คำพูดแรงๆ ที่ไม่มีเจตนาทำร้าย

"คุณจะเขียนบทนี้ด้วยความคิดแบบเด็กอนุบาลไปถึงเมื่อไหร่คะมินนี่?" น้ำเสียงเย็นเยียบของธันวาที่ดังผ่านสายโทรศัพท์ไม่ได้มาพร้อมกับความนุ่มนวลแบบที่เขาเคยใช้ มันแห้งแล้งและคมกริบเสียจนมินนี่ที่กำลังถือแก้วกาแฟอยู่ถึงกับมือสั่น กาแฟที่อุ่นได้ที่กระฉอกโดนหลังมือจนร้อนผ่าว แต่นั่นก็เทียบไม่ได้กับความร้อนรุ่มในอกเมื่อฟังประโยคถัดมา "ผมให้คุณแก้มาสามรอบแล้ว เนื้อหามันไม่ได้มีพัฒนาการเลย คุณเอาแต่ใส่ความฟุ้งซ่านของตัวเองลงไป จนลืมไปว่านิยายที่คุณเขียนมันคือ 'งาน' ไม่ใช่ 'ไดอารี่เพ้อฝัน' ของเด็กสาวที่อยากมีรักแรก!" มินนี่กัดริมฝีปากจนห่อเลือด "แต่มันคือความรู้สึกที่ตัวละครควรได้รับนะคะพี่ธัน... มินนี่แค่ต้องการให้คนอ่านสัมผัสได้ว่า—" "คนอ่านไม่ได้อยากอ่านว่าคุณ 'รู้สึก' ยังไง เขาอยากอ่านสิ่งที่มันสมเหตุสมผล!" ธันวาตัดบททันควัน ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนเขาจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงมา "ถ้าคุณยังแยกแยะไม่ได้ว่างานกับความเพ้อเจ้อต่างกันตรงไหน ผมว่าคุณควรพิจารณาตัวเองใหม่นะ ว่ายังอยากเป็นนักเขียนอยู่หรือเปล่า หรือแค่เขียนเพื่อตอบสนองอีโก้ของตัวเองกันแน่" *ตื๊ด.* สายถูกตัดไปแล้ว ทิ้งให้มินนี่ยืนเคว้งอยู่กลางห้องทำงานที่เปิดไฟสลัว น้ำตาหยดแรกร่วงเผาะลงบนหน้ากระดาษที่เธอตั้งใจเขียนจนไม่ได้นอนมาสองคืน เธอไม่ได้โกรธที่เขาดุ... แต่มันเจ็บตรงที่เขาบอกว่าสิ่งที่เธอตั้งใจทำมันคือ 'ความเพ้อเจ้อ' นิ้วเรียวสั่นเทาพิมพ์ตอบกลับไปในแชตกลุ่มงานที่ตอนนี้เหลือเพียงเธอกับเขา **มินนี่:** (สติกเกอร์หมีร้องไห้กอดเข่า) มินนี่ขอโทษค่ะที่ทำให้พี่ธันผิดหวัง... มินนี่จะรีบแก้ให้เดี๋ยวนี้ค่ะ **ธันวา:** เลิกใช้อีโมจิไร้สาระสักที ผมต้องการงาน ไม่ต้องการการขอโทษที่ดูไม่มีวุฒิภาวะแบบนี้ หัวใจของมินนี่เหมือนถูกบีบจนแบนแต๊ดแต๋ ความอบอุ่นที่เคยมีให้กันในบทสนทนาก่อนหน้ามลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เธอรู้ว่าเขามีมาตรฐานสูง และเธอก็ยอมรับว่าตัวเองยังอ่อนหัด แต่นี่มัน... แรงเกินไปหรือเปล่า? มินนี่สูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกนอยด์ไว้ใต้ตัวอักษร เธอเริ่มพิมพ์บทใหม่ด้วยมือที่เย็นเฉียบ พยายามตัดทอนความรู้สึกส่วนตัวออกไปตามคำสั่งของเขาอย่างหุ่นยนต์ แต่มันกลับไร้วิญญาณจนน่าใจหาย ผ่านไปสามชั่วโมง ข้อความใหม่จากธันวาก็เด้งขึ้นมา **ธันวา:** ผมส่งไฟล์ที่ผมแก้ไขให้ดูเป็นตัวอย่างแล้ว ไปดูซะ ว่าการเขียนที่เรียกว่า 'มืออาชีพ' เขาทำกันยังไง ไม่ใช่ใส่แต่ความฟูมฟายลงไปจนคนอ่านเอียน มินนี่กดเปิดไฟล์นั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนจะพบว่าบทของเธอถูกแก้ไขจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ทุกประโยคที่เธอกลั่นมาจากหัวใจถูกขีดฆ่าทิ้งอย่างไม่ใยดี และถูกแทนที่ด้วยถ้อยคำที่แห้งแล้งแต่ตรงประเด็นจนน่ากลัว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความด้วยความน้อยใจที่มันล้นอก **มินนี่:** ถ้าพี่ธันเกลียดงานของมินนี่ขนาดนั้น ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกคะ? มินนี่จะได้ไม่ต้องพยายามทำมันให้ดี... เพราะยังไงสำหรับพี่ มินนี่มันก็แค่ 'นักเขียนมือใหม่ที่ชอบเถียง' อยู่ดี เธอกดส่งไปแล้วด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ก่อนจะพยายามกดยกเลิกข้อความนั้น แต่ทว่า... *ข้อความถูกอ่านแล้ว* ผ่านไปห้านาที... สิบนาที... ธันวาก็ไม่ตอบกลับมา ความเงียบในห้องทำงานของเธอกลายเป็นความเงียบที่น่าอึดอัดที่สุด มินนี่โยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วซุกหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น เธอรู้ดีว่าตัวเองอ่อนไหวเกินไป แต่นี่มันคือความฝันของเธอ และเขาก็คือคนที่พังทลายมันลงด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค ในขณะที่เธอกำลังจะปิดไฟเพื่อหนีไปนอน เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นหนึ่งครั้งสั้นๆ **ธันวา:** ผมไม่ได้เกลียดงานของคุณ **ธันวา:** ที่ผมดุ เพราะผมเห็นว่าคุณไปได้ไกลกว่านี้ **ธันวา:** ถ้าคุณไม่โง่จนมองไม่ออกว่าทำไมผมถึงยอมเสียเวลานั่งแก้ให้คุณจนดึกดื่นแบบนี้... ก็น่าจะรู้ว่าผมไม่ได้ทำไปเพราะ 'งาน' เท่านั้น มินนี่ชะงัก นิ้วของเธอค้างอยู่บนหน้าจอ หัวใจที่กำลังแตกสลายกลับเต้นแรงขึ้นมาจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่เขาหมายความว่ายังไง? หรือที่เขาดุ... ไม่ใช่เพราะเขารังเกียจงานของเธอ แต่เพราะเขารังเกียจที่เธอยังไม่เก่งพอจะยืนเคียงข้างเขาได้? ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องพักเธอก็ดังขึ้นรัวๆ ทั้งที่นี่คือเวลาเกือบเที่ยงคืน มินนี่เดินไปที่ประตูด้วยความตระหนก เธอส่องช่องตาแมวแล้วต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดสูทที่ดูยุ่งเหยิงยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้อง ธันวา... เขามาที่นี่ทำไมในเวลาแบบนี้? ♡ สมุดบันทึกสีน้ำตาล ขอส่งต่อความตื่นเต้นนี้ให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นในตอนต่อไปกันด้วยนะคะ ♡