คำถามที่ไม่มีคำตอบ

"คุณช่วยหุบปากสกปรกของคุณ แล้วไสหัวไปก่อนที่ฉันจะเรียกบอดี้การ์ดมาโยนคุณออกไปได้ไหมคะ?" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบเย็นเยียบ แต่มันกลับทรงพลังพอจะทำให้บทสนทนาที่กำลังเดือดพล่านหยุดชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที เธอไม่ได้ตื่นตระหนกกับคำดูถูกของชายตรงหน้าที่เพิ่งเดินเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญที่สตูดิโอส่วนตัว ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบบางจ้องมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ จินนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เรย์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากดีไซเนอร์สาว เธอขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังร่างของเรย์ไว้อย่างสัญชาตญาณ มือเรียวสวยของนางแบบสาวกำแน่นจนขึ้นข้อ แต่เธอกลับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและเย่อหยิ่งพอที่จะทำให้คนตรงหน้าหน้าชา "ของเหลือเหรอคะ?" จินนี่ทวนคำด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ พลางไล่สายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเวทนา "น่าขำนะคะที่คนอย่างคุณจะกล้าพูดเรื่องรสนิยม ทั้งที่แม้แต่รสนิยมในการเลือกที่ยืนให้ตัวเองยังทำไม่ได้เลย นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล และฉันคิดว่าคุณคงลืมไปว่าการบุกรุกเข้ามาแบบนี้ ผลลัพธ์มันไม่ได้จบแค่การถูกไล่ออกหรอกนะคะ" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ ก่อนจะเดินหันหลังกลับไปอย่างหัวเสียทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดภายในห้องทำงานหรูหราที่เต็มไปด้วยร่างแบบชุดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เรย์ถอนหายใจแผ่วเบา เธอยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองช้าๆ ความเครียดจากงานและความวุ่นวายจากบุคคลภายนอกเริ่มกัดกินความอดทนของเธอทีละน้อย แต่สิ่งที่กวนใจเธอยิ่งกว่า คือสัมผัสจากมือของจินนี่ที่วางลงบนไหล่เธอเบาๆ ในตอนนี้ "คุณโอเคไหมคะ?" จินนี่เอ่ยถาม น้ำเสียงที่เคยเผ็ดร้อนเมื่อครู่กลับนุ่มนวลลงอย่างประหลาด เรย์ชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของนางแบบสาวที่อยู่ใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของจินนี่ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลและน่ารำคาญในเวลาเดียวกัน เธอรีบเบือนหน้าหนีแล้วขยับตัวออกห่าง "ฉันทำงานต่อได้ค่ะ คุณกลับไปเตรียมตัวสำหรับถ่ายแบบพรุ่งนี้เถอะ" เรย์ตอบเสียงแข็ง ทั้งที่ในใจกลับเต้นผิดจังหวะเพียงเพราะสัมผัสเมื่อครู่ จินนี่ไม่ได้ขยับตัวออกไปตามคำสั่ง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ พยายามค้นหาคำตอบบางอย่างที่เธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร "ทำไมต้องไล่กันด้วยคะ? หรือว่าคุณกำลังกลัว..." "กลัวอะไร?" เรย์สวนกลับทันควัน "กลัวว่าถ้าเราอยู่ด้วยกันนานกว่านี้ ความลับที่ว่าคุณน่ะไม่ได้เย็นชาอย่างที่แสดงออก... มันจะถูกเปิดเผยออกมาน่ะค่ะ" จินนี่โน้มตัวลงมา ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนเรย์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินบนผิวแก้ม จินนี่กำลังลองดี เธอรู้ดีว่าเรย์แพ้ทางความใกล้ชิดแบบนี้เสมอ ในขณะที่เรย์เองก็กำลังต่อสู้กับพายุอารมณ์ภายในใจ *ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้?* จินนี่ตั้งคำถามกับตัวเองขณะที่หัวใจของเธอเองก็เต้นโครมครามไม่แพ้กัน เธอไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร นางแบบสาวผู้มั่นใจในตัวเองสูงส่งอย่างเธอกำลังสับสน เธอไม่ได้มองเรย์เป็นแค่คู่ปรับหรือนางแบบที่ต้องทำตามคำสั่งในโปรเจกต์นี้อีกต่อไป ความรู้สึกที่สั่งให้เธออยากปกป้อง อยากเอาชนะ และอยากได้พื้นที่ในใจของดีไซเนอร์คนนี้เริ่มก่อตัวขึ้นจนยากจะต้านทาน เรย์จ้องมองเรียวปากที่เหยียดยิ้มอย่างท้าทายนั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชาเริ่มพุ่งพล่าน เธอเป็นมืออาชีพ เธอมีเหตุผล แต่ทำไมกับผู้หญิงตรงหน้า ทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมากลับพังทลายลงง่ายดายเพียงแค่สบตา "คุณมันบ้า จินนี่" เรย์พึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "แล้วคุณล่ะคะ... รู้สึกยังไง?" จินนี่กระซิบพลันขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังพุ่งสู่จุดเดือด กลิ่นหอมจางๆ เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่บีบคั้น เรย์กำลังจะอ้าปากตอบ แต่จังหวะนั้นเอง... *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต สายตาของทั้งสองหันไปมองร่างของผู้มาเยือนที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือในมือของเขาสั่นระริก "คุณเรย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... พนักงานฝ่ายคอสตูมทำชุดเดรสหลักสำหรับงาน Gala พังเสียหายทั้งหมด!" เรย์หน้าถอดสีทันที ชุดนั้นคือชีวิตและเกียรติยศของเธอในฐานะดีไซเนอร์ แต่นั่นยังไม่เลวร้ายเท่ากับสิ่งที่เขาพูดประโยคถัดมา "และ... และคนที่ทำลายมัน คือคนของคุณที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้ครับ!" ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง จินนี่หันไปมองหน้าเรย์ที่ตอนนี้ไร้ซึ่งร่องรอยของความใจเย็น เธอเห็นแววตาที่สั่นไหวของดีไซเนอร์สาวเป็นครั้งแรก ไม่ใช่เพราะกลัวชุดพัง แต่เพราะเธอเพิ่งรู้ตัวว่า... กับดักนี้ มันอันตรายเกินกว่าจะแก้ไขได้เพียงลำพัง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราวความสัมพันธ์ที่ไม่มีคำตอบของเรย์และจินนี่นะคะ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นในตอนนี้ค่ะ! สการ์เล็ตโรส ค่ะ