ไม่เคยเหนื่อย... ฉันเลือกไม่ได้หรอกค่ะ จิรดา" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวพวกเธอชั่วขณะ แม้เสียงเพลงในบาร์จะยังคงดังสนั่น แต่โลกของคนทั้งคู่กลับแคบลงเหลือเพียงระยะห่างแค่คืบ จิรดามองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเรวิกา ไล่สายตาขึ้นไปสบกับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววโดดเดี่ยวอย่างน่าใจหาย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติของนางแบบสาวเริ่มรัวเร็วจนน่าตกใจ ความรู้สึกโกรธเคืองเรื่องข่าวฉาวเมื่อบ่ายมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาประหลาดที่อยากจะเอื้อมมือไปโอบกอดไหล่บางนั้นไว้ "งั้นก็ลองล้มดูสิคะ..." จิรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมน้ำหอมหรูหราลอยวนอยู่รอบตัว จนเรวิการู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ "ถ้าคุณล้ม... ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนยืนรอดู และบางที... ฉันอาจจะยอมเป็นเบาะรองรับให้คุณสักครั้งก็ได้นะ เรวิกา" เรวิกาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าวอย่างประหลาด เธอเอียงคอมองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มร้ายกาจแบบฉบับเรวิกากลับมาอีกครั้ง แม้ว่ามันจะเจือไปด้วยความเศร้าก็ตาม "ปากดีจังนะคะ... ทั้งที่ตัวเองก็เดินแทบจะไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ยนะ" "จะลองพิสูจน์ดูไหมล่ะคะว่าฉันเดินไหวหรือเปล่า..." จิรดาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์รดรินอยู่บนแก้มเนียน เรวิการู้สึกเหมือนถูกสะกดให้หยุดนิ่ง ดวงตากลมโตของนางแบบสาวพราวระยับด้วยความท้าทายที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกัน เสียงปรบมือดังสนั่นพร้อมกับเสียงแฟลชกล้องมือถือสาดวาบเข้ามาจากทางด้านหลังของเลานจ์ ก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที "โอ้โห ภาพสวยมากเลยค่ะ! ภาพหลุดระหว่างดีไซเนอร์ตัวแม่กับนางแบบเบอร์หนึ่ง นั่งนัวเนียกันในบาร์ลับแบบนี้ พรุ่งนี้หนังสือพิมพ์หัวสีต้องขายดิบขายดีแน่ๆ เลยค่ะคุณเรย์!" เสียงแหลมสูงของนักข่าวสายบันเทิงคนหนึ่งดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตกตะลึง เรวิกาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สติที่กระจัดกระจายกลับเข้าร่างในทันที เธอดันร่างของจิรดาออกห่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองต้นตอของเสียงด้วยแววตาวาวโรจน์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล "ลบรูปเดี๋ยวนี้ค่ะ!" เรวิกาตวาดเสียงกร้าว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้บาร์ล้มคว่ำ แต่ยังไม่ทันที่เรวิกาจะได้ก้าวเข้าไปจัดการกับนักข่าวจอมสอดรู้สอดเห็น จิรดากลับคว้าข้อมือของเธอไว้เสียก่อน แรงดึงนั้นทำให้เรวิกาต้องหันกลับมามอง และในวินาทีนั้นเอง... จิรดาก็รวบเอวบางของเธอเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและเย้ายวนในคราวเดียวกัน "อย่าเพิ่งตกใจไปสิคะ... ในเมื่อพวกเขาอยากได้ข่าวฉาวนัก เราก็จัดชุดใหญ่ให้สมกับที่รอคอยเลยดีกว่าไหมคะคุณดีไซเนอร์?" จิรดาไม่รอให้เรวิกาได้ปฏิเสธ เธอใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยของดีไซเนอร์สาวเข้ามาหาตัว ก่อนจะประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากนุ่มของเรวิกาทันทีท่ามกลางแสงแฟลชที่รัวยิงเข้ามาไม่ยั้ง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สการ์เล็ตโรส" เสมอมานะคะ!