ความเงียบที่น่าอึดอัด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือของมินนี่สว่างวาบขึ้นมาเป็นครั้งที่สี่ในรอบสิบนาที ข้อความจากแอปพลิเคชันแชตสีเขียวแสดงชื่อ "คุณ บ.ก. ธันวา" หราอยู่บนหน้าจอ แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นมองไม่เห็น เสียสละสายตาไปจ้องมองตัวอักษรในไฟล์ต้นฉบับบทที่สิบเอ็ดที่วนลูปอ่านซ้ำไปซ้ำมานับรอบไม่ถ้วน ทั้งที่ในหัวไม่ได้ซึมซับเนื้อหาอะไรเลยแม้แต่น้อย ความเงียบงันภายในห้องนอนขนาดกะทัดรัดยามเที่ยงคืนกว่าช่างน่าอึดอัดเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานยังดังระคายหู มือเรียวบางกำปากกาในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นตอนที่เธอนั่งทำงานอยู่ที่ร้านกาแฟประจำยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ วันนั้น... ผู้ชายท่าทางเนี้ยบในชุดสูทลำลองอย่างพี่ภูมิ รุ่นพี่นักเขียนมือทองเจ้าของรางวัลยอดฮิต เดินเข้ามาทักทายเธออย่างสนิทสนม แถมยังถือวิสาสะยื่นมือมาปัดเศษกระดาษออกจาก,เส้นผมให้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตามประสาหนุ่มอัธยาศัยดี มันคงจะเป็นแค่ฉากธรรมดาๆ ในร้านกาแฟทั่วไป ถ้าร่างสูงโปรดของใครอีกคนไม่ได้ยืนกอดอกพิงเสาหน้าร้านด้วยใบหน้าบึ้งตึงดั่งยักษ์วัดแจ้ง ธันวาในโหมด บ.ก. สายดุไม่ได้เดินเข้ามาโวยวายหรือต่อว่า แต่เลือกที่จะส่งข้อความสั้นๆ ห้วนๆ มาหาเธอว่า *"ทำงานหรือไปเดท ถ้าว่างมากต้นฉบับคงเสร็จตั้งแต่ชาติที่แล้ว"* แล้วก็เดินหนีหายไปในฝูงชนอย่างไร้รเยื่อใย มินนี่เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความน้อยใจ ผสมปนเปกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก *หึงเหรอ?* สมองส่วนหนึ่งแอบกระซิบถามด้วยความเข้าข้างตัวเอง แต่อีกใจก็รีบเบรกดังเอี๊ยดว่าคนอย่างธันวาเนี่ยนะจะหึง บ.ก. จอมเฮี้ยนที่มองเธอเป็นแค่นักเขียนฝึกหัดตัวแสบที่ต้องคอยตามจิกตามแก้ต้นฉบับให้จนปวดหัวเนี่ยนะ จะมีความรู้สึกแบบนั้นกับเธอ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มินนี่ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านด้วยหัวใจที่เต้นรัว **คุณ บ.ก. ธันวา:** *พิมพ์อะไรตั้งนาน ส่งต้นฉบับมาได้แล้ว หรือมัวแต่พิมพ์แชตคุยกับพี่ภูมิเขาอยู่* ให้ตายเถอะ! ประโยคตวัดหางเสียงประชดประชันแบบนี้มันคืออะไรกัน มินนี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอารมณ์หมั่นไส้ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึง ริ้วรอยความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าขณะนิ้วเรียวจิ้มหน้าจอแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อตอบกลับทันที **มินนี่เองค่ะ:** *คุยธุระค่ะ! พี่ภูมิเขามีน้ำใจแนะนำเทคนิคการเขียนให้นะคะ ไม่เหมือนใครบางคนหรอกค่ะ เอาแต่จิกกัดเก่งเป็นที่หนึ่ง* **คุณ บ.ก. ธันวา:** *อ๋อเหรอครับ... คงจะแนะนำกันลึกซึ้งมากสินะ ถึงได้ยืนหัวรอมต่อกระซิบกระซาบกันจนมองไม่เห็นหัวคนยืนรออยู่หน้าร้าน* โอโห... คำว่า "ครับ" ที่ถูกพิมพ์ส่งมาเต็มๆ แบบนั้น ยิ่งตอกย้ำโหมดโกรธขั้นสุดของอีกฝ่าย มินนี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปกติธันวาจะไม่ค่อยหลุดใช้คำนี้ยกเว้นเวลาเป็นทางการจัดๆ หรือตอนที่กำลังโมโหสุดขีดจริงๆ **มินนี่เองค่ะ:** *นี่คุณ! อย่ามาประชดประชันนะคะ ฉันจะคุยกับใคร จะสนิทกับใคร มันก็สิทธิ์ของฉันไหมคะ คุณเป็นแค่บรรณาธิการ มีหน้าที่ตรวจต้นฉบับ ไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตฉันสักหน่อย!* พิมพ์ส่งไปแล้ว มินนี่ก็แอบสะดุ้งโหยงกับความใจกล้าของตัวเอง นิ้วเรียวรีบยกขึ้นมางับเล็บตัวเองด้วยความประหม่า ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาอีกครั้ง นานนิต1 นาที 2 นาที จนกระทั่งผ่านไปห้านาทีเต็ม ข้อความตอบกลับจากฝั่งตรงข้ามก็เด้งขึ้นมา **คุณ บ.ก. ธันวา:** *นั่นสินะครับ... ผมมันก็แค่บรรณาธิการเจ้าระเบียบคนหนึ่ง ไม่มีสิทธิ์อะไรไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคุณอยู่แล้วนี่นา* ข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างประหลาด น้ำเสียงผ่านตัวอักษรดูตัดพ้อและเย็นชาจนน่าใจหาย มินนี่ชะงักค้าง ดวงตากลมโตมองหน้าจอด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดจาใจร้ายขนาดนั้นเสียหน่อย แค่เผลอโมโหตามอารมณ์ที่ถูกอีกฝ่ายหาเรื่องก่อนแท้ๆ นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความแก้ตัวรัวๆ **มินนี่เองค่ะ:** *เอ่อ... คือ... ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ บ.ก.ธันวา... คือฉันแค่...* เธอลบแล้วพิมพ์ใหม่ ลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่หลายรอบ ความลังเลและความรู้สึกผิดตีกันวุ่นวายในหัวใจ บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบงันและอ้างว้างเสียเหลือเกิน จนกระทั่งเธอตัดสินใจพิมพ์ประโยคที่ซ่อนอยู่ในใจลึกๆ ออกไปโดยไม่ทันได้ยั้งคิด **มินนี่เองค่ะ:** *ก็เพราะว่า... คนที่ฉันอยากให้สนใจจริงๆ มันไม่ใช่พี่ภูมิสักหน่อยนี่คะ!* กดส่งปุ๊บ มินนี่ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้นิ้วกดค้างที่ข้อความนั้นเพื่อจะกดยกเลิกข้อความสำหรับทุกคนทันที แต่ทว่า... ปลายทางกลับขึ้นสถานะ **"Read"** อ่านแล้ว ทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น! หัวใจของมินนี่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อหน้าจอปรากฏข้อความตอบกลับจากธันวาเข้ามาในทันที **คุณ บ.ก. ธันวา:** *หมายความว่ายังไงครับ... มินนี่?* สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้ ขอส่งต่อความนุบนิบชวนหัวใจเต้นแรงนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นตอนต่อไปด้วยนะคะ ♡