วันที่ฝนตกและเราติดอยู่ในออฟฟิศ

"ถ้าต้นฉบับบทที่สิบเจ็ดของคุณยังวนอยู่กับลูปเดิมๆ พรุ่งนี้ฉันจะส่งคุณไปเข้าคอร์สปรับทัศนคติกับกองบก.เงาแค้นแล้วนะคะคุณมินนี่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของออฟฟิศยามวิกาล มีเพียงเสียงซ่าของเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำซัดกระทบกระจกบานใหญ่ด้านนอกเป็นแบ็กกราウンド มินนี่สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นจากจอแล็ปท็อปพรางทำปากมูบามใส่ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของเธออยู่ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นกำลังมองลงมาด้วยความคาดโทษ แต่มันคงจะน่ากลัวกว่านี้... ถ้าหากว่ามือข้างที่ไม่ได้กอดอกของเขากำลังถือแก้วโกโก้อุ่นๆ ที่มีฟองนมรูปน้องหมีเบี้ยวๆ ซึ่งเธอแอบวาดให้เมื่อชั่วโมงก่อนอยู่ด้วย "โถ่ คุณธันวาคะ ฝนตกหนักจนรถไฟฟ้าหยุดวิ่ง สมองนักเขียนมันก็เลยช็อตตามระบบรางไปด้วยน่ะสิคะ อีกอย่าง นางเอกของฉันเขาไม่ได้งี่เง่า แค่กำลังสับสนในความรู้สึกตัวเองต่างหากเล่า" มินนี่เถียงหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งสติกเกอร์แมวทำหน้ากวนประสาทผ่านหน้าจอแชตส่วนตัว ทั้งๆที่นั่งห่างกันแค่ไม่ถึงสองเมตร ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นรอบที่ร้อยของวัน เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พับตัวข้างๆ อย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยมาแตะจมูกจนมินนี่ต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "สับสนเหรอคะ หรือว่าคนเขียนเองกันแน่ที่กำลังหนีความจริง" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น "เขียนฉากสารภาพรักทีไร วกกลับมาให้พระเอกเดินหนีทุกที กลัวอะไรเหรอคะ หรือกลัวว่าถ้าให้เขารักกันจริงๆ แล้วคุณจะต้องรับผิดชอบความรู้สึกของคนอ่าน... หรือว่ารับผิดชอบความรู้สึกตัวเองกันแน่" คำพูดแทงใจดำนั้นทำืเอามินนี่พูดไม่ออก เธอนิ่งงัดตาขึ้นสบกับดวงตาคู่คมที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบให้แคบลงเหลือเพียงพื้นที่ตรงนี้ เสียงฝนด้านนอกกลายเป็นเพียงเสียงประกอบฉากที่ช่วยขับเน้นให้ความเงียบงันระหว่างเขากับเธอดังชัดเจนยิ่งขึ้น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ที่ความสัมพันธ์ระหว่างบรรณาธิการสายดุกับนักเขียนจอมกวนคนนี้ก้าวข้ามเส้นแบ่งคำว่า 'งาน' มาไกลขนาดนี้ จากข้อความคอมเมนต์แก้ต้นฉบับที่เต็มไปด้วยหมัดมวยและตัวอักษรสีแดง กลายมาเป็นข้อความแชตดึกดื่นที่ถามไถ่เรื่องกินข้าว กลายมาเป็นรอยยิ้มเหนื่อยอ่อนที่เขามักจะมีให้เธอเสมอเวลาปั่นงานไม่ทัน และกลายมาเป็นความอบอุ่นประหลาดในค่ำคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำจนพวกเราติดอยู่ในออฟฟิศกันแค่สองคน "ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย..." มินนี่พึมพำเสียงเบา หลบสายตาลงมองคีย์บอร์ด "แค่คิดว่า... บางครั้งการเก็บความรู้สึกเอาไว้แบบนี้ มันปลอดภัยกว่าการพูดออกไปตั้งเยอะนี่คะ ถ้าพูดไปแล้วมองหน้ากันไม่ติด... สู้เป็นกองบก.กับนักเขียนจอมป่วนไปเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ" ธันวานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นิ้วเรียหายยาวเคาะลงกับโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนมินนี่ต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาแตะที่ขอบโต๊ะกั้นขวางทางถอยของเธอเอาไว้ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "แล้วเคยคิดบ้างไหมคะ... ว่าคนที่นั่งตรวจต้นฉบับให้คุณจนถึงตีสองทุกวัน คนที่คอยส่งกาแฟและเป็นห่วงว่าคุณจะกินข้าวตรงเวลาหรือเปล่า... เขาอาจจะไม่ได้อยากเป็นแค่ 'บรรณาธิการ' ของคุณไปตลอดชีวิตก็ได้" หัวใจของมินนี่กระตุกวูบ เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจจนแทบควบคุมไม่อยู่ มือบางที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่น สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของธันวาซึ่งคว่ำหน้าอยู่ เกิดสั่นครืนขึ้นมาพร้อมกับแสงไฟแจ้งเตือนข้อความไลน์เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน เป็นข้อความจาก "คุณแม่" ที่ส่งรูปถ่ายสมัยเด็กของธันวาพร้อมแคปชันสั้นๆ ว่า *"พรุ่งนี้อย่าลืมพาหนูมินนี่มาทานข้าวที่บ้านนะลูก แม่เตรียมปูผัดผงกระหรี่ไว้ให้แล้ว"* ธันวาชะงักไปเล็กน้อย รีบคว่ำโทรศัพท์ลงทันทีด้วยความรวดเร็ว ผิดวิสัยคนเนี้ยบระเบียบจัด ขณะที่มินนี่เบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่แอบเห็นเมื่อครู่ "คุณ... คุณธันวาคะ..." มินนี่เสียงสั่นระริก "นี่คุณ... พาฉันไปฝากตัวกับคุณแม่แล้วเหรอคะ ทั้งๆ ที่เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเนี่ยนะ!" ธันวาเม้มปากแน่น ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจางๆ อย่างเห็นได้ชัด เป็นครั้งแรกที่บรรณาธิการสายดุไปต่อไม่ถูกและหลบตานักเขียนสาวตรงหน้า ♡ สมุดบันทึกสีน้ำตาล ขอส่งต่อความเขินตัวบิดนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นตอนต่อไปด้วยนะคะ ♡