วิกฤตความเชื่อมั่น

"เขียนได้แค่นี้เองเหรอ มินนี่?" ประโยคคำถามเรียบเฉยที่เด้งขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตไม่ใช่สิ่งที่มินนี่ต้องการเห็นในวินาทีที่หัวใจเธอกำลังแหลกสลาย ข่าวลือเรื่องงานเขียนของเธอถูกก๊อปปี้ไปลงเว็บเถื่อนจนยอดวิวของต้นฉบับดิ่งเหวเหมือนกราฟหุ้นที่พังพินาศ กำลังใจที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมมันมลายหายไปจนเหลือเพียงความว่างเปล่า เธอนั่งขดตัวอยู่มุมห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟโต๊ะทำงานส่องกระทบใบหน้าที่อาบไปด้วยคราบน้ำตา มินนี่มองหน้าจอที่ยังคงขึ้นสถานะว่า 'ธันวา' กำลังพิมพ์บางอย่างอยู่ แต่เธอกลับเลือกที่จะปิดหน้าจอลงโดยไม่ตอบโต้อะไรกลับไป ความเงียบในห้องทำงานเล็กๆ ของเธอช่างน่าอึดอัด มันไม่ใช่แค่งานที่พัง แต่มันคือความเชื่อมั่นในตัวเองที่ถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง มินนี่เมินมัน เธอไม่อยากอ่านประโยคตำหนิจากบรรณาธิการจอมเนี้ยบคนนั้นอีกแล้ว ในช่วงเวลาที่เธอรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าที่สุด ธันวาควรจะเป็นคนที่ให้กำลังใจไม่ใช่เหรอ? หรือสำหรับเขา... เธอเป็นแค่ 'นักเขียน' ที่ต้องสร้างผลงานให้เขาเท่านั้น *ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง!* คราวนี้ไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นเสียงเรียกเข้าจากวิดีโอคอล มินนี่ชั่งใจอยู่นานก่อนจะกดรับด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าคมเข้มของธันวาปรากฏขึ้นบนจอ เขากำลังนั่งอยู่ในออฟฟิศที่มืดสนิท มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องให้เห็นคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขา "ทำไมเงียบไป" เสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันมีความห่วงใยซ่อนอยู่ลึกๆ จนมินนี่แอบสะอื้น "คุณจะด่าอะไรก็เชิญเลยค่ะ งานพัง ข่าวลือก็แย่ ฉันคงเป็นนักเขียนที่ไม่ได้เรื่องอย่างที่คุณว่าจริงๆ สินะคะ" มินนี่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ พยายามกะพริบตาไล่น้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอีกรอบ ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้โกรธอย่างที่เธอคิด เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มกว่าปกติ "ฉันไม่ได้โทรมาเพื่อด่าเรื่องยอดวิว มินนี่... เงยหน้าขึ้นมองกล้องสิ" "..." มินนี่ไม่ทำตาม เธอก้มหน้ามองตักตัวเอง "ที่ฉันส่งข้อความไปแบบนั้น เพราะฉันเห็นว่าเธอกำลังพยายามฝืนเขียนทั้งที่มือสั่น เธอคิดว่าฉันไม่รู้จักนิสัยนักเขียนในสังกัดตัวเองเลยเหรอ?" ธันวาถอนหายใจยาว "เรื่องงานที่โดนก๊อปปี้ ฝ่ายกฎหมายของสำนักพิมพ์กำลังจัดการอยู่ ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น หน้าที่ของเธอมีแค่เขียนสิ่งที่อยากเขียนออกมาให้จบ... ส่วนเรื่องความเชื่อมั่นน่ะ ถ้ามันหายไปนัก ก็ให้ฉันเป็นหลักยึดให้ก่อนไหม?" ประโยคนั้นทำให้มินนี่ปล่อยโฮออกมาทันที ความรู้สึกที่ถูกกดดันมาตลอดสัปดาห์พังทลายลง ธันวาไม่ได้อ่อนโยนแบบคนรักที่พร่ำบอกคำหวาน แต่เขากลับเป็นคนที่มั่นคงราวกับหินผาที่เธอกล้าพิงในช่วงเวลาที่พายุโหมกระหน่ำ "ร้องไห้พอหรือยัง?" ธันวาถามพลางหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ "ถ้าหายแล้ว ก็หยิบสมุดขึ้นมา ฉันจะนั่งเฝ้าจนกว่าเธอจะเขียนจบหน้าแรกของตอนใหม่" "คุณ... จะไม่นอนหรือไงคะ?" "ถ้าไม่ได้เห็นเธอส่งต้นฉบับหน้าใหม่มาให้ฉันด่า... เอ้ย ให้ฉันตรวจ ฉันคงนอนไม่หลับเหมือนกัน" ธันวาแค่นยิ้มมุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากมากสำหรับบรรณาธิการสายดุคนนี้ มินนี่เช็ดน้ำตา เธอมองผ่านหน้าจอไปยังดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา เคมีแปลกๆ ที่เคยเป็นเหมือนน้ำกับน้ำมัน กลับกลายเป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาวางบนกระดาษ ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้มลงเขียน ข้อความแชตจากใครบางคนที่เธอไม่ได้คุยมานานก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตเหนือช่องแชตของธันวา เป็นข้อความจาก 'อดีตบรรณาธิการ' ที่เคยเขี่ยเธอทิ้งเมื่อปีก่อน 'มินนี่... กลับมาทำโปรเจกต์เดิมกับพี่เถอะ พี่รู้ว่าธันวามันใช้งานเธอหนักเกินไปจนงานเธอไม่มีคุณภาพ' มือของมินนี่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เธอหันไปมองจอที่ธันวายังคงเปิดกล้องค้างไว้ เขาเห็นข้อความนั้นเข้าเต็มๆ แววตาที่เคยนิ่งสงบของธันวาเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่น่ากลัว... เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่บอกว่า 'เธอจะเลือกอะไร?' บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของมินนี่เต้นโครมคราม เธอไม่ได้แค่ถูกทดสอบเรื่องฝีมือการเขียน แต่มันกำลังกลายเป็นบททดสอบความไว้ใจที่เธอมีต่อบรรณาธิการคนปัจจุบันของเธอ... ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป ก่อนที่หน้าจอของมินนี่จะเด้งเตือนว่า 'ธันวาได้บล็อกผู้ติดต่อคนนี้เรียบร้อยแล้ว' เขามองมาที่กล้องด้วยสายตาดุดันกว่าครั้งไหนๆ "คราวนี้... ตั้งใจเขียนให้จบ อย่าให้ฉันต้องจัดการอะไรที่รุนแรงกว่าการบล็อกคนนิสัยเสียพวกนี้เลย" หัวใจของมินนี่กระตุกวูบ เธอรู้ตัวดีว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ความสัมพันธ์ของพวกเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ♡ สมุดบันทึกสีน้ำตาล ขอส่งต่อความตื่นเต้นนี้ให้คุณรี้ดทุกท่านช่วยลุ้นในตอนต่อไปกันด้วยนะคะ ♡