แอบส่องชีวิตหลังจอ

"ถ้าคุณยังพิมพ์ส่งสติกเกอร์รูปแมวทำหน้ากวนประสาทมาอีกตัวเดียวนะคะ มินนี่... พี่จะสั่งระงับต้นฉบับบทที่ห้าแล้วให้เธอเขียนใหม่ตั้งแต่หน้าแรกเลยคอยดู" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ในห้องทำงานที่เงียบสงบของสำนักพิมพ์ใหญ่ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของมินนี่ แม้ว่าสายจะตัดไปนานเกือบสิบนาทีแล้วก็ตาม สติสัมปชัญญะของเธอยังคงกระจัดกระจายอยู่บนพรมห้องนอน ลมหายใจเข้าออกติดขัดราวกับคนเพิ่งวิ่งมาราธอนสิบกิโลเมตร ใบหน้าร้อนผ่าวจนไม่ต้องใช้ปรอทวัดไข้ก็รู้ว่ามันแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สมองส่วนหน้าพยายามประมวลผลคำพูดประโยคสุดท้ายก่อนที่อีกฝ่ายจะกดตัดสายไปอย่างดื้อๆ *‘ก็แค่เป็นห่วง... มากกว่าที่คิดก็แค่นั้นแหละ ยัยเด็กดื้อ’* ให้ตายเถอะค่ะคุณรี้ดขา! นี่มันประโยคบอกรักกลายๆ ของผู้ชายสายดุอย่างพี่ธันวาชัดๆ! หรือเขาแค่แกล้งปั่นหัวเธเล่นเหมือนทุกทีกันแน่นะคะ มินนี่ทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียงนอนนุ่ม เอาหมอนใบโตมาปิดหน้าแล้วกรีดร้องออกมาไร้เสียงด้วยความเขินจนตัวบิด โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดในมือสั่นเตือนเบาๆ เด้งข้อความไลน์จากกลุ่มนักเขียนหน้าใหม่ แต่เธอกลับไม่มีอารมณ์จะสนใจ เพราะในหัวตอนนี้มีแต่ภาพใบหน้าดุๆ ของบรรณาธิการหนุ่มที่มักจะขมวดคิ้วยุ่งเวลาเธอส่งต้นฉบับช้า ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง... ธันวาถอดแว่นสายตากรอบทองออกแล้วใช้ปลายนิ้วมัดนวดระหว่างคิ้วตัวเองเบาๆ ความเครียดจากการประชุมกองบِก.ตลอดทั้งบ่ายยังไม่น่าปวดหัวเท่ากับเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นผิดจังหวะเมื่อครู่ เขาเผลอพูดอะไรออกไปวะเนี่ย! บรรณาธิการหนุ่มสบถเบาๆ กับตัวเองอย่างหัวเสีย เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วคว่ำมันไว้บนโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้ม พยายามดึงสติกลับมาที่ไฟล์ต้นฉบับนิยายเรื่องล่าสุดของมินนี่ที่ค้างคาอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ทว่า... ความอยากรู้อยากเห็นมันช่างเป็นกิเลสที่น่ากลัวเสียเหลือเกินค่ะคุณขา นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอสว่างวาบ เขารู้มาสักพักแล้วว่านักเขียนสาวจอมกวนคนนี้มีพื้นที่ส่วนตัว เป็นบล็อกไดอารีออนไลน์เล็กๆ ที่เธอใช้ระบายความรู้สึกในแต่ละวัน ไดอารีที่มักจะตั้งค่าความเป็นส่วนตัวไว้กึ่งๆ แต่เพราะความซุ่มซ่ามของเจ้าตัว หรือเพราะตั้งใจให้เขาก็ไม่แน่ใจ ทำให้ลิงก์นั้นมันหลุดเข้ามาอยู่ในแชตงานเมื่อสัปดาห์ก่อน และเขาก็ยังไม่ได้กดปิดมันลงเสียที ธันวาลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนที่ปลายนิ้วจะตัดสินใจกดคลิกเข้าไปยังลิงก์ไดอารีสีน้ำตาลตุ่นๆ ที่มีชื่อหัวข้อชวนสะดุดตา *“บันทึกของยัยตัวแสบ กับคุณบ.ก.หน้ายักษ์ (ฉบับลับเฉพาะห้ามอ่าน!)”* บรรณาธิการหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขากวาดสายตาอ่านข้อความบันทึกประจำวันของมินนี่ทีละบรรทัด บันทึกถูกเขียนไว้เมื่อวานนี้เองค่ะ *“วันนี้คุณธันวาบ่นเรื่องพล็อตเรื่องอีกแล้วค่ะทุกคน ฮือออ ทำไมเขาถึงได้ดุขนาดนี้นะคะ อยากจะแปลงร่างเป็นแมวแล้วไปข่วนหน้าผากเขาสักทีข้อหาจู้จี้จุกจิกเกินเบอร์ แต่แปลกจัง... พอเขาบอกว่า ‘เขียนมาใหม่ให้ดีกว่านี้ เพราะฉันเชื่อว่าเธอทำได้’ หัวใจเจ้ากรรมมันดันเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ซะงั้น นี่ฉันเป็นโรคหัวใจหรือกำลังแพ้รอยยิ้มใต้มาดนิ่งๆ ของเขากันแน่เนี่ย ยัยมินนี่บ้าเอ๊ย!”* ธันวาอ่านถึงตรงนั้นแล้วก็เผลอหลุดหัวเราะพรวดออกมาเสียงดังลั่นห้องทำงานที่ว่างเปล่า รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย แววตาที่มักจะเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดในยามปกติ กลับพราวระยับไปด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "ยัยเด็กนี่... กล้าดียังไงมานินทาลับหลังฉันในไดอารีสาธารณะแบบนี้กัน" เขากระซิบกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย กลับเจือไปด้วยความอบอุ่นละมุนละไมที่เจ้าตัวก็แทบจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ เขาเลื่อนหน้าจอลงไปอ่านบันทึกหน้าถัดไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน ราวกับว่ามันคือมนต์สะกดบางอย่างที่ทำให้เขาละสายตาไม่ได้ แต่แล้ว... นิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจออยู่ก็ต้องหยุดชะงักกึก เมื่อสายตาคมกวาดไปเจอข้อความในหน้าล่าสุดที่เพิ่งถูกอัปเดตเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้เอง *“บันทึกด่วนจี๋: ถ้าคืนนี้คุณบ.ก. ยังโทรมาดุเรื่องสติกเกอร์แมวอีก... ฉันจะสารภาพความลับสุดยอดให้เขาฟังล่ะค่ะ ว่าจริงๆ แล้ว... ฉันแอบชอบรอยยิ้มเวลาที่เขาเผลอหัวเราะมากกว่าเวลาทำหน้าดุเป็นไหนๆ และที่ยอมโดนดุอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะอยากฟังเสียงเขาบ่นนานๆ เท่านั้นเองแหละค่ะ งื้อออ เขียนแล้วเขิน จะบ้าตายไดอารีเอ๋ย!”* พรวด! ธันวาแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ข้อความนั้นสะท้อนสะเทือนเข้ามาถึงกลางใจอย่างจัง ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัวเขาทันที มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามดังยิ่งกว่ากลองชุด เธอน่ะหรือ... แอบชอบเขา? เธอไม่ได้แค่ป่วนไปวันๆ สินะคะ... บรรณาธิการหนุ่มนั่งนิ่งแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง นิ้วมือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบหลายปี ความคิดนับร้อยตีรวนอยู่ในหัวเต็มไปหมด ว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี จะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง หรือจะเดินหน้าลุยต่อให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย ในขณะที่ธันวากำลังนั่งคิดไม่ตกและหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแชตใหม่จากแอปพลิเคชันไลน์ ที่ถูกส่งตรงมาจาก "ยัยตัวแสบ" ของเขา **[Minnie Writer]:** *“คุณบ.ก.คะ... คือว่า... ไดอารีหน้านั้น... ถ้าบังเอิญอ่านแล้ว... ถือว่าเรายังไม่ได้อ่านกันนะคะ! ฮือออออ! ห้ามล้อเด็ดขาดนะ!”* ธันวาจ้องมองข้อความนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเลื้อ... เขากดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันทีด้วยความรวดเร็วโดยไม่ต้องคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว **[Tanwa Editor]:** *“อ่านจบไปสามรอบแล้วครับ... และบอกเลยว่าข้อความในนั้น น่ารักจนผมอยากจะโทรไปสั่งแก้ต้นฉบับใหม่ตลอดชีวิตเลยล่ะครับ... แฟนผมคนนี้นี่ขยันมีความลับจริงๆ นะ”* ชั่วพริบตาที่ข้อความถูกส่งออกไป... ฝั่งของมินนี่ที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเตียงนอน ก็เบิกตากว้างจนแทบจะถลونออกจากเบ้า สมองของเธอช็อตสนิททันทีเมื่อเห็นคำว่า **"แฟนผม"** และการยอมรับโต้งๆ ว่าเขาอ่านไดอารีของเธอจนจบทุกบรรทัด! นี่มันระเบิดปรมาณูชัดๆ ค่ะคุณรี้ดขา! มินนี่ลนลานทำอะไรไม่ถูก นิ้วเรียวรีบกดละล่ำละลักพยายามจะกดยกเลิกข้อความของตัวเองที่เพิ่งส่งไปก่อนหน้า แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่มโทรออกเสียงไลน์ซะได้! สายเรียกเข้าพุ่งตรงไปยังโทรศัพท์ของธันวาทันทีโดยไม่มีทางปฏิเสธ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นทันทีจากปลายสาย ด้วยน้ำเสียงที่เจือแววหัวเราะอบอุ่นอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "โทรมาเองแบบนี้... แสดงว่าอยากให้ผมไปรับไปทานมื้อค่ำด้วยกันจริงๆสินะครับ, คุณนักเขียนคนเก่ง?" *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ! เลิฟยูว์ค่ะ ♡