ช่องว่างที่ต้องเติมเต็ม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของมินนี่สว่างวาบขึ้นมาเป็นครั้งที่สิบของชั่วโมง แต่เธอก็ยังคงปล่อยให้มันส่งเสียงสั่นเบาๆ ไปตามยถากรรม โดยไม่ยอมเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมาดูเหมือนทุกที ความเงียบงันภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดยามค่ำคืนช่างน่าอึดอัดเสียจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังชัดเจน ปกติแล้วพื้นที่ตรงนี้มักจะมีเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากบรรณาธิการหนุ่มสุดเนี้ยบดังแทรกขึ้นมาตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นการทวงต้นฉบับ การบ่นเรื่องคำผิด หรือแม้แต่การส่งสติกเกอร์หน้าบึ้งมาขู่ตัดเงินเดือน แต่วันนี้... มันกลับเงียบสนิทอย่างไร้เหตุผล และความเงียบนี้แหละที่กำลังกัดกินความรู้สึกของเธอทีละน้อย มินนี่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ปล่อยตัวพิงพนักเก้าอี้ทำงานจนสุดแรง ดวงตากลมโตเหม็งมองเพดานห้องอย่างไร้จุดหมาย สมองของเธอกำลังย้อนกลับไปนึกถึงประโยคสนทนาเมื่อช่วงบ่าย ประโยคที่ธันวาพิมพ์ทิ้งไว้ก่อนจะหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างไร้ร่องรอย *“บางที... เราอาจจะใกล้กันเกินไปจนมองไม่เห็นความหมายที่แท้จริงก็ได้นะมินนี่”* มันหมายความว่าอะไรกันคะ? คำพูดกำกวมแบบนั้นน่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอยากจะถอยห่าง เธอก็คงคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปสินะ คนอะไร... ใจร้ายเป็นบ้าเลย ชอบทำเป็นดุ ชอบทำเป็นรำคาญ แต่เวลาที่เธอมีปัญหาเขาก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ามันคนเดียวสักครั้ง แล้วจู่ๆ จะมาบอกว่าใกล้กันเกินไปเนี่ยนะ มันหมายความว่ายังไงกันแน่ ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองซึ่งห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ธันวากำลังยืนทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ผ่านกระจกใสบานใหญ่ มือขวาถือแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดสนิทโดยที่เขาไม่ได้ยกขึ้นจิบเลยแม้แต่หยดเดียว นิ้วเรียวยาวของบรรณาธิการหนุ่มกดเปิดหน้าจอแชตที่ค้างอยู่กับนักเขียนสาวจอมกวน เขามองชื่อ "ยัยตัวแสบ" บนหน้าจอ พร้อมกับพิมพ์ข้อความยาวเหยียดอธิบายความรู้สึกในใจลงไปนับสิบรอบ แต่แล้ว... เขาก็เลือกที่จะกดลบมันทิ้งทั้งหมดทุกครั้งไป ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่บนความเป๊ะ ระเบียบ และตรรกะเหตุผลอย่างเขา ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่คำว่า "ความกลัว" เข้ามามีอิทธิพลในหัวใจได้มากขนาดนี้ กลัวว่าถ้าพูดความรู้สึกออกไปตรงๆ แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจะเปลี่ยนไป กลัวว่าการก้าวข้ามเส้นคำว่า "บรรณาธิการกับนักเขียน" จะทำให้เขาต้องสูญเสียรอยยิ้มกวนๆ ของเธอไปตลอดกาล แต่การเก็บเงียบแล้วทำเป็นนิ่งเฉยแบบนี้ มันทรมานยิ่งกว่าการแก้ต้นฉบับสิบเล่มรวมกันเสียอีก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดึงสติของทั้งสองคนให้สะดุ้งสุดตัว มินนี่รีบดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้พุ่งตรงไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ขณะที่ธันวาเองก็ก้มมองหน้าจอของตัวเองด้วยลมหายใจที่สะดุดกัก หน้าจอแสดงผลข้อความจากอีกฝ่ายที่พิมพ์ค้างไว้... *มินนี่: "นี่! จะเงียบอีกนานไหมคะ บก.ธันวา ถ้าไม่อ่านต้นฉบับก็บอกมาตรงๆ อย่ามาใช้วิธีเงียบใส่แบบนี้นะ มันขี้โกงเกินไปแล้ว!"* *ธันวา: "ผมไม่ได้เงียบ... ผมแค่กำลังคิดว่า ถ้าเราเลิกเป็น บก. กับนักเขียน แล้วมาลองเป็นอย่างอื่น... จะดีกว่าไหม"* ทันทีที่ข้อความของธันวาปรากฏขึ้น มินนี่ก็อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ สมองประมวลผลไม่ทันกับประโยคบอกเล่าแกมคำถามที่ชวนให้หน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู นี่มัน... คำสารภาพรักในรูปแบบของคนปากแข็งชัดๆ เลยนี่นา! เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่น นิ้วเรียวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น รีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันทีอย่างไม่คิดชีวิต *มินนี่: "พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย! ใครจะไปอยากเป็นอย่างอื่นกับคุณ... เดี๋ยวนะ! หมายความว่ายังไงคะเนี่ย อธิบายมาเดี๋ยวนี้นะ บก.!"* เธอกดส่งข้อความออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับนั่งลุ้นตัวโก่งรอคำตอบฝั่งตรงข้าม แต่ทว่า... สถานะในแชตกลับขึ้นคำว่า "กำลังพิมพ์..." แล้วก็หยุดไป "กำลังพิมพ์..." อีกครั้งแล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทำไมใจคอถึงได้ใจร้าย ปล่อยให้เธอรอนานขนาดนี้กันเล่า! ติ๊ง! เสียงกริ่งหน้าห้องพักของมินนี่ดังขึ้นกะทันหันในยามวิกาล ทำเอาเจ้าของห้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ใครกันนะที่มาหาเอาป่านนี้ ในเมื่อดึกดื่นป่านนี้แล้ว ไม่มีใครมาเคาะประตูห้องเธอหรอกนอกจาก... มินนี่ค่อยๆ เดินย่องไปที่ประตูหน้าห้องอย่างระมัดระวัง มือเรียวเอื้อมไปเปิดช่องมองตาแมวเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาล และภาพที่ปรากฏผ่านกระจกตาแมวก็ทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดสะ kh ฉับพลัน... ร่างสูงโปรดของบรรณาธิการหนุ่มสุดเนี้ยบ ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูไม่เป็นทางการนัก กำลังยืนเสยผมด้วยความกระวนกระวายอยู่ที่หน้าประตูห้องของเธอ พร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่ยังคงแนบอยู่1ข้างหู และเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง "เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะมินนี่... ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น เลิกแกล้งทำเป็นตายแล้วออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลย" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านบานประตูเข้ามา ทำเอาคนฟังถึงกับเข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นด้วยความตื่นตะลึง ♡ สมุดบันทึกสีน้ำตาล ขอส่งต่อความตื่นเต้นนี้ให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นในตอนต่อไปกันด้วยนะคะ ♡