ภาพจำที่เปลี่ยนไป

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดในห้องสตูดิโอส่วนตัว กลิ่นอายของความตึงเครียดลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดัง จินนี่ (จิรดา) นางแบบสาวตัวท็อปยืนนิ่งเป็นรูปปั้น เปลือกตาคู่สวยกะพริบถี่เพื่อขับไล่หยาดน้ำใสที่รั้นจะเอ่อคลอขึ้นมาบังทัศนียภาพ เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ และไม่เคยยอมให้ใครได้เห็นมุมนี้ของตัวเอง... โดยเฉพาะกับเรย์ (เรวิกา) ดีไซเนอร์สาวผู้เย่อหยิ่งและปากร้ายคนนี้ "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคะ หรือว่าเพิ่งรู้ตัวว่าสร้างเรื่องไว้ใหญ่หลวงขนาดไหน" เรย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอยังคงมีความเย้ยหยันเจืออยู่เช่นเคย ทว่าแววตากลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด มือเรียวที่ไขว้หลังอยู่กำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด จินนี่หันขวับกลับมามองหน้าคู่กรณี รอยยิ้มหยันที่มักจะประดับบนริมฝีปากอิบอิ่มหายวับไปกับตา เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่พยายามฝืนสร้างกำแพงขึ้นมาปกป้องความเปราะบางภายใน "ฉันไม่ได้สร้างเรื่อง เรย์... ชุดมันมีปัญหาตั้งแต่กระบวนการตัดเย็บรอยต่อตะเข็บด้านข้างต่างหาก คุณต่างหากที่ตรวจงานไม่ละเอียดพอ" จินนี่สวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยหลุดลอดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้จะพยายามบังคับมันแค่ไหนก็ตาม "หึ! ปัดความรับผิดชอบเก่งสมเป็นคุณจริงๆ นะคะ จิรดา" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวนางแบบสาวอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ดีไซเนอร์สาวเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาดุดันและเย่อหยิ่งในคราแรกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนระคนตกใจ เมื่อสังเกตเห็นอาการตัวสั่นเล็กน้อยของจินนี่ และเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามขมับของนางแบบสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เรย์ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคู่คมกวาดสำรวจร่างเพรียวบางตรงหน้าอย่างละเอียดอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่จินนี่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นสตูดิโอราวกับคนหมดแรงจะยืนหยัด "เฮ้ย! จินนี่!" เรย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ ลืมมาดนางพญาผู้เยือกเย็นไปเสียสนิท ร่างเพรียวพุ่งเข้าไปรับตัวนางแบบสาวไว้ได้ทันก่อนที่ศีรษะจะกระแทกพื้น ความนุ่มนวลที่แสดงออกโดยสัญชาตญาณทำเอาหัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ อ้อมแขนของดีไซเนอร์สาวโอบประคองร่างที่สั่นเทาของนางแบบตัวท็อปไว้แนบอก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณต้นคอทำเอาเรย์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นจากหยาดเหงื่อและความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของอีกฝ่าย "ปล่อย... ฉันเดินเองได้" จินนี่พยายามฝืนดันตัวลุกขึ้น แต่ข้อเท้าข้างขวาที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงขายาวกลับส่งสัญญาณเตือนด้วยความเจ็บปวดแปลบจนเธอต้องนิหน้าหลับตาปี๋ "ดื้อด้านไม่เข้าเรื่องนะคะ!" เรย์เอ่ยดุด้วยความหงุดหงิดระคนเป็นห่วง มือเรียวคว้าจับข้อแขนเรียวของจินนี่ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายฝืนสังขารตัวเองอีกต่อไป "นั่งลงตรงนี้ก่อนค่ะ อย่าเพิ่งอวดเก่ง" ดีไซเนอร์สาวประคองจินนี่มานั่งลงบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวกลางห้องอย่างเบามือ สายตาที่เคยเต็มไปด้วยอคติและความรำคาญใจบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เรย์ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นเบื้องหน้าของนางแบบสาว ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะบริเวณข้อเท้าขวาที่บวมเป่งขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเบามือที่สุด "โอ๊ย..." จินนี่หลุดปากร้องออกมาด้วยความเจ็บ พร้อมกับหดขาหนีโดยอัตโนมัติ "เจ็บขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมบอกตั้งแต่แรกคะ?" เรย์เงยหน้าขึ้นมอง สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ตอนนี้ฉายแววความอ่อนแอและยอมจำนนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์ฮีโร่มาจากไหน ถึงได้ฝืนใส่ส้นสูงเดินรันเวย์ทั้งที่กระดูกข้อเท้าอักเสบอยู่แบบนี้" จินนี่เม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยการจับผิดและความห่วงใยในเวลาเดียวกัน ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดหลายเดือน ถูกเปิดโปงต่อหน้าคู่ปรับคนสำคัญอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง "ถ้าฉันบอก... คุณก็จะเอาไปพูดประจานให้คนอื่นฟัง ว่าฉันเป็นนางแบบใกล้หมดสภาพที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะดูแลรักษาร่างกายตัวเองไม่ใช่เหรอคะ?" น้ำเสียงของจินนี่แผ่วเบaและสั่นเครือ แฝงไปด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่เก็บกดไว้มานาน เรย์นิ่งเงบไปชั่วขณะ คำพูดเหน็บแนมที่เธอเคยเตรียมไว้พรั่งพรูเข้ามาในหัว แต่พอได้เห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยของคนตรงหน้า ความรู้สึกโกรธเคืองทั้งหมดก็พลันมลายหายMสลายกลายเป็นความรู้สึกหน่วงๆ ในอกอย่างประหลาด ดีไซเนอร์สาวถอนหายใจออกมาเบาๆ มือเรียวยื่นไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของจินนี่ไว้ หลับตาลงชั่วพริกเพื่อปรับโทนเสียงให้มีความนุ่มนวลขึ้นอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่คุ้นชินนัก "ฉันอาจจะปากร้าย... และบางครั้งก็ใช้อารมณ์ตัดสินคุณไปบ้าง" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาจริงจังอย่างที่สุด "แต่ฉันไม่ใช่คนไร้มนุษยธรรมขนาดที่จะเหยียบย่ำคนที่กำลังเจ็บป่วยหรอกนะคะ จิรดา" จินนี่หันกลับมามองหน้าเรย์อีกครั้ง ความประหลาดใจฉายชัดเจนผ่านแววตาคู่สวย ภาพลักษณ์ของดีไซเนอร์สาวจอมเนียบ เย็นชา และไร้หัวใจในความทรงจำของเธอ พังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งคุกเข่าและแสดงความใส่ใจออกมาจากใจจริง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเงียบสงบ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ ลดลงทีละน้อยโดยไม่มีใครเอ่ยทักท้วง เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายความหอมหวานเฉพาะตัวของจินนี่ลอยวนอยู่ปลายจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ความรู้สึกโกรธเกลียดและท่าทีเชือดเฉือนเมื่อครู่ราวกับเป็นเรื่องโกหก เรย์ไลสายตาจากดวงตาสู่ริมฝีปากอิบอิ่มที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "เรย์..." เสียงหวานเอמהชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับถูกมนต์สะกด เรย์ไม่ตอบคำถาม เธอค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นประคองแก้มเนียนนุ่มของนางแบบสาว ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มเพื่อเช็ดคราบน้ำตาออกให้อย่างทะนุถนอม ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่อยู่ห่างเพียงคืบ หัวใจพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนแอของอีกฝ่ายอย่างราบคาบ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อสร้างความชัดเจนให้กับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้น *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนของสตูดิโอดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับเสียงฝีเท้าและน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามา "คุณเรย์คะ! แย่แล้วค่ะ! นักข่าวจากสำนักพิมพ์...!" เรย์และจินนี่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าของทั้งคู่ร้อนผ่าวด้วยความตกใจและกระอักกระอ่วน ดีไซเนอร์สาวรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปถลึงตาใส่ผู้ช่วยสาวที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตูอย่างหัวเสีย ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากด่ากราด ผู้ช่วยสาวก็หน้าถอดสีหนักกว่าเดิม พร้อมกับเบี่ยงตัวหลีกทางให้ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง... คนที่พวกเธอไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สการ์เล็ตโรส" เสมอมานะคะ!