โปรเจกต์ลับหลังเวที

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาเพื่อจะพ่นคำพูดน่ารำคาญใส่ฉันอีกสักคำเดียว ฉันจะถือว่าคุณจاتใจก่อวินาศกรรมบนเรือนร่างของฉัน และนั่นหมายถึงค่าปรับเจ็ดหลักที่คุณไม่มีทางปฏิเสธได้ค่ะ... เรวิกา" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยแต่ทรงพลังจนแทบจะกรีดแทงบรรยากาศในห้องแต่งตัวให้ขาดวิ่น จินนี่ (จิรดา) นางแบบสาวตัวท็อปยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะเครื่องแป้ง ดวงตากลมโตเฉี่ยวคมราวกับแมวป่าจ้องมองผู้มาใหม่เขม็ง แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายซึมตามไรผมและลาดไหล่เนียนจนเห็นได้ชัดจากอาการบาดเจ็บที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่วับวาวในดวงตาคู่นั้นกลับไม่มีร่องรอยของความพ่ายแพ้เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งของเรย์ (เรวิกา) ดีไซเนอร์สาวจอมเนียบหยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับประโยคเปิดฉากที่ไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าสวยเฉียบแบบฉบับคนอีโก้สูงส่งสะบัดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบลิดสลิปสีแดงเข้มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง แววตาคู่คมกริบกวาดสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของนางแบบสาวตรงหน้าด้วยความรำคาญแกมสมเพช "ตรรกะพังๆ ของคุณนี่มันน่าประทับใจไม่เปลี่ยนเลยนะคะ จิรดา" เรย์ย้อนเสียงเย็นเฉียบ มือเรียวภายใต้เสื้อเชิร์ตสีดำสนิทปัดป้องอากาศตรงหน้าเบาๆ ราวกับรังเกียจกลิ่นอายความอวดดีที่ลอยฟุ้งอยู่รอบตัวอีกฝ่าย "วินาศกรรมเหรอคะ? ชุดกูตูร์มูลค่าหลายล้านที่ปักด้วยมือทีละตะเข็บตัวนั้นเกือบจะกลายเป็นเศษผ้าขี้ริ้วก็เพราะความมั่นใจแบบผิดๆ ของคุณเองต่างหากที่ฝืนเดินสะบัดสะดิ้งเกินองศาที่ฉันกำหนด!" "ก็เพราะดีไซน์บ้าบอของคุณนั่นแหละที่ทำให้อีเวนต์นี้เกือบพัง! ใครจะไปรู้ว่าคุณซ่อนตะเข็บถ่วงน้ำหนักไว้มุมประหลาดแบบนั้นจนทำให้ฉันเกือบข้อเท้าพลิกบนรันเวย์กันล่ะคะ!" จินนี่สวนกลับทันควัน ขาเรียวยาวก้าวฉับๆ เข้าประชิดตัวดีไซเนอร์สาวจนระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับกลิ่นกายอุ่นๆ พุ่งเข้าปะทะนาสิกของเรย์จนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอถึงกับสะดุดกึก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอปะทะกัน แต่มันคือครั้งแรกที่พวกเธอต้องมา "ติดแหง็ก" อยู่ในห้องตัดเย็บส่วนตัวหลังเวทีที่ถูกล็อกกลอนจากด้านนอกโดยผู้จัดการส่วนตัวของทั้งคู่ เพียงเพราะต้องการบังคับให้สองขั้วตรงข้ามเคลียร์ปัญหาชุดโชว์คอลเลกชันพิเศษให้เสร็จสิ้นก่อนรันเวย์รอบค่ำจะเปิดฉากขึ้น บรรยากาศในห้องอับทึบเริ่มอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เรย์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปจนน่าหงุดหงิด) เธอกวาดสายตาหนีใบหน้าสวยคมที่อยู่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แล้วเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะทำงานตัวยาวที่มีซากชุดราตรีสีมรกตวางกองอยู่ "ถอยไปค่ะ ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคนอีโก้สูงจนมองไม่เห็นความจริงหรอกนะ" เรย์เอ่ยเสียงห้วน พร้อมกับคว้ากรรไกรตัดผ้าสแตนเลสเนื้อดีขึ้นมาพลิกดูรอยขาดบริเวณชายกระโปรง "ปากจัดเป็นไฟแบบนี้ ระวังจะโดนแผดเผาเข้าสักวันนะคะ เรวิกา" จินนี่ไม่ยอมถอย เธอตามมาทิ้งน้ำหนักสะโพกพิงขอบโต๊ะทำงานด้านข้าง ใกล้พอที่เรย์จะสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากผิวเนื้ออีกฝ่ายที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าชุดคลุม เรย์หยุดมือที่กำลังจะจรดกรรไกรลงบนเนื้อผ้า เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาทีเมื่อเหลือบไปเห็นรอยฟกช้ำสีม่วงจางๆ บริเวณข้อเท้าเรียวที่โผล่พ้นชายผ้าคลุมของจินนี่ ความเงียบงันโรยตัวลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวเคล้าเสียงลมหายใจผ่าวร้อนของคนทั้งคู่ "เท้าคุณ..." เรย์เอ่ยขึ้นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเสี้ยววินาทีอย่างน่าประหลาด "ไม่ต้องมาทำเป็นใส่ใจฉันหรอกค่ะ" จินนี่ตัดบททันควัน ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสัปดาห์ "ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมไม่ลองแก้รอยขาดตรงนั้นด้วยการร้อยคริสตัลเพิ่มเข้าไปแทนการตัดทิ้งดื้อๆ ล่ะคะ ดีไซเนอร์มือหนึ่ง?" เรย์ชะงัก หันขวับมามองหน้าจินนี่ด้วยความไม่พอใจที่ถูกล้ำเส้นการทำงาน "นั่นมันแนวคิดที่เชยระเบิด! การเพิ่มคริสตัลจะทำให้โครงสร้างชุดเสียสมดุล..." "แต่มันจะช่วยพยุงน้ำหนักทิ้งตัวของชายผ้า ทำให้ฉันเดินลงน้ำหนักด้วยเท้าซ้ายได้โดยไม่ต้องลงน้ำหนักที่ข้อเท้าขวาที่เจ็บอยู่!" จินนี่สวนกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเรย์ "คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าทำไมคุณถึงดีไซน์ชุดนี้ให้ทิ้งน้ำหนักไปข้างขวา... เพราะคุณจงใจแกล้งฉันตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่านางแบบคนโปรดของสปอนเซอร์คือฉันใช่ไหมล่ะคะ เรย์?" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางใจ เรย์นิ่งอึ้ง สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นที่เธอตกลงรับโปรเจกต์นี้ ความจริงที่เธอพยายามหลบซ่อนมาตลอด ความรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่ต้องยืนใกล้ผู้หญิงคนนี้ และความคาดหวังจากครอบครัวที่กดดันให้เธอต้อง "สมบูรณ์แบบ" จนเผลอแสดงออกด้วยความเย็นชาใส่คนที่เข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจเธออย่างลับๆ เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นจับปลายคางมนของจินนี่อย่างถือวิสาสะโดยไม่ทันตั้งตัว บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมารับสายตาที่ไหววั่นของเธอ "คุณคิดว่าฉันใจร้ายขนาดเอาผลงานชิ้นเอกของตัวเองมาเสี่ยงเพื่อเล่นเกมตื้นๆ แบบนั้นเหรอคะ จิรดา..." เรย์กระซิบชิดริมฝีปากของนางแบบสาว เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้ "ถ้าฉันเกลียดคุณจริง... ฉันคงไม่นั่งแก้ตะเข็บชุดนี้ด้วยตัวเองจนถึงตีสามของทุกวัน... และคงไม่รู้สึกเจ็บปวดแทนคุณเวลาที่เห็นคุณฝืนเดินจนข้อเท้าบวมเป่งแบบนั้นหรอกค่ะ" จินนี่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความแข็งกร้าวในแววตาสลายวับไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความระคนแปลกใจและประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายนิ้วเรียวของเรย์ที่แตะอยู่บนคางของจินนี่เลื่อนไล้ขึ้นมาสัมผัสพวงแก้มเนียนแผ่วเบา ขณะที่จินนี่เองก็ไม่ได้ขัดขืน มือเรียวของนางแบบสาวค่อยๆ ยกขึ้นโอบรั้งรอบเอวสอบของดีไซเนอร์สาวไว้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล เรย์หลบสายตาก่อนจะเลื่อนลงมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหม่า เธอกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อปิดระยะห่างที่ค้างคามานานหลายสัปดาห์ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตายของอารมณ์ในห้องทันที พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่ตะโกนลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณเรวิกาครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าเวทีแล้วครับ สปอนเซอร์หลักกำลังจะยกเลิกสัญญาเพราะ... เพราะมีคนปล่อยภาพหลุดเบื้องหลังการทำงานของคุณกับคุณจินนี่ออกไปสื่อโซเชียลแล้วครับ!" เรย์และจินนี่ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับข่าวร้ายที่กระแทกเข้าหูแบบไม่ทันตั้งตัว ประกายความเร่าร้อนเมื่อครู่ถูกแช่แข็งลงในพริบตา ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากสบถอะไรออกมา กลอนประตูห้องแต่งตัวที่ถูกล็อกไว้จากด้านนอกก็ส่งเสียง "คลิก" ดังลั่น พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต... และร่างสูงสง่าของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในจักรวาลนี้ ก็ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเธอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยคมมีด! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ รักที่สุดค่ะ!