ความลับในหน้ากระดาษ

"คุณมินนี่คะ... ช่วยอธิบายหน่อยค่ะว่าทำไมพระเอกในบทที่สิบห้า ถึงได้มีพฤติกรรมชอบขมวดคิ้ว ปากไม่ตรงกับใจ แถมยังชอบส่งสติกเกอร์หน้าบึ้งใส่คนอื่น ทั้งที่ในพล็อตเดิมที่ส่งมาเมื่อเดือนก่อน เขาควรจะเป็นท่านชายผู้แสนอบอุ่นและอ่อนโยนคะ?" เสียงแจ้งเตือนข้อความพร้อมแรงสั่นเบาๆ จากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงาน ทำให้ฉันที่กำลังนั่งกัดปลายปากกาถึงกับสะดุ้งเฮือก หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับชื่อของ "คุณธันวา" บรรณาธิการสายดุผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยว ลอยเด่นอยู่พร้อมเครื่องหมายอัศเจรีย์หลายตัวที่บ่งบอกถึงระดับความหัวร้อนของอีกฝ่ายในเวลานี้ ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มโปรดที่เปิดกางไว้บนตักเปรอะไปด้วยรอยขีดฆ่าและข้อความปรับแก้บทนิยายที่ฉันเขียนด้วยลายมือยุ่งเหยิงเต็มไปหมด ใครจะไปคิดล่ะคะว่าการหยิบเอาความน่าหมั่นไส้ของบรรณาธิการหนุ่มคนนี้มาเป็นแรงบันดาลใจ (หรือจะเรียกว่าแอบเอามาเผาดีล่ะคะ) จะทำให้ตัวละครสมมติที่ชื่อ "ท่านชายธรณ์" ในนิยายเรื่องล่าสุดของฉันมีชีวิตชีวาจนคนอ่านพากันกรี๊ดสลบ แต่อะไรก็ไม่น่ากลัวเท่ากับการโดนเจ้าตัวต้นแบบมาจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้หรอกนะคะ! *มินนี่:* ก็... ก็จินตนาการของนักเขียนมันพาไปนี่คะคุณบรรณาธิการ! อีกอย่าง ตัวละครตัวนี้มีมิติมีความเทาๆ ดีออกค่ะ รี้ดเดอร์เขาชอบกันจะตายไป คุณธันวาอย่ามาทำเป็นดان์หน่อยเลยน่า ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ หัวใจเต้นรำยึกยักอยู่ในอกด้วยความกลัวผสมความตื่นเต้นนิดๆ บรรยากาศรอบตัวในห้องนอนเล็กๆ ของฉันเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่ช่วยขับให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นมาบ้าง ทว่าหน้าจอแชตกลับร้อนระอุขึ้นทุกวินาที *คุณธันวา:* มิติความเทาอะไรของคุณครับ? ผมอ่านดูแล้วนี่มันฟ้องชัดๆ ว่าคุณเอาพฤติกรรมผมไปใส่ไว้แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ทั้งประโยคติดปากคำว่า "ถ้าว่างมากนักก็ไปแก้ต้นฉบับมาซะ" ไหนจะฉากที่พระเอกยืนกอดอกถอนหายใจใส่แป้นพิมพ์ตอนตีสองครึ่งนั่นอีก... คุณแอบส่องผมเหรอมินนี่? *มินนี่:* ₍ᐢ- ̫-ᐢ₎ แหม... ใครจะไปกล้าส่องคุณกันล่ะคะ คุณธันวาสำคัญตัวผิดไปใหญ่แล้ว! มันก็แค่ความบังเอิญที่โลกใบนี้จะมีคนนิสัยดุๆ เหมือนกันสักคนสองคนต่างหากเล่าคะ ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ พลางอมยิ้มจนแก้มตุ่ย เมื่อนึกถึงสีหน้าของเขาตอนที่กำลังพิมพ์ข้อความนี้อยู่ คงจะกำลังขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกโบได้แล้วแน่ๆ เลยค่ะ คนอะไรก็ไม่รู้ ดุเป็นยักษ์เป็นมารแต่ทำไมเวลาเอามาเขียนลงในหน้ากระดาษแล้วมันถึงได้น่าเอ็นดูขนาดนี้ก็ไม่รู้สินะคะ *คุณธันวา:* บังเอิญเหรอครับ? งั้นข้อความในนิยายที่พระเอกแอบส่งโน้ตเตือนสลับกับซื้อกาแฟลาเต้หวานน้อยมาวางไว้บนโต๊ะนางเอกตอนที่เธอหลับคาต้นฉบับล่ะ... อันนี้ก็บังเอิญด้วยหรือเปล่า คุณมินนี่คนเก่ง? ฉับพลัน... ข้อความแชตจากฝั่งตรงข้ามก็หยุดชะงักไปดื้อๆ ความเงียบโรยตัวลงมาทับถมในห้องนอนของฉันทันที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสนุกสนานกลับสะดุดกึกจนแทบหยุดหายใจ เมื่อสมองประมวลผลคำพูดประโยคสุดท้ายของเขาได้ทันที *กาแฟลาเต้หวานน้อย...* ให้ตายเถอะค่ะ! ฉันเผลอเขียนฉากนั้นลงไปในต้นบทที่สิบห้าจริงๆ ด้วย ฉากที่ฉันแต่งขึ้นมาจากเหตุการณ์จริงเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่ฉันโหมงานหนักจนเผลอฟุบหลับไปที่โต๊ะทำงานในสำนักพิมพ์ แล้วตื่นมาพบแก้วกาแฟอุ่นๆ พร้อมโน้ตลายมือเนี๊ยบๆ วางอยู่ข้างตัว โดยที่ตอนนั้นฉันคิดเข้าข้างตัวเองไปไกลว่าเขาคงแอบเป็นห่วง... แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาอ่านเจอแล้วจับไต๋ได้คาหนังคาเขาแบบนี้! ฉันนั่งนิ่งเป็นรูปปั้น หน้าชาวาตั้งแต่หน้าผากลามไปจนถึงใบหู ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะระเบิดออกทางผิวหนัง นิ้วมือที่เคยซุกซนพิมพ์เถียงเขาฉอดๆ ตอนนี้กลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง จะแก้ตัวอย่างไรดีล่ะคะคราวนี้ มินนี่เอ๋ย... หลุมที่คุณขุดฝังตัวเองไว้มันลึกเสียจนปีนไม่ขึ้นแล้วนะคะ! ในจังหวะที่ฉันกำลังลังเลว่าจะแกล้งทำเป็นเน็ตหลุดหรือจะสารภาพความจริงดีนั้น เสียงกริ่งหน้าห้องพักคอนโดมิเนียมของฉันก็ดังขึ้น "กริ๊ง..." ทำลายความเงียบงันยามดึกสงัดลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์มือถือเกือบหลุดมือร่วงลงพื้น ฝีเท้าเบาหวิวพาตัวเองเดินไปที่ประตูห้องอย่างระมัดระวัง ตาโตมองผ่านตาแมวออกไปด้วยความหวาดหวั่น และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าผ่านช่องกระจกวงกลมเล็กๆ นั้น ก็ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึกไปในทันที ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ กำลังยืนกอดอกรออยู่หน้าประตู ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึงตามแบบฉบับของบรรณาธิการสายดุ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ในมือข้างหนึ่งของเขากำลังถือแก้วกาแฟลาเต้ร้อนๆ แก้วคุ้นตา และอีกมือหนึ่งกำลังถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงเรืองแสงแชตของเราค้างไว้ หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องนี้เองค่ะ *คุณธันวา:* เปิดประตูครับ... ผมไม่ได้มาทวงต้นฉบับ แต่ผมมาทวงคำอธิบายว่าทำไมคุณถึงเขียนให้พระเอกแอบชอบนางเอกข้างเดียวมาตั้งนานสองนาน ทั้งที่ความจริงแล้ว... คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายแอบมองผมก่อน "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" ขอส่งต่อความนุบนิบชวนหัวใจเต้นแรงนี้ไปให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นตอนต่อไปด้วยนะคะ ♡