ความทรงจำในวัยเด็ก

ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมคุณบรรณาธิการถึงยังไม่ออนนะ... มินนี่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนอน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟมุมห้องส่องกระทบใบหน้าของเธอที่กำลังจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือตาไม่กริบ แชตสีฟ้าของแอปพลิเคชันยอดฮิตค้างอยู่ที่ประโยคสุดท้ายของเธอเองเมื่อสิบนาทีที่แล้ว—ประโยคที่เธอยังลังเลว่ามันกาลเทศะเกินไปหรือเปล่า ปกติเวลานี้ธันวาควรจะส่งสติกเกอร์หน้าดุหรือข้อความจิกกัดสั้นๆ กลับมาแล้วสิคะ แต่วันนี้เงียบกริบอย่างไร้สาเหตุ หรือว่าต้นฉบับบทที่สิบแปดของเธอจะมีปัญหาตรงไหนอีกนะ คิดแล้วก็พาลให้อารมณ์หงุดหงิดปนน้อยใจแล่นริ้วขึ้นมาในอก *Ting!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบาๆ แต่หัวใจของมินนี่กลับเต้นรัวรากับกลองเพล เธอกดเปิดหน้าจอทันทีด้วยความเร็วแสง [ธันวา]: ยังไม่นอนอีกเหรอครับ... เอ้ย, ยังไม่นอนอีกเหรอ ยัยตัวยุ่ง มินนี่หลุดหัวเราะคิกออกมาเบาๆ กับความซุ่มซ่ามผ่านตัวหนังสือของเขา ขนาดพิมพ์แชทยังจะเผลอหลุดคำทางการออกมาได้ น่าหยิกเสียจริงค่ะคนแบบนี้ [มินนี่]: กำลังจะนอนค่ะคุณบรรณาธิการ... แต่พอดีสมองมันแล่นเรื่องความทรงจำวัยเด็กที่คุณทักมาถามตอนบ่าย เลยนอนไม่หลับเลยเนี่ยสิคะ 🥺 [ธันวา]: เรื่องวัยเด็ก? ฉันแค่ถามตามประכולคนทำงานที่อยากรู้ที่มาของแรงบันดาลใจในนิยายเรื่องใหม่แค่นั้นแหละ อย่าสำคัญตัวเองผิดน่า [มินนี่]: แหมๆ ปากแข็งอีกแล้วนะคะคุณธันวา ทีตอนบ่ายยังบอกว่า "อยากรู้เรื่องราวส่วนลึกของนักเขียนในสังกัด" อยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ หืมมม? พร้อมส่งสติกเกอร์แมวทำหน้ากวนประสาท [ธันวา]: ... [ธันวา]: เลิกกวนประสาทฉันสักวันจะได้ไหม มินนี่ [ธันวา]: เอาล่ะ ในเมื่อเธอตาสว่างนัก ก็ไหนลองเล่ามาซิ... ความฝันในวัยเด็กของนักเขียนจอมเถียงอย่างเธอ หน้าตาเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าอยากเป็นเจ้าหญิงในเทพนิยายหรอกนะ มินนี่อมยิ้มจนแก้มปริ เธอขยับตัวนอนคว่ำลงกับหมอนนุ่ม เอาคางเกยหมอนแล้วรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจ [มินนี่]: เปล่าเลยค่ะ... ตอนเด็กๆ มินนี่ไม่ได้อยากเป็นเจ้าหญิงหรอ. [มินนี่]: สมัยเด็กบ้านมินนี่ไม่ได้ร่ำรวยอะไรค่ะ คุณแม่ต้องทำงานหนักมากเพื่อส่งมินนี่เรียน ความทรงจำส่วนใหญ่ของมินนี่เลยวนเวียนอยู่กับกองหนังสือเก่าๆ ในห้องสมุดประชาชนใกล้บ้าน [มินนี่]: มินนี่จำได้ว่า ทุกครั้งที่เปิดหนังสือพิมพ์อ่านเรื่องราวของโลกกว้าง มินนี่จะรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้าไปอีกมิติหนึ่ง... โลกที่ไม่มีความยากลำบาก โลกที่ตัวละครทุกตัวมีความสุข [มินนี่]: ตอนนั้นมินนี่เคยสัญญา2กับตัวเองไว้ค่ะว่า โตขึ้น... มินนี่จะเขียนหนังสือให้เก่งที่สุด จะสร้างโลกอีกใบให้คนที่กำลังเหนื่อยล้าจากโลกความจริงได้เข้าไปพักพิง เหมือนที่หนังสือเคยโอบกอดมินนี่ไว้ในวัยเด็กค่ะ 😊 แชทฝั่งตรงข้ามเงียบไปนานพอสมควร นานจนมินนี่เริ่มใจคอไม่ดี เธอกะพริบตาปริบๆ มองจุดสามจุดที่กระพริบไปมาบนหน้าจอราวกับเขากกำลังพิมพ์ข้อความยาวเหยียด แต่แล้วมันก็หายไป แล้วกลับมาพิมพ์ใหม่ บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจของมินนี่ที่เต้นดังขึ้นเรื่อยๆ ตามเข็มนาฬิกา [ธันวา]: ... [ธันวา]: ไม่น่าเชื่อนะ ว่าเด็กผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่เถียงฉันฉอดๆ จะมีความคิดอะไรแบบนี้กับเขาด้วย [ธันวา]: รู้ไหม... ตอนเด็กๆ ฉันก็มีความฝันคล้ายๆ เธอนั่นแหละ มินนี่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ นิ้วเรียวรีบพิมพ์ถามกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด [มินนี่]: เอ๊ะ? คุณธันวาเนี่ยนะมีความฝันแบบเด็กๆ กับเขาด้วย? นึกว่าเกิดมาก็ใส่สูทผูกไทถือแฟ้มเอกสารตรวจต้นฉบับเลยเสียอีกค่ะ 😆 [ธันวา]: ตลกมากไหม ยัยนี่ [ธันวา]: ตอนเด็ก พ่อแม่ฉันยุ่งมาก ท่านมีธุรกิจที่ต้องดูแล ไม่มีเวลาให้ฉันหรอก ฉันโตมากับห้องทำงานสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีแต่กองหนังสือกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ [ธันวา]: ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว... ฉันจะหยิบหนังสือนิทานภาพขึ้นมาอ่าน แล้วจินตนาการว่าตัวเองเป็นตัวละครที่ออกเดินทางไปช่วยผู้คน [ธันวา]: ฉันเคยบอกกับตัวเองว่า โตขึ้นฉันจะไม่ปล่อยให้ใครต้องรู้สึกโดดเดี่ยวในโลกของตัวหนังสือเด็ดขาด... ฉันอยากเป็นคนคอยตรวจทานและปั้นแต่งเรื่องราวเหล่านั้น ให้มันสมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อส่งต่อความอบอุ่นให้ใครก็ตามที่กำลังหลงทาง [ธันวา]: นั่นคือเหตุผลว่าทำไม... ฉันถึงเลือกมาเป็นบรรณาธิการ และทำไม... ฉันถึงเข้มงวดกับต้นฉบับของเธอนัก มินนี่ อ่านถึงตรงนี้ ขอบตาของมินนี่ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านเข้ามาในอกจนจุกแน่น เธอนึกภาพผู้ชายเนี้ยบ ดุ และปากจัดอย่างธันวา ในวัยเด็กที่นั่งกอดเข่าลำพังท่ามกลางกองหนังสือ... มันช่างน่าเอ็นดูและน่ากอดเสียจนเธออยากทะลุจอไปตบไหล่เขาเบาๆ [มินนี่]: โถ... คุณบรรณาธิการสายดุ ที่แท้ก็มีมุมเหงาๆ แบบนี้เหมือนกันเหรอคะเนี่ย มินนี่ชักจะสงสาร เอ้ย... เอ็นดูคุณขึ้นมาจริงๆ แล้วสิคะเนี่ย 🥺💕 [ธันวา]: ใครเหงา เลิกมโนไปกันใหญ่แล้ว มินนี่! [ธันวา]: รีบนอนได้แล้ว ดึกมากแล้วนะ พรุ่งนี้มีประชุมตอนเช้า ต้นฉบับบทที่สิบเก้าของเธอยังไม่ผ่านการตรวจรอบสอง อย่าหาว่าฉันไม่เตือน [มินนี่]: รับทราบค่ะ คุณพ่อ... เอ๊ย! คุณบรรณาธิการสุดหล่อ! ฝันดีนะคะธันวา 💖 มินนี่กดส่งข้อความสุดท้ายด้วยรอยกว้างเต็มใบหน้า เธอกำลังจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียงเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความสุขล้นปรี่ แต่แล้ว... หน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่จากคนที่น่าจะเข้านอนไปแล้ว [ธันวา]: เดี๋ยวก่อน... มินนี่ [ธันวา]: ที่เธอบอกว่า... อยากสร้างโลกให้คนที่เหนื่อยล้าได้พักพิงน่ะ [ธันวา]: รู้ไหมว่า... โลกของเธอน่ะ [ธันวา]: มันกลายเป็นที่พักพิงเดียวของฉัน... ตั้งนานแล้วนะ ดวงตากลมโตของมินนี่เบิกกว้างขึ้นสุดขีด ลลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองขาวโพลนไปหมดกับประโยคสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนฟอร์มจัดอย่างธันวา เขากดยกเลิกข้อความทันที! [ธันวา]: (ข้อความถูกยกเลิก) แต่มินนี่ตาไวพอที่จะแคปหน้าจอไว้ทันก่อนที่มันจะหายไปจากสายตา! ♡ สมุดบันทึกสีน้ำตาล ขอส่งต่อความเขินตัวบิดนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นตอนต่อไปด้วยนะคะ ♡