เมื่อบรรณาธิการรู้ทัน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานไม้สีอ่อนสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้งติดต่อกัน เป็นสัญญาณเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตที่ทำให้มินนี่ซึ่งกำลังนั่งกัดเล็บตัวเองอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สะดุ้งสุดตัว เธอเหลือบมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวระส่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู บรรณาธิการธันวา—มนุษย์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ ระเบียบจัด และสายตาพิฆาตที่พร้อมจะขยี้ต้นฉบับนักเขียนหน้าใหม่ให้แหลกคราบด้วยปากกาแดง—กำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับโครงเรื่องนิยายบทใหม่ที่เธอเพิ่งส่งไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว [ธันวา]: มินนี่ [ธันวา]: ว่าด้วยเรื่องพระเอกในพล็อตล่าสุดของคุณ... [ธันวา]: นี่คุณเอาคาแรคเตอร์ฉันไปใส่ไว้ในเรื่องใช่ไหมคะเนี่ย? (￣^￣) มินนี่แทบสำลักน้ำลายตัวเอง เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ปฏิเสธเป็นพัลวัน นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์รัวเร็วด้วยความร้อนรน [Minnie_W]: เปล่าสักหน่อยนะคะพี่ธันวา! พระเอกเรื่องนี้ทั้งใจดี อบอุ่น ละมุนละไม เป็นสุภาพบุรุษสุดๆ ไม่มีทางเป็นผู้ชายปากร้าย ชอบจิกกัดนักเขียนตาดำๆ อย่างพี่หรอกค่ะ! ˃̣̣̥᷄⌓˂̣̣̥᷅ [ธันวา]: หم ? [ธันวา]: มั่นใจเหรอคะว่า ‘ไม่มีทาง’ [ธันวา]: ในพล็อตเขียนไว้ว่า ‘พระเอกมักจะชอบแอบส่งกาแฟแก้วโปรดมาวางไว้บนโต๊ะทำงานตอนที่นางเอกเผลอหลับ แต่ปากบอกว่ารำคาญที่เห็นนั่งสัปหงกจนต้นฉบับพัง’ [ธันวา]: ประโยคนี้... เมื่อวานซืนใครเป็นคนบ่นใส่ฉันที่กองต้นฉบับคะคุณนักเขียน? มินนี่หน้าถอดสีทันที เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนที่เธอโหมงานหนักจนฟุบหลับคาโต๊ะคอมพิวเตอร์ในสำนักพิมพ์ แล้วตื่นมาพบกับกาแฟลาเต้อุ่นๆ วางอยู่ข้างตัว พร้อมกับโน้ตลายมือหวัดๆ ของธันวาที่เขียนไว้ว่า *“กินซะ จะได้เลิกสัปหงกแล้วปั่นต้นฉบับให้เสร็จทันกำหนด”* ให้ตายเถอะ! เธอดัดแปลงเหตุการณ์นั้นมาใส่ไว้ในนิยายแบบเนียนๆ คิดว่าคงไม่มีใครจับสังเกตได้ แต่เธอดันลืมไปว่าบรรณาธิการของเธอคนนี้คือมนุษย์ประเภทรายละเอียดสูงยิ่งกว่าเรดาร์ทหาร [Minnie_W]: อันนั้น... อันนั้นมันเป็นเรื่องบังเอิญค่ะ! โลกเรากลมจะตาย แรงบันดาลใจมันก็ต้องมาจากรอบตัวบ้างเป็นธรรมดาแหละนะคะ 😅 [ธันวา]: บังเอิญเก่งจังนะคะ [ธันวา]: แล้วไอ้ฉากที่พระเอกชอบยืนกอดอกพิงขอบประตู มองนางเอกเถียงคำไม่ตกฟากด้วยสายตาเอือมระอา แต่แอบอมยิ้มมุมปากตอนที่นางเอกหันหลังให้นี่... [ธันวา]: ฉันจำได้ว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันก็ยืนท่านี้เป๊ะๆ ตอนที่คุณกำลังโวยวายเรื่องบทบรรยายฉากพระนางในเล่มสาม [ธันวา]: สรุปนี่คือ ‘นิยายรักโรแมนติก’ หรือ ‘สารคดีชีวประวัติการทำงานของฉัน’ กันแน่คะ มินนี่? หัวใจของมินนี่เต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้อนจนมุมด้วยคำถามที่เต็มไปด้วยความรู้ทันและน้ำเสียงขี้แกล้งผ่านตัวหนังสือของคนปลายสาย ถึงแม้เธอจะมองไม่เห็นใบหน้าของเขาในตอนนี้ แต่เธอกลับจินตนาการภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของชายหนุ่มร่างสูงผู้สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอกคนนั้นได้อย่างชัดเจน [Minnie_W]: พี่ธันวาอะ! คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย! มินนี่แค่วาดฝันพระเอกในอุดมคติขึ้นมาต่างหากเล่า คนอะไรจะหลงตัวเองคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกนิยาย ชิส์! 😤 [ธันวา]: หลงตัวเองตรงไหนคะ? [ธันวา]: ในเมื่อพล็อตของคุณบรรยายรูปร่างหน้าตาพระเอกไว้ว่า ‘สูงร้อยแปดสิบสาม เซนติเมตร ผมสีดำสนิทที่มักจะเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบ สวมนาฬิกาข้อมือแบรนด์โปรดรุ่นลิมิเต็ดอิดิชัน และชอบขมวดคิ้วเวลาเห็นคนอื่นทำงานไม่เรียบร้อย’ [ธันวา]: มินนี่คะ... ในสำนักพิมพ์นี้ มีใครตรงสเปกนี้อีกนอกจากฉันบ้าง ช่วยบอกบุญทีค่ะ [ธันวา]: หรือว่าจริงๆ แล้ว... ในใจคุณมีแต่ฉันคะเนี่ย ถึงได้เอาอิมเมจฉันไปเขียนเป็นพระเอกซะเคลิ้มขนาดนี้? มินนี่ถึงกับหวีดร้องไร้เสียงออกมาเบาๆ ในห้องทำงาน เธอรีบเอามือสองข้างกุมแก้มที่ร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดออกเป็นจุล ความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วท้องราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวกำลังบินวนเวียนอยู่ข้างใน ปากก็อยากจะเถียงกลับไปใจแทบขาด แต่หลักฐานและตัวอักษรในต้นฉบับมันมัดตัวเธอไว้แน่นเสียจนดิ้นไม่หลุด ผู้ชายคนนี้... ทำไมถึงรู้ทันเธอไปเสียหมดทุกเรื่องนะ! บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่น้ำหนักของข้อความล่าสุดจากธันวากลับทำให้ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้อบอวลไปด้วยความหวานละมุนที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากบรรณาธิการสายดุคนนี้เลยแม้แต่น้อย มินนี่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วเรียวเริ่มขยับพิมพ์ตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก [Minnie_W]: ใครมีแต่พี่กัน! หลงตัวเองขั้นสุดยอดเลยนะคะเนี่ย บ.ก. ธันวา! มินนี่จะฟ้องรี้ดเดอร์ทั้งประเทศว่า บ.ก. ของพวกเขาน่ะทั้งขี้Ego ทั้งชอบจับผิดนักเขียนตาดำๆ! 😡🔥 [ธันวา]: ฟ้องเลยค่ะ เชิญตามสบาย [ธันวา]: แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ต่อให้คุณจะพยายามปฏิเสธแค่ไหน... [ธันวา]: ตอนจบของนิยายเรื่องนี้ ที่คุณเขียนไว้ว่า ‘สุดท้ายแล้ว นางเอกก็แพ้ทางรอยยิ้มของพระเอกปากร้ายคนนั้นอยู่ดี’ น่ะ... มินนี่ชะงักค้าง นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ตอบหยุดกะทันหัน หัวใจหยุดเต้นไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นข้อความถัดมาที่ธันวากดส่งเข้ามาติดๆ [ธันวา]: ฉันว่า... คุณไม่ได้แค่วาดฝันขึ้นมาหรอกค่ะ มินนี่ [ธันวา]: เพราะฉันเองก็... กำลังคิดจะ ‘แพ้ทาง’ นักเขียนเด็กดื้ออย่างคุณอยู่เหมือนกันนะ ดวงตากลมโตของมินนี่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏข้อความแจ้งเตือนบางอย่างที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เมื่อธันวากดส่งข้อความยาวเหยียดมาอีกหนึ่งประโยคก่อนที่สถานะในแชทจะขึ้นสัญลักษณ์ว่าเขากำลังพิมพ์ข้อความบางอย่างเพิ่มเติมด้วยความลังเล [ธันวา]: จริงๆ แล้ว... ฉันไม่ได้แค่รู้ทันเรื่องพล็อตนิยายหรอกนะ [ธันวา]: แต่ฉันรู้ด้วยซ้ำว่า... ตอนนี้คุณกำลังนั่งหน้าแดงอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ใช่ไหมล่ะคะ? มินนี่สะดุ้งสุดตัว เธอยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่าโดยอัตโนมัติ แล้วหันขวับไปมองรอบห้องทำงานราวกับคิดว่าธันวากำลังซ่อนตัวอยู่มุมใดมุมหนึ่งของห้อง และในจังหวะที่หัวใจเธอกำลังเต้นรัวจนควบคุมไม่อยู่ หน้าจอก็แสดงข้อความล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามาจากคนตัวสูง [ธันวา]: เลิกเขียนเรื่องคนอื่นได้แล้วค่ะ... หันมาคุยกับ ‘พระเอกตัวจริง’ ทางนี้หน่อยสิคะ มินนี่ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" ขอส่งต่อความนุบนิบชวนหัวใจเต้นแรงนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นตอนต่อไปด้วยนะคะ ♡