สัญญาณของความห่วงใย

"ส่งต้นฉบับบทที่หกมาแบบนี้ คิดจะให้พี่ไปกราบขอร้องกองพิสูจน์อักษรด้วยวิธีไหนคะคุณมินนี่?" เสียงแจ้งเตือนข้อความพร้อมแรงสั่นเบาๆ บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทำเอามินนี่ที่กำลังเคี้ยวขนมปังปิ้งกร้วมๆ ถึงกับสำลัก เธอไอคกแั่กคว้าแก้วน้ำอุ่นมาดื่มแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อของ 'คุณธันวา' ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับไฟล์ต้นฉบับนิยายที่ถูกละเลงด้วยหมึกสีแดงเถือกจนแทบมองไม่เห็นตัวอักษรเดิม มือเรียวรีบกดเข้าแอปพลิเคชันแชตทันทีเพื่อแก้ตัว ก่อนที่ผู้ชายปากร้ายคนนั้นจะร่ายยาวระเบียบปฏิบัติของสำนักพิมพ์มาให้เธอปวดหัวอีกรอบ (มินนี่): ⊙.⊙! โห... คุณธันวาขา นี่มันไม่ใช่การตรวจต้นฉบับแล้วนะคะ นี่มันกองเลือดชัดๆ! มินนี่แค่อธิบายฉากพระเอกหึงนางเอกนิดหน่อยเอง ทำไมต้องมือหนักขนาดนี้ด้วยเล่าคะ (ธันวา): นิดหน่อย? เธอเล่นบรรยายความรู้สึกอิจฉาริษยาของพระเอกวนไปวนมาสามหน้ากระดาษเต็มๆ แถมยังใช้คำซ้ำๆ ซากๆ จนพระเอกฉันกลายเป็นคนจิตไม่ปกติไปแล้วค่ะคุณนักเขียน ถ้าไม่อยากโดนรีดเดอร์ขว้างหนังสือทิ้ง ช่วยเปิดสมุดโน้ตแล้วตั้งใจฟังสิ่งที่พี่จะสอนตอนนี้ซะดีๆ มินนี่เบะปากใส่หน้าจอหมับหนึ่ง แม้ตัวจะอยู่ห่างกันคนละมุมเมือง แต่เธอกลับจินตนาการใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะขมวดคิ้วยุ่งตลอดเวลาของเขาออกได้อย่างแม่นยำ ยัยตัวแสบพ่นลมหายใจพรืดใหญ่อย่างหมั่นไส้ แต่ก็ยอมกดเปิดสมุดบันทึกบนโต๊ะทำงานตามคำสั่งของบรรณาธิการหนุ่มอย่างเสียไม่ได้ (มินนี่): เจ้าค่ะ ท่านบรรณาธิการผู้ยิ่งใหญ่ ประทานมาเลยค่ะ มินนี่ผู้ตาดำๆ คนนี้พร้อมจดจำใส่สมองอันน้อยนิดแล้วค่ะ 🙄✍️ (ธันวา): เลิกเล่นแล้วตั้งใจฟัง... เทคนิคแรก การเขียนฉากอารมณ์รุนแรง ไม่จำเป็นต้องใช้คำขยายเยอะๆ เพื่อบอกว่าตัวละครกำลังโกรธหรือหึงหวง แต่ให้ใช้ 'การกระทำ' หรือ 'รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว' มาทำหน้าที่แทนความรู้สึกนั้น (ธันวา): ลองนึกภาพตาม... แทนที่จะเขียนว่า 'ธนาโกรธจนตัวสั่นและหึงมากเมื่อเห็นพิมพ์ไปยืนคุยกับผู้ชายคนอื่น' เปลี่ยนเป็น 'ปลายนิ้วที่กำแก้วกาแฟในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน เสียงก้านช้อนกระทบขอบเซรามิกดังขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิดโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ'... แบบนี้ รีดเดอร์จะสัมผัสความระอุข้างในได้ดีกว่าเยอะค่ะ นิ้วมือที่กำลังจะพิมพ์ข้อความกวนประสาทกลับชะงักกึก ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ ไล่สายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่อีกฝ่ายพิมพ์ส่งมาซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจดวงน้อยอย่างไม่ทันตั้งตัว คำแนะนำที่เรียบง่ายแต่เฉียบคม ไม่มีคำชมเชยหวานเลี่ยน ไม่มีประโยคเอาอกเอาใจ แต่ทว่า... มันกลับแฝงไปด้วยความใส่ใจและความตั้งใจจริงที่จะขัดเกลาให้เธอกลายเป็นนักเขียนที่ดีขึ้นอย่างแท้จริง (มินนี่): อื้ม... (´• ω •`)/ หูย... พออ่านแบบนี้แล้วเห็นภาพเลยค่ะคุณธันวา เก่งจังน้า... บรรณาธิการคนนี้แอบซ่อนมุมอ่อนโยนแบบนี้ไว้ด้วยเหรอเนี่ย ปกติเห็นดุอย่างกับเสือสมิง (ธันวา): ใครดุ? พี่แค่พูดความจริงเพื่ออนาคตในวงการน้ำ ink ของเธอต่างหากล่ะ แล้วก็เลิกนอกเรื่องได้แล้ว ต้นฉบับบทที่เจ็ดที่เธอยังค้างอยู่ ส่งมาให้ตรวจเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าให้พี่ต้องตามไปทวงถึงหน้าคอนโดล่ะ (มินนี่): แหมๆ ขู่เก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณธันวา! รู้แล้วน่า กำลังปั่นอยู่ค่ะ ท่านเจ้าประคุ มินนี่อมยิ้มจนแก้มปริ หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะกับความใส่ใจที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยมาFดดุๆ ของคนปลายสาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างกาย แล้วจรดปากกาลงบนกระดาษเพื่อเริ่มเขียนบทใหม่ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง—มันเต็มไปด้วยแรง1บันดาลใจ และความอบอุ่นที่เอ่อล้นอยู่ในอก ทว่า ในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อแกล้งเขาต่อ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นกะทันหันสามครั้ง... ก๊อก ก๊อก ก๊อก มินนี่ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นป่านนี้แล้วใครกันนะที่จะมาหาเธอที่คอนโดมิเนียมแห่งนี้ ร่างบางเดินไปส่องตาแมวที่หน้าประตู หัวใจกระตุกวูบเมื่อพบว่าร่างสูงโปรดที่ยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่หน้าห้อง ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคุณบรรณาธิการสายดุที่เพิ่งจะวางสายแชตไปเมื่อครู่! ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาลุ้นและเขินตัวบิดไปกับเคมีคู่นี้ด้วยกันนะคะ! เลิฟยูว์ค่ะ ♡