ขอโทษผ่านข้อความ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของฉันสว่างวาบขึ้นมาเป็นครั้งที่สิบสองของคืนนี้ ตัวเลขบอกเวลาเที่ยงคืนตรงพอดิบพอดี แต่สมองของฉันยังคงตื่นตัว ค้างคาอยู่กับบทสนทนาอันดุเดือดเมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา ระหว่างฉัน—นักเขียนหน้าใหม่ที่มักจะมีเหตุผลร้อยแปดมาเถียงบรรณาธิการเสมอ กับคุณธันวา บรรณาธิการหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและวาจาเชือดเฉือนจนอยากจะเอาต้นฉบับฟาดหัวเขาสักที ฉันมองไอקอนแอปพลิเคชันแชตที่นิ่งสนิท ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ นานร่วมชั่วโมงแล้ว ปกติเวลานี้มนุษย์งานอย่างเขาควรจะเข้านอนเอาแรงไปตบตีกับต้นฉบับของนักเขียนคนอื่นต่อ หรือไม่ก็ส่งสติกเกอร์หน้าบึ้งใส่ฉันเป็นการปิดท้ายวัน แต่วันนี้... มันเงียบเกินไป เงียบจนน่าใจหาย "หรือว่าจะโกรธจริงๆ นะ..." ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางพลิกตัวนอนคว่ำลงบนเตียงนอนนุ่ม นึกย้อนไปถึงประโยคสุดท้ายที่เราเถียงกันเรื่องพล็อตนิยายตอนล่าสุด ฉันดื้อตาใสใส่เขาไปเสียขนาดนั้นแถมยังทิ้งท้ายด้วยการบลัฟเบาๆ ว่า *'ถ้าบรรณาธิการธันวาแก้ต้นฉบับเก่งนัก ก็ลองเขียนเองดูเลยไหมคะ'* ให้ตายเถอะ มินนี่เอ๋ย ปากเธอนี่มันหาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ นะคะ! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันกระตุกวูบ พุ่งตัวเข้าไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความเร็วแสง ชื่อผู้ส่งปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... *ธันวา (บ.ก. สายดุ)* นิ้วมือของฉันสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดเข้าไปอ่านข้อความยาวเหยียดที่ถูกส่งมาตอนเที่ยงคืนตรงพอดิบพอดี *[ธันวา]: เลิกดื้อแล้วนอนได้แล้วครับ* *[ธันวา]: ต้นฉบับตอนที่แล้วที่คุณส่งมา ถึงแม้จะมีจุดที่ต้องแก้เยอะจนผมอยากจะกุมขมับ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... มันมีเสน่ห์ในแบบของคุณ* *[ธันวา]: เรื่องเมื่อตอนค่ำ... ที่ผมพูดจาแรงเกินไปหน่อย ผมขอโทษก็แล้วกัน* ฉันจ้องมองข้อความเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความซุนเดเระที่ฉาบอยู่บนตัวอักษรพวกนั้นช่างชัดเจนเสียจนฉันอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้ ผู้ชายคนนี้นี่นะ ปากบอกว่าดุ ปากบอกว่ารำคาญ แต่สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายส่งข้อความมาง้อ (แบบฟอร์มคนซึมๆ) ก่อนทุกทีสิน่า ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู *[มินนี่เอง]: อ๋อออ นี่ท่านบรรณาธิการผู้ยิ่งใหญ่กำลังยอมรับว่าตัวเองพูดจาใจร้ายใส่นักเขียนตัวน้อยๆ คนนี้เหรอคะเนี่ย? พิมพ์ขอโทษทั้งที ทำไมต้องมีคำว่า 'ครับ' ต่อท้ายด้วยล่ะคะ หรือจริงๆ แอบเขินอยู่แต่ฟอร์มจัดกันแน่น้า~* *[มินนี่เอง]: ส่งสติกเกอร์แมวทำหน้ากวนประสาท* ไม่ถึงสามวินาที สถานะใต้ชื่อของธันวาเปลี่ยนเป็น 'กำลังพิมพ์...' ทันที ฉันหัวคิกคักอยู่คนเดียวในห้องนอนมืดๆ จินตนาการภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่ตึงเปรี๊ยะของเขาตอนนี้คงกำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหมั่นไส้ฉันแน่ๆ ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมคนนั้นคงกำลังนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วถอนหายใจยาวๆ ให้กับความกวนประสาทที่ไม่เคยลดลงเลยของฉัน *[ธันวา]: มินนี่... คุณนี่มันจริงๆ เลยนะ* *[ธันวา]: ใครเขิน คุณเอาตาข้างไหนมองไม่ทราบ เลิกเพ้อเจ้อแล้วไปนอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้มีนัดส่งพล็อตตอนใหม่ ห้ามสายเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นผมจะตัดงบค่ากาแฟของคุณจริงๆ ด้วย* ฉันหัวเราะคิกคักออกมาเสียงดังลั่นห้องกับความขู่ที่แสนจะเด็กน้อยนั่น *[มินนี่เอง]: รับทราบค่ะท่านบ.ก.สุดโหด ฝันดีนะคะ (ส่งสติกเกอร์หัวใจลอยรอบตัว)* ฉันกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ ความกังวลที่สะสมมาตลอดทั้งวันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นซ่านอยู่ในอก นึกไม่ถึงเลยว่าการเป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่ชอบเถียงบรรณาธิการ จะทำให้ชีวิตประจำวันแสนน่าเบื่อของฉันมีสีสันได้ขนาดนี้ ทว่า... ความสุขสงบมักอยู่กับเราไม่นานนัก ขณะที่ฉันกำลังจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเพื่อเตรียมตัวเข้านอนอย่างมีความสุข เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา มันคือเสียงเรียกเข้าแบบวิดีโอคอล! ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าจอด้วยความตกใจ ชื่อที่ปรากฏอยู่บนสายเรียก้านเข้าไม่ใช่ใครที่ไหน... *ธันวา* หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขากดวิดีโอคอลมาตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ! เกิดอะไรขึ้น หรือว่าพล็อตตอนใหม่ที่ฉันส่งให้เขาก่อนหน้านี้มีปัญหาใหญ่หลวงระดับชาติ? หรือว่าเขาเปลี่ยนใจจะไล่ฉันออกจากสำนักพิมพ์จริงๆ แล้ว?! ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นิ้วเรียวสั่นเทากดปุ่มรับสายสีเขียวอย่างลังเล ใบหน้าคมคายของบรรณาธิการหนุ่มปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาไม่ได้อยู่ในชุดทำงานเนี๊ยบๆ อย่างเคย แต่สวมเสื้อยืดสีดำสบายๆ เรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเพิ่งสระ และที่สำคัญ... แววตาของเขากำลังมองตรงมาที่กล้องด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้ฉันพูดไม่ออก "มะ... มีอะไรเหรอคะคุณธันวา ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว ทำไมถึง..." ฉันละล่ำละลักถามเสียงตะกุกตะกัก ความกล้าที่เคยมีหายเกลี้ยง ธันวาเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบมองทะลุผ่านหน้าจอมายังฉัน ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ผมไม่ได้อยากโทรมาเรื่องงานหรอก..." เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านลำโพงมือถือมาด้วยความชัดเจน "แต่ที่โทรมา... เพราะผมทนคิดถึงเสียงเถียงของคุณไม่ไหวแล้วต่างหาก มินนี่" สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้ ขอส่งต่อความนุบนิบชวนหัวใจเต้นแรงนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นตอนต่อไปด้วยนะคะ ♡