คู่แข่งหัวใจที่เพิ่งโผล่มา

"บอกแล้วไงคะว่าอย่าซื้อช็อกโกแลตยี่ห้อนี้มาฝาก มันหวานเกินไปจนแสบคอ..." มินนี่บ่นอุบอิบพลางใช้ปลายนิ้วเรียวแกะห่อขนมสีทองบนโต๊ะทำงาน ตัวห้องรกเรื้อไปด้วยกองต้นฉบับและแก้วกาแฟที่วางระเกะระระกะ แต่สิ่งดึงดูดสายตาของคนมองจริงๆ กลับไม่ใช่ความรกพวกนั้นค่ะ มันคือร่างโปร่งของชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขนที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบประตูกระจกด้วยใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าก้นหม้อ "ถ้าหวานนักก็เอาทิ้งถังขยะไปค่ะ ไม่เห็นจะต้องมานั่งทำหน้าทำตาเหมือนโดนบังคับกินยาขมขนาดนั้นเลยนี่คะ คุณบรรณาธิการธันวา" คนถูกพาดพิงถึงกับแค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้มองหน้าคนพูดด้วยซ้ำ แต่กลับจดจ้องไปยัง 'บุคคลที่สาม' ที่กำลังนั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาผ้ากำมะหยี่สีเทา—ปกรณ์ เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยของมินนี่ที่เพิ่งหอบกระเป๋าเดินทางใบโตมาเยี่ยมเยียนถึงสำนักพิมพ์อย่างกะทันหัน บรรยากาศในห้องทำงานแคบๆ กลับอึมครึมขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ธันวาขยับแว่นเบาๆ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนมินนี่ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงน [ธันวา]: นี่ตกลงคุณมาทำงาน หรือมาเปิดสภากาแฟรับแขกคะคุณนักเขียน? ต้นฉบับบทที่สิบเอ็ดที่ส่งมาแก้เมื่อวาน ยังแก้ไม่เสร็จไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมีเวลามานั่งกินขนมหัวร่อต่อกระซิกกับเพื่อนเก่าล่ะ? มินนี่กะพริบตาปริบๆ กับน้ำเสียงห้วนๆ ที่เจือความหงุดหงิดแบบไม่ทราบที่มา เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก สังเกตเห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นของคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน "อ้าว ก็ปกรณ์เพิ่งบินกลับมาจากเชียงใหม่นี่คะ ตั้งแต่เรียนจบเราก็ไม่ได้เจอกันเลยนะ ตั้งสองปีเต็มๆ ธันวาใจร้ายจัง จะให้ฉันไล่เพื่อนกลับทันทีที่มาถึงหรือไงคะ?" มินนี่แกล้งทำเสียงตัดพ้อ พร้อมกับส่งรอยยิ้มทะเล้นไปให้ ปกรณ์ที่นั่งอยู่บนโซฟาหัวเราะร่วนออกมาเบาๆ "นั่นสิครับคุณธันวา ผมแคแวะมาเยี่ยมเพื่อนเก่าเอง ไม่ได้ตั้งใจจะมาป่วนกองต้นฉบับหรอกครับ... ว่าแต่มินนี่ครับ มื้อเที่ยงนี้เราไปกินร้านอิตาลีตรงหัวมุมถนนกันดีกว่า ร้านนั้นบรรยากาศดีมากเลยนะ นายจำได้ไหมที่เราเคย..." *แกร๊ง!* เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกถูกวางกระแทกกับโต๊ะทำงานอย่างแรง ฝีมือของธันวาที่ทำเอาทั้งห้องสะดุ้งโหยง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองปกรณ์ด้วยรังสีอำมหิตแบบที่ต่อให้คนซื่อบื้อขนาดไหนก็สัมผัสได้ [ธันวา]: ขอโทษนะคะคุณปกรณ์ พอดีช่วงนี้สำนักพิมพ์เรามีนโยบายเข้มงวดเรื่องความลับของต้นฉบับ บุคคลภายนอกไม่ควรเข้ามานั่งแช่นานเกินความจำเป็นค่ะ และมื้อเที่ยงที่ว่า... คงจะไปไม่ได้หรอกนะคะ เพราะฉันมีนัด 'ประชุมตัวต่อตัว' กับนักเขียนในความดูแลยาวไปจนถึงบ่ายค่ะ! มินนี่อ้าปากค้างเล็กน้อย เธอจำได้แม่นว่าตารางงานวันนี้ไม่มีการประชุมช่วงเที่ยงสักหน่อย แถมธันวาเพิ่งจะอนุมัติให้เธอกลับบ้านเร็วได้เมื่อวานซืนเองไม่ใช่หรือไง? "เอ๊ะ? ประชุมอะไรเหรอคะ ฉันไม่เห็นจำ..." [ธันวา]: (ส่งสายตาพิฆาตมาทันที) เงียบก่อนค่ะคุณมินนี่! ในฐานะบรรณาธิการ ฉันมีสิทธิ์ขาดในการจัดการตารางงานของคุณค่ะ! ปกรณ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปากของชายหนุ่มผู้มาใหม่ "อ๋อ... ประชุมด่วนเหรอครับ งั้นผมรอที่คาเฟ่ข้างล่างก็ได้นะมินนี่ นั่งคุยกันยาวๆ ไปเลยก็ได้ครับ ผมว่างทั้งวันอยู่แล้ว" คำพูดนั้นยิ่งทำให้เส้นเลือดข้างขมับของธันวากระตุกวูบ เขาแค่นยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ [ธันวา]: คาเฟ่ข้างล่างปิดปรับปรุงระบบกะทันหันค่ะ! และถ้าคุณปกรณ์ไม่มีธุระสำคัญอะไรจริงๆ เชิญที่ล็อบบี้ชั้นล่างนะคะ ทางเรามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยต้อนรับอย่างดีค่ะ! มินนี่เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว เธอรีบวางขนมในมือแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับบรรณาธิการหนุ่มที่ตัวสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงตัว "นี่คุณธันวา! เป็นบ้าอะไรเนี่ยคะ หงุดหงิดใส่ปกรณ์ทำไมเขาก็แค่เพื่อนฉันเองนะ!" มินนี่โพล่งออกมาอย่างเหลืออด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหที่ถูกขัดใจ ธันวาชะงักไปนิดเมื่อเห็นดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาผ่อนออกมาแรงๆ อย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก เขาก้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันจนคนฟังรู้สึกวูบวาบไปทั้ง Xาย "ถ้าไม่อยากให้ฉันไล่เพื่อนคุณออกนอกตึกนี้ทันที ก็รีบไล่เขากลับไปซะ..." ธันวาเว้นจังหวะไปนิด สายตาดุดันเปลี่ยนเป็นความน้อยใจลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง "แล้วค่อยมาเคลียร์กัน... ว่าทำไมคุณถึงเอาแต่สนใจรอยยิ้มของไอ้บ้านั่น มากกว่าเสียงเตือนในใจฉัน!" พูดจบธันวาก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูทันที ทิ้งให้มินนี่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกกับประโยคกำกวมที่ทิ้งไว้ ในจังหวะที่มินนี่กำลังจะอ้าปากเรียกธันวาไว้นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* มินนี่ยกมือถือขึ้นมาดูด้วยความมือสั่น ปรากฏว่าเป็นข้อความจากธันวาที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ แต่มันกลับถูกกดยกเลิกข้อความอย่างรวดเร็ว—ทว่าสายตาไวของเธอดันอ่านมันทันก่อนที่ข้อความนั้นจะหายไป *(ข้อความที่ถูกยกเลิก): "ฉันหึง... จนแทบจะบ้าอยู่แล้ว ยัยตัวแสบ!"* สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้ ขอส่งต่อความนุบนิบชวนหัวใจเต้นแรงนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นตอนต่อไปด้วยนะคะ ♡