แก้พล็อตใหม่เดี๋ยวนี้

"คุณจะให้พระเอกตายตอนจบเนี่ยนะ? นี่มันนิยายรักโรแมนติก ไม่ใช่นิยายสืบสวนสอบสวนชิงรางวัลพูลิตเซอร์นะคะคุณธันวา!" นิ้วเรียวเล็กของมินนี่รัวคีย์บอร์ดจนแทบไหม้ เธอแทบอยากจะกระโดดเข้าไปในหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเขย่าคอเสื้อคนปลายสายที่พิมพ์ข้อความนิ่งๆ สวนกลับมาได้กวนประสาทที่สุดในโลก **ธันวา:** "มันคือนิยายที่สะท้อนความเป็นจริง ถ้าตัวเอกไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยจากการสูญเสีย พล็อตคุณก็แค่ขยะวางขายตามแผงทั่วไป" มินนี่กัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ไอ้คำว่า 'ขยะ' นี่มันจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจเลยนะ! เธอรู้ว่าเขาเป็นบรรณาธิการฝีมือดีที่ผ่านงานมาโชกโชน แต่ความเนี้ยบระดับไมโครสโคปของเขามันทำให้คนอ่านอย่างเธอแทบกระอักเลือดตายก่อนจะได้ตีพิมพ์ **มินนี่:** (ส่งสติกเกอร์น้องหมีร้องไห้กอดเข่า) "แต่มันไม่ฟีลกู๊ดค่ะ! รีดเดอร์อยากเห็นเขารักกัน ไม่ใช่นั่งร้องไห้หน้าหลุมศพท่ามกลางสายฝนแบบในหนังเกาหลีปี 2000 นะคะ!" **ธันวา:** "ความสุขที่ได้มาง่ายๆ มันไม่ตราตรึงหรอกมินนี่ คุณอยากเป็นแค่นักเขียนนิยายดาษดื่น หรืออยากเป็นคนที่เขียนงานที่คนจำได้ไปตลอดชีวิต?" มินนี่ชะงัก นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ด่าค้างอยู่กลางอากาศ ประโยคนั้นของธันวาแฝงไปด้วยความจริงจังที่ทำเอาใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่มันคือความรู้สึก 'แพ้' อย่างราบคาบในแง่ของเหตุผล เธอถอนหายใจยาว พิงหลังลงกับเก้าอี้ทำงาน แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าเหนื่อยล้าของเธอ มินนี่ไม่ใช่คนดื้อรั้นโดยไร้เหตุผล เธอแค่... อยากให้ตัวละครของเธอมีความสุขบ้างก็เท่านั้นเอง **มินนี่:** "ถ้างั้นขอทางเลือกที่สอง ถ้าไม่ตาย ต้องเป็นบทเรียนที่เจ็บปวดพอๆ กัน แต่ต้องมีชีวิตอยู่... ถ้าคุณยอมตามใจฉันเรื่องนี้ ฉันจะยอมแก้พล็อตเรื่องปมในอดีตตามที่คุณสั่งเลย อะ... ว่าไงคะ บก.สายโหด?" เธอกดส่งข้อความไปพร้อมกับอีโมจิรูปหัวใจสีม่วงยั่วโมโหไปหนึ่งดวง รู้ดีว่าเขาต้องหัวคิ้วกระตุกแน่ๆ ที่เห็นอะไรกวนๆ แบบนี้ ผ่านไปห้านาที... สิบนาที... แชตว่างเปล่าเหมือนคนคุยร้างลา มินนี่เริ่มร้อนรน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูว่าเน็ตหลุดหรือเปล่า หรือว่าเขาโกรธจนบล็อกเธอไปแล้ว? ความคิดฟุ้งซ่านแล่นเข้ามาในหัวจนเธอเริ่มอยู่ไม่สุข เธอตัดสินใจพิมพ์ข้อความใหม่เตรียมจะง้อ แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้งสุดตัว **ธันวา:** "ถ้าคุณทำให้ฉันเชื่อได้ว่าการมีชีวิตอยู่ของพระเอกในตอนจบ มันเจ็บปวดมากกว่าการตาย... ฉันจะยอมให้คุณชนะในรอบนี้" **มินนี่:** "จริงนะคะ! ห้ามคืนคำนะ!" **ธันวา:** "อืม แต่ต้องพรุ่งนี้ 9 โมงเช้า ที่ร้านกาแฟใต้ตึกสำนักพิมพ์ เอาพล็อตที่แก้ไขแล้วมาวางบนโต๊ะ ถ้าทำไม่ได้... คุณก็เตรียมตัวไปเขียนนิยายแนวอื่นเถอะ" มินนี่เบะปากใส่จอ แต่แอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นี่แหละธันวา คนที่ชอบทำตัวเย็นชาแต่กลับทิ้งช่องว่างไว้ให้เธอเสมอ เธอรีบปิดแล็ปท็อป เตรียมตัวจะลุกไปพักผ่อน แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนแปลกๆ จากระบบส่งไฟล์ของสำนักพิมพ์ที่เธอเพิ่งกดเผลอเปิดทิ้งไว้ มันเป็นไฟล์เอกสารที่ติดมากับข้อความล่าสุดของธันวา... ชื่อไฟล์คือ 'Minny_Draft_v.Final_Note' ด้วยความสงสัย มินนี่กดเปิดมันออกดู และสิ่งที่เห็นทำเอาลมหายใจเธอสะดุดกึก ในไฟล์นั้นไม่ใช่แค่การแก้ไขพล็อต แต่มันคือบันทึกข้อความส่วนตัวของธันวาที่เขียนถึงงานเขียนของเธอ ในนั้นมีรายละเอียดที่เขาสังเกตเห็นจุดเล็กจุดน้อยที่เธอแอบใส่ไว้เพื่อเป็นกิมมิคของนิยาย ซึ่งเธอยังไม่เคยบอกใคร แม้กระทั่งคำวิจารณ์ในนั้นยังเต็มไปด้วยความใส่ใจที่มากกว่า 'บรรณาธิการ' ทั่วไปจะทำให้ 'เธอมีพรสวรรค์ที่จะทำให้คนอ่านรู้สึกถึงความอบอุ่น แม้ในฉากที่หนาวเหน็บที่สุด... อย่าทำให้ตัวเองกลายเป็นแค่หุ่นยนต์ตามใจตลาด เพียงเพราะกลัวความล้มเหลวเลยนะมินนี่' ข้อความสุดท้ายในไฟล์นั้นทิ้งท้ายไว้ว่า: *'ถ้าพรุ่งนี้มาสาย... ฉันจะถือว่าคุณไม่ได้อยากเป็นนักเขียนมืออาชีพจริงๆ และฉันจะขอยกเลิกโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง'* มินนี่จ้องมองข้อความนั้นนิ่งๆ หัวใจที่เคยเต้นรัวเพราะความโกรธกลับเปลี่ยนเป็นจังหวะแปลกๆ ที่อธิบายไม่ถูก มันคือความอบอุ่นที่ซึมลึกไปถึงกระดูกดำ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าดังขึ้นเป็นเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของธันวา... ในเวลาตีหนึ่งกว่าเนี่ยนะ! "ฮัลโหล?" มินนี่กรอกเสียงลงไปอย่างประหม่า "มินนี่..." เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังลอดผ่านสายมา มันฟังดูแหบพร่าและเหนื่อยล้ากว่าปกติจนเธอใจสั่น "ฉันลืมบอกไป... ที่พล็อตตอนจบฉันอยากให้พระเอกรอด เพราะฉันอยากให้เขาได้รู้ว่า... บางทีการรอคอยใครสักคนอย่างไม่มีจุดหมาย มันทรมานกว่าความตายเสียอีก..." มินนี่ยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ธันวาก็ชิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังหน้าขึ้นสีระเรื่อ "และฉันว่า... ฉันเริ่มเข้าใจความรู้สึกนั้นแล้วล่ะ ตอนที่รอข้อความจากคุณน่ะ" สายตัดไปทันที ทิ้งให้มินนี่นั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดออก เธอทำอะไรไม่ถูก สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน นี่มันคือการสารภาพรัก หรือเป็นการปั่นหัวให้เธอคิดไปเองกันแน่! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของนักเขียนมือใหม่กับบรรณาธิการสายดุในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ค่ะ!