แชตลับหลังเที่ยงคืน

"คุณคะ เลิกแก้ต้นฉบับตรงนี้เถอะค่ะ ตาฉันจะพังเป็นจอห์นสันแอนด์จอห์นสันอยู่แล้วนะคะ!" นิ้วกลมๆ ของมินนี่กดส่งข้อความเสียงด้วยความเร็วแสง พร้อมกับหยิบหมอนใบโตมาฟาดลงบนโซฟาลายสก็อตอย่างระบายอารมณ์ ปลายสายฝั่งโน้น... หรือจะเรียกว่าปลายแชทดีล่ะคะ... เงียบหายไปราวกับจงใจปล่อยให้เธอตบยุงเล่นในห้องนอนที่เปิดไฟสลัวดวงเดียว แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนเข้ากับใบหน้ายุ่งเหยิงของนักเขียนมือใหม่ที่เพิ่งผ่านศึกหนักกับการรีไรต์ต้นฉบับรอบที่แปดสิบเจ็ด ผ่านไปเกือบห้านาที หน้าจอก็เด้งข้อความสั้นๆ ตามสไตล์มนุษย์ผู้ชายประเภท 'รักน้อยแต่ 100% (ในความหยุมหยิม)' ของบรรณาธิการหนุ่มสุดเนี้ยบ *[ธันวา]: ต้นฉบับบกพร่องตรงไหน คุณก็แก้ตรงนั้นสิครับ เอ๊ย... ตรงนั้นสกิลการบรรยายถึงได้ตกม้าตายไงครับ มินนี่* *[มินนี่]: แหม! คุณธันวาคะ! นี่มันตีหนึ่งสิบห้านะคะ! บรรณาธิการที่ดีเขาไม่มานั่งจู้จี้เรื่องปมตัวละครตอนนอนนะคะ แล้วเมื่อกี้เผลอพิมพ์คำว่า 'ครับ' ออกมา ยอมรับมาเลยนะคะว่าแอบไปพิมพ์คุยกับสาวที่ไหนมาถึงได้ติดปากติดคีย์บอร์ดขนาดนี้!* *[ธันวา]: เพ้อเจ้ออะไรของคุณ นอนไปเลยไป พรุ่งนี้บ่ายโมงตรงผมจะตรวจซ้ำรอบสุดท้าย ห้ามมีคำผิดแม้แต่ตัวเดียว* มินนี่เบะปากใส่หน้าจอจนแทบจะมุดเข้าไปในเครื่อง สมาร์ทโฟนราคาแพงในมือสั่นระริกด้วยความหมั่นไส้ เธอพิมพ์ตอบกลับไปทันทีด้วยความรวดเร็วโดยไม่ทันคิด *[มินนี่]: เชอะ! เป็นบรรณาธิการหรือเป็นคุณแม่คนที่สองคะเนี่ย บ่นเก่งยิ่งกว่ายายหนูข้างบ้านซะอีก รู้หรอกน่าว่าหวังดี... แต่ถ้าอยากให้งานเสร็จไวๆ พรุ่งนี้ช่วยเลี้ยงกาแฟแก้วใหญ่กับเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มเป็นการไถ่โทษด้วยนะคะ!* คราวนี้ฝั่งธันวาอ่านเร็วมากค่ะ สถานะ 'Read' เปลี่ยนเป็นสีเทาในเสี้ยววินาที แต่ความเงียบงันกลับกินเวลานานกว่าเดิม บรรยากาศในห้องนอนของมินนี่เงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานเบาๆ หัวใจดวงน้อยๆ ที่เต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วกلافแปลกๆ เมื่อนึกถึงหน้ามุ่ยๆ แว่นสายตาบางๆ และท่าทางกอดอกพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเวลาที่เขาต้องมาตามจิกต้นฉบับจากเธอ จริงอยู่ที่พวกเขาเริ่มต้นด้วยการเป็นคู่กัด ปะทะคารมกันทุกครั้งที่มีการส่งต้นฉบับ ธันวาคือผู้ชายประเภทที่มองโลกด้วยเหตุผล ตรรกะ และความเนี๊ยบระดับไมโครเมตร ในขณะที่มินนี่คือสายฟีลกู๊ดที่เขียนไปยิ้มไปและพร้อมจะเถียงเขาทุกคำสั่ง แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่... จากการเถียงเรื่องบทละคร มันกลับกลายเป็นเรื่องสัพเพเหระ เรื่องกินกาแฟ เรื่องดูแมว ไปจนถึงการบ่นเรื่องความเหนื่อยล้าในแต่ละวัน หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจของมินนี่กระตุกวูบ *[ธันวา]: เลี้ยงก็ได้... แต่มีข้อแม้* *[มินนี่]: อะไรคะ? อย่าบอกนะว่าจะให้แก้ต้นฉบับเพิ่มอีกรอบ ฉันเทจริงๆ ด้วยนะ!* *[ธันวา]: เปล่า... แค่เปลี่ยนจากการประชุมงานผ่านจอคอมฯ มาเป็นเจอหน้ากันที่ร้านกาแฟใกล้สำนักพิมพ์ตอนสิบโมงพรุ่งนี้* *[ธันวา]: และ...* *[ธันวา]: เลิกเรียกผมว่า 'คุณธันวา' สักที มันห่างเหินพิกล* มินนี่อ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ตัวอักษรบนหน้าจอไม่ได้ยาวเหยียด แต่มันกลับมีน้ำหนักบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างบรรทัดแชทอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอึดอัด... มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ พยายามพิมพ์ตอบกลับด้วยความเร่งรีบเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมา *[มินนี่]: โห... จะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ ท่านบรรณาธิการสุดโหด? หรือจะให้เรียกว่า 'คุณป๋า' ดีคะ ฮ่าๆๆๆ]* มินนี่ตั้งใจจะพิมพ์ล้อเล่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศและซ่อนความเขินอายที่เริ่มลามเลียไปถึงใบหู นิ้วเรียวรีบกดส่งข้อความรัวๆ พร้อมส่งสติกเกอร์แมวอ้วนทำหน้ากวนประสาทตามไปติดๆ แต่ทว่า... ความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของนักเขียนสาวดันทำงานในวินาทีวิกฤต นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดค้างที่ข้อความล่าสุด และกดปุ่ม 'ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน' ไม่ทันเสียแล้ว! *[ระบบ]: คุณได้ยกเลิกข้อความหนึ่งรายการ* มินนี่สะดุ้งโหยง ลมหายใจสะดุดกึก เธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาที ตายแน่ๆ ยัยมินนี่! เธอเผลอพิมพ์อะไรลงไปเนี่ย! แล้วดันกดยกเลิกต่อหน้าต่อตาเขาอีก ฝั่งนั้นต้องหาว่าเธอเพ้อเจ้อหรือคิดไปไกลแน่ๆ เลย! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นทันทีราวกับฟ้าผ่ากลางห้องนอน มินนี่หลับตาปี๋ ไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงมองหน้าจอที่สว่างวาบอยู่ในมือ หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู ทว่าในความเงียบงันนั้นเอง หน้าต่างแชทไลน์ก็ปรากฏข้อความใหม่จากบรรณาธิการหนุ่มผู้ที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร... *[ธันวา]: ยกเลิกทำไมล่ะครับ...* *[ธันวา]: เมื่อกี้พิมพ์อะไรมา* *[ธันวา]: อยากรู้จังว่าถ้าไม่ใช้คำว่า 'คุณธันวา'... คุณจะกล้าเรียกผมว่าอะไรต่อหน้าจริงๆ* ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ แต่กลับทำให้นักเขียนสาวมือใหม่ทิ้งตัวลงนอนราบไปกับโซฟา ดึงหมองใบเดิมมาปิดหน้าด้วยความเขินอายจนตัวม้วนเป็นเลขแปด รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่หน้าจอยังคงสว่างจ้าท้าทายความมืดมิดยามเที่ยงคืน ทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากระเบียงห้องพักชั้นสามก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... มินนี่ผุดลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เพราะห้องของเธออยู่ชั้นสาม และระเบียงด้านนอกไม่มีทางที่ใครจะปีนขึ้นมาได้... เว้นแต่ว่าคนๆ นั้นจะยืนอยู่ตรงระเบียงห้องพร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่ยังเปิดหน้าจอแชทค้างไว้! สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้ ขอส่งต่อความนุบนิบนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นต่อในตอนหน้าด้วยนะคะ ♡