โหมดทุ่มเทของบรรณาธิการหน้านิ่ง

นาฬิกาดิจิทัลบนหน้าจอโน้ตบุ๊กกระพริบเตือนเวลาตีสามสิบห้านาที บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดเงียบสงัดจนได้ยินเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดรัวเร็วสลับกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของมินนี่ นักเขียนมือใหม่ที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ป้ายแดง ขอบตาดำคล้ำเพราะอดนอนมาสองวันติด ต้นฉบับนิยายรักโรแมนติกคอมเมดี้ความยาวแปหมื่นคำมีกำหนดส่งบ่ายวันนี้ แต่เธอยังติดหล่มอยู่ตรงฉากสารภาพรักของพระนางที่แก้มาสามรอบแล้วก็ยังดูจืดชืดไม่ไหว "ฮือ... ทำไมสมองมันตันแบบนี้วะเนี่ย อยากจะมุดดินหนีคุณบรรณาธิการจอมโหดแล้ว!" มินนี่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดแรง เส้นผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เสื้อยืดตัวโคร่งย้วยจนแทบจะหลุดจากไหล่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มินนี่เหลือบตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่ด้วยความหวาดผวา คิดว่าคงเป็นข้อความทวงต้นฉบับจากธันวา บรรณาธิการหน้านิ่งเจ้าของฉายา 'มนุษย์น้ำแข็งประจำกองบก.' แน่ๆ **Tanwa:** *ยังไม่นอนเหรอครับ* -> *ยังไม่นอนเหรอ* (แก้คำผิด) มินนี่ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ยัยตัวแสบพิมพ์ตอบกลับไปทันทีด้วยความรวดเร็ว **Minnie:** *ยังค่ะคุณบรรณาธิการ! T^T กำลังนั่งกลายร่างเป็นผีดิบอยู่ตรงนี้แหละ ต้นฉบับมันไม่ยอมคลอดออกมาสักที ฉากพระเอกบอกรักนางเอกมันดูแข็งทื่อยังไงก็ไม่รู้ เหมือนหุ่นยนต์จีบกันมากกว่าคนรักกันอีกค่ะ* ผ่านไปสามวินาที ฝ่ายตรงข้ามขึ้นสถานะกำลังพิมพ์... แล้วก็หยุด... แล้วก็พิมพ์ใหม่ **Tanwa:** *ส่งไฟล์งานล่าสุดมาให้ผม* **Minnie:** *ห๊ะ? ตอนตีสามเนี่ยนะคะ? ไม่เอาอ่ะ เกรงใจคุณธันวาตายเลย ไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันส่งให้ทันเดดไลน์แน่นอน (ถึงจะตายคาโต๊ะก็เถอะ)* **Tanwa:** *ผมไม่ได้ขอความเห็น ผมสั่ง ส่งมา* ยังไม่ทันที่มินนี่จะได้เถียงอะไรกลับไป ไฟล์เอกสารของเธอก็ถูกดึงไปเปิดอ่านแล้วเรียบร้อย บรรณาธิการหน้านิ่งอ่านด้วยความรวดเร็วผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์ แม้จะดึกดื่นแค่ไหนแต่ความเนี้ยบระดับโปรเฟสชันแนลของเขาก็ไม่มีลดลงเลยแม้แต่น้อย ติ๊ง! ข้อความรัวเป็นชุดส่งตรงมาหาเธอ **Tanwa:** *ตรงบทพูดของพระเอกตอนท้าย ตัดประโยคมือไม้อ่อนออกซะ มันเชย เปลี่ยนเป็นให้เขาสบตาแล้วใช้ความเงียบกดดันแทน อารมณ์มันจะลึกซึ้งกว่า* **Tanwa:** *แล้วก็นางเอก... ตรงที่บอกว่า 'ดีใจจังที่ได้เจอ' เปลี่ยนเป็น 'นายทำให้ฉันเลิกมองหาคนอื่นอีกเลย' ตรงนี้จะทัชใจคนอ่านมากกว่า* มินนี่อ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน เธอรีบแก้ตามที่เขาบอกบนหน้าจอทันที แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ "เฮ้ย... พอบวกประโยคนี้เข้าไป ฟีลมันเปลี่ยนจริงๆ ด้วยวะ ละมุนขึ้นร้อยเท่าเลย!" **Minnie:** *โหคุณธันวา... นี่แอบไปกินวิญญาณนักเขียนมืออาชีพคนไหนมาเนี่ย เก่งเกินไปแล้วนะ! นับถือๆ * (พร้อมส่งสติกเกอร์แมวกราบ) **Tanwa:** *เลิกเล่นแล้วแก้ต่อ ตรงย่อหน้าที่เจ็ด บิ้วต์อารมณ์ดราม่าให้อีกนิด ตัวละครกำลังจะจากกันไกล ทำไมเขียนออกมาเหมือนจะไปซื้อก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย* มินนี่หลุดหัวเราะพรืดออกมากลางดึก เธอแอบอมยิ้มจนแก้มปริ แม้ปากเขาจะดุและกวนประสาทเป็นเลิศ แต่การที่ผู้ชายคนนี้ยอมสละเวลานอนมานั่งตรวจต้นฉบับและไกด์ไลน์งานให้เธอยิบย่อยถึงตีสี่ครึ่งแบบนี้ มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอกระหน่ำเต้นแปลกๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งคืนราวกับถูกปัดเป่าด้วยความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่หลังข้อความห้วนๆ เหล่านั้น มินนี่รัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดู **Minnie:** *รับทราบค่ะท่านบรรณาธิการผู้เสียสละ! ว่าแต่... คุณธันวานั่งทำงานหน้าคอมฯ ดึกดื่นแบบนี้ ขอบตาไม่แพนด้าแย่เหรอคะ หรือจริงๆ แล้วแอบกินกาแฟไปสิบแก้วแล้ว?* **Tanwa:** *เรื่องของผม ตั้งใจทำงานของคุณไป* **Minnie:** *ค่า~ พ่อคนดุ! งั้นฉันลุยต่อละนะ ห้ามหลับก่อนฉันเด็ดขาดล่ะคุณธันวา!* บรรยากาศในห้องของธันวา ณ อีกมุมหนึ่งของเมืองก็ไม่ได้ต่างกันนัก ชายหนุ่มในชุดนอนเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวโปรด แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตอย่างไม่ละสายตา เขามองดูเคอร์เซอร์กระพริบตรงหน้าจอของมินนี่ที่ขยับวิ่งไปพร้อมๆ กับเขา ธันวากดโทรศัพท์มือถือเข้าแอปพลิเคชันโทรออกด้วยความรวดเร็วโดยไม่ทันคิด สายเรียกเข้าจาก "คุณบรรณาธิการ" ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมินนี่ ทำให้เธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบกดรับทันทีเพราะกลัวเสียงจะปลุกคนข้างห้อง "(ฮัลโหล... มีอะไรเหรอคะคุณธันวา โทรมาทำไมตอนนี้?)" มินนี่กรอกเสียงกระซิบลงไป ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงกระดาษพลิกเบาๆ จากฝั่งธันวา ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลจะลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์เข้ามาตรงข้างหู ทำเอาหัวใจของนักเขียนสาวกระตุกวูบ "(ไม่ต้องพูด แค่เปิดไมค์ค้างไว้... แล้วพิมพ์งานต่อ)" "(ห๊ะ? อะไรนะคะ เปิดไมค์ทำไม?)" มินนี่ขมวดคิ้วสงสัย "(ฉันง่วง... เสียงพิมพ์งานเธอมันเหมือนเสียงกล่อมเด็กดี ได้ยินแล้วตื่นตาตื่นใจดีแท้ ทำงานไปเงียบๆ อย่าเพิ่งหุบปากจนกว่าจะเสร็จ)" น้ำเสียงเรียบๆ ติดจะกวนประสาทนิดๆ แต่แฝงความอ่อนโยนไว้เต็มเปี่ยม ทำให้มินนี่หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ มินนี่เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเขินอายแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย วางโทรศัพท์เปิดสปีดเกอร์ไว้ใกล้ๆ ตัว แล้วลงมือรัวนิ้วพิมพ์งานต่อท่ามกลางเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่อยู่อีกฟากฝั่งของสายโทรศัพท์ เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามจางๆ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเริ่มลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ต้นฉบับบทสุดท้ายถูกกดบันทึกและส่งเข้าอีเมลสำนักพิมพ์เป็นที่เรียบร้อย มินนี่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความโล่งใจและอ่อนระโหยโรยแรง เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏว่าสายโทรศัพท์ยังคงเชื่อมต่ออยู่! "(คุณธันวาคะ... ส่งงานเรียบร้อยแล้วนะ... หลับไปแล้วเหรอ?)" มินนี่เอ่ยถามเสียงแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่บ่งบอกว่าคนปลายสายคงเผลอหลับคาโซฟาไปจริงๆ หลังจากอดทนอยู่เป็นเพื่อนเธอจนงานเสร็จลุล่วง มินนี่อมยิ้มจนแก้มปริ หัวใจพองโตฟูฟ่องราวกับมีปุยเมฆลอยวนอยู่รอบตัว เธอพิมพ์ข้อความสุดท้ายส่งไปหาเขาเบาๆ ก่อนจะกดตัดสาย **Minnie:** *ขอบคุณนะคะ... คุณบรรณาธิการสายดุ* ดวงตากลมโตมองหน้าจอแชต์ที่ขึ้นสถานะว่าอีกฝ่ายอ่านแล้ว แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งข้อความใหม่สวนกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับเขาก็รออ่านมันอยู่เช่นกัน **Tanwa:** *รีบนอนซะ ยัยตัวแสบ... ฝันดีครับ* *เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ!* มินนี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อบรรณาธิการหน้านิ่งผู้แสนจะหยิ่งทะนงและไม่เคยพิมพ์คำหวานใส่ใคร เผลอพิมพ์คำว่า **"ครับ"** หลุดออกมา แถมยังมีคำว่า **"ฝันดี"** พ่วงท้ายมาด้วย ทั้งที่ปกติเขาจะใช้คำว่า "ครับ" ห้วนๆ หรือไม่ก็สติกเกอร์หน้าตายเท่านั้น ยัยตัวแสบรีบแคปหน้าจอเก็บไว้เป็นหลักฐานทันทีด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหวานอย่างปิดไม่มิด แต่ทว่า... ในวินาทีที่มินนี่กำลังจะพิมพ์ข้อความล้อเลียนเขากลับไปนั้นเอง เสียงข้อความแจ้งเตือนจากหน้าจอหลักของโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความยาวเหยียดจากธันวาที่ส่งเข้ามาผิดแชต—หรืออาจจะตั้งใจส่ง แต่กดผิดจังหวะ— **Tanwa:** *จริงๆ แล้วที่ยอมอยู่ดึกขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะงานแกหรอกนะ... แต่เพราะฉัน*... ข้อความถูกยกเลิกการส่งไปอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงสองวินาที! มินนี่ค้างเติ่งอยู่หน้าจอ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก สมองขาวโพลน หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่ออ่านประโยคครึ่งๆ กลางๆ นั้นทัน *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* --- ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาลุ้นและเขินตัวบิดไปกับความนุบนิบของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ เลิฟยูว์ค่ะ ♡