แผนซ้อนแผนของนักสืบอัจฉริยะ

"ถ้าพิกัดนี้คลาดเคลื่อนแม้แต่เมตรเดียว แผนการที่เราเตรียมมาทั้งหมดคงต้องพับเก็บ และเราอาจไม่ได้เดินออกไปจากโกดังร้างแห่งนี้ด้วยซ้ำครับ อาจารย์รําไพ" เสียงของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมชั่วคราว แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอแท็บเล็ตสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเขา นิ้วเรียวยาวกำลังเคาะลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเพื่อปรับเทียบความถี่ของ 'ระบบดักจับสัญญาณพลังงานอาคม' เครื่องมือชิ้นสำคัญที่ผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีการแพทย์สมัยใหม่และไสยเวทโบราณ ซึ่งเขาใช้เวลาปรับแต่งมันตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา อาจารย์รําไพในชุดเสื้อคลุมสีเข้มทับด้วยเครื่องรางโลหะโบราณขยับตัวเล็กน้อย นางไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอเรดาร์วิญญาณที่กำลังกะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะ นางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างชอบใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจ "ความกังวลเป็นเรื่องดีของคุณกรณ์ มันช่วยชีวิตคุณมาหลายครั้งแล้ว... แต่จำไว้ว่า ในโลกของไสยเวท สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความผิดพลาดของเครื่องมือ แต่คือความลังเลใจเมื่อยามเผชิญหน้ากับเป้าหมายต่างหาก" บรรยากาศในห้องคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นจางๆ ของกำยานปราบผีและไอเย็นยะเยือกจากพลังงานลึกลับที่รั่วไหลมาจากใต้พื้นดิน โกดังสินค้าเก่าริมแม่น้ำแห่งนี้ถูกเลือกให้เป็นสนามประลองปัญญา บอสลับผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องและพิธีกรรมไสยเวททมิฬคิดว่าพวกเขายังคงวิ่งตามเกมที่มันวางไว้ แต่ทว่า ในตอนนี้... เกมได้พลิกกลับตาลปัตรแล้ว กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสยบความตึงเครียดในอก 'เนตรวิเคราะห์วิญญาณ' ในดวงตาซ้ายเริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบ โลกตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเส้นใยแสงสีเทาและดำที่โยงใยซับซ้อน เขากวาดสายตามองผ่านหน้าต่างกระจกฝ้าไปยังลานกว้างด้านนอก ที่ซึ่งเหยื่อล่อ—ซึ่งก็คือหุ่นจำลองพลังงานที่ผูกด้วยยันต์สะกดวิญญาณ—กำลังส่งคลื่นความถี่ปลอมๆ ออกไปเพื่อดึงดูดให้บอสลับปรากฏตัว "สัญญาณเริ่มขยับแล้วครับอาจารย์... ความหนาแน่นของอาคมระดับเจ็ดกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้รัศมีสองร้อยเมตรจากทิศเหนือ ความเร็วคงที่ และดูเหมือนมันจะไม่ได้มาคนเดียว" กรณ์รายงานเสียงเข้ม สัญชาตญาณอดีตนักศึกษาแพทย์เตือนให้เขารักษาความนิ่งเอาไว้ แม้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจจะพุ่งสูงขึ้นก็ตาม อาจารย์รําไพขยับเข้ามาใกล้ แตะปลายนิ้วลงบนไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อส่งผ่านกระแสพลังงานอุ่นๆ เข้ามาช่วยประคับประคองสติสัมปชัญญะ "ดีมาก... ปล่อยให้มันเดินเข้ามาในเขตที่เราวางอาคมดักจับไว้ เมื่อถึงจุดนั้น หน้าที่ของคุณคือตรึงสัญญาณอาคมของมันให้อยู่หมัด ส่วนการเจรจา... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง" ทันใดนั้น เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากบริเวณลานกว้างด้านนอก คลื่นกระแทกของพลังไสยเวทสีดำสนิทแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน หน้าจอเรดาร์ในมือของกรณ์ส่งเสียงร้องเตือนแหลมสูง แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบฟ้องความผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้กรณ์ต้องเบิกตากว้างไม่ใช่ความรุนแรงของการระเบิด หากแต่เป็นตัวเลขบนหน้าจอระบบที่รันผลลัพธ์ออกมาอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสลายเซ็นพลังงานของเป้าหมายตรงกับฐานข้อมูลระดับ SSS] [คำเตือน: วัตถุที่ปรากฏไม่ใช่ 'บอสลับ' ตามที่คาดการณ์ แต่เป็นร่างอวตารของอาคมโบราณที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ไลล่าผู้บุกรุกโดยเฉพาะ] กรณ์หันขวับไปมองอาจารย์รําไพทันที ทว่า ร่างระหงของอาจารย์สาวกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตกใจแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกำลังมองตรงไปยังเงาร่างมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านกลุ่มควันสีดำทมิฬเข้ามาในรัศโกดังด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "อาจารย์... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?" กรณ์เอ่ยถาม เสียงของเขาขาดห้วงเมื่อเงาร่างนั้นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าแสงไฟ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นจากความมืด "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง... เจ้าหนูนักสืบ" — *เข็มทิศมองวิญญาณ*