พิกัดมิติซ้อนทับ: โรงพยาบาลร้าง

กลิ่นอับชื้นของน้ำเน่าเสียและสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่ก้าวผ่านซุ้มประตูรั้วเหล็กดัดที่ถูกง้างออกอย่างไร้ความปรานี โรงพยาบาลเอกชนร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ เคยเป็นสถานพยาบาลหรูหราทันสมัยเมื่อสองทศวรรษก่อน แต่บัดนี้มันได้กลายเป็นซากปรักหักพังสีเทาหม่น คล้ายซี่โครงของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่นอนตายเกยตื้นอยู่ริมตลิ่ง กรณ์หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสสายตาในความมืด พร้อมกับที่หน้าจอโปร่งใสสีฟ้าเข้มของระบบ *'เนตรวิเคราะห์วิญญาณ'* ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า ตัวเลขค่าพลังงานอาคมรอบตัวกระพริบเตือนเป็นสีส้มเข้ม บ่งบอกถึงความหนาแน่นของพลังงานด้านลบที่สูงจนเกินมาตรฐานความปลอดภัย "ระวังพื้นด้วยนะครับกรณ์ เหล็กเส้นที่โผล่ขึ้นมาจากซากปูนพวกนั้นผ่านพิธีอาคมมาแล้ว มันไม่ใช่แค่สนิมธรรมดา แต่เคลือบด้วยน้ำמןพรายสายดำ ถ้าโดนบาดเข้า ต่อให้เป็นหมอศัลยกรรมฝีมือดีแค่ไหนก็รักษาเนื้อตายไม่ทันหาย" เสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดของอาจารย์รำไพดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง เธออยู่ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเข้มทะมัดทะแมง เส้นผมยาวถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยเพื่อความคล่องตัว ในมือเรียวยาวถือด้ามไม้คทาโบราณสลักอักขระขอมที่ถูกห่อหุ้มด้วยสายสิญจน์เก่าคร่ำคร่า "ผมเช็คพิกัดจากคลื่นความถี่พลังงานวิญญาณที่ตกค้างจากคดีที่แล้วแล้วครับอาจารย์ จุดศูนย์กลางของอาณาเขตอาคมทั้งหมดไม่ได้อยู่บนตึกอำนวยการหลัก แต่ถูกดึงลงมาไว้ที่ชั้นใต้ดิน... ห้องดับจิตเก่า" กรณ์กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงสุขุม สายตายังคงกวาดมองไปรอบบริเวณอย่างละเอียดถี่ถ้วน สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลข้อมูลตรรกะเบื้องหน้ากับตำราไสยเวทที่อาจารย์เคยเคี่ยวเข็ญให้ท่องจำ การก้าวเดินแต่ละครั้งบนพื้นคอนกรีตที่ผุกร่อนส่งเสียงกรอบแกรบสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินโล่งกว้าง ความเงียบงันของโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ไม่ใช่ความเงียบสงบตามธรรมชาติ แต่มันคือความเงียบที่ถูกกดทับด้วยแรงดึงดูดประหลาด คล้ายกับว่ามิติอากาศรอบตัวมีความหนาแน่นมากกว่าปกติจนทำให้การหายใจแต่ละครั้งต้องใช้พลังงานมากกว่าเดิม กรณ์หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูลิฟต์เก่าที่ค้างอยู่ระหว่างชั้น ชั้นเหล็กหนาบิดเบี้ยวผิดรูปจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดพอดีตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักไม่ใช่สภาพความเสียหายทางกายภาพ แต่เป็นกระแสลมเย็นเฉียบที่พัดสวนขึ้นมาจากปล่องลิฟต์ พร้อมกับกลิ่นอายของธูปหอมผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ "ระบบแจ้งเตือนว่าอย่างไรบ้างครับ" อาจารย์รำไพก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันจันทร์จากตัวเธอช่วยเจือจางกลิ่นเหม็นอับรอบตัวลงได้บ้าง "ค่าพลังงานไสยเวทพุ่งสูงขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ และ... มีสัญญาณชีพจรพลังงานความร้อนอยู่ใต้พื้นดินที่เรายืนอยู่นี้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบดวง แต่ปัญหาคือ รูปแบบการเต้นของชีพจรพวกนั้นไม่ได้ซิงค์กับจังหวะของมนุษย์ปกติครับ มันสอดคล้องกับจังหวะการหมุนของล้อไม้โบราณ" กรณ์อธิบายพลางเลื่อนนิ้วกลางอากาศเพื่อขยายกราฟสถิติพลังงานบนหน้าจอเนตรวิเคราะห์ อาจารย์รำไพขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้เงาสลัวฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง "ล้อไม้โบราณ... ถ้าคาดการณ์ไม่ผิด พวกมันกำลังใช้ 'กงลໍวัฏสงสารย้อนกลับ' เป็นเครื่องมือดึงวิญญาณเร่ร่อนนับร้อยมารวมกันเพื่อหล่อเลี้ยงพิธีกรรมบางอย่างที่ชั้นใต้ดิน เป็นวิชาสายมารระดับสูงที่สูญหายไปจากสารบบตำราโบราณร่วมร้อยปี ไม่นึกเลยว่าจะมีคนรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีกในยุคสมัยนี้" ทั้งสองตัดสินใจเลือกบันไดหนีไฟที่อยู่ถัดไปเพื่อลงสู่ชั้นใต้ดิน การก้าวเดินลงไปในความมืดที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ เปรียบเสมือนการดำดิ่งลงสู่ก้นบึงของความวิปริตทางจิตใจ ผนังปูนสองข้างทางเริ่มมีรอยขูดขีดเป็นทางยาว คล้ายกับมีใครบางคนพยายามใช้เล็บมือตะกุยหนีบางสิ่งบางอย่างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รอยคราบสีดำคล้ำที่กระเซ็นอยู่ตามซอกมุมไม่ใช่สีน้ำมัน แต่มันคือคราบน้ำมันอาคมที่แห้งกรังมาเป็นเวลานาน เมื่อลงมาถึงชั้นใต้ดิน กลิ่นเหม็นเน่าของซากสิ่งมีชีวิตก็รุนแรงจนแทบจะทำให้คลื่นไส้ บรรยากาศรอบตัวถูกปกคลุมด้วยหมอกควันสีเทาจางๆ ที่ลอยวนเวียนอยู่ใกล้พื้นราวกับมีชีวิต กรณ์ยกมือขึ้นแตะที่กรอบแว่นสายตาพร้อมกับเปิดใช้งานโหมดวิเคราะห์โครงสร้างอาคมขั้นสูง หน้าจอระบบปรากฏเส้นสายใยสีแดงชาดโยงใยระโยงระยางจากเพดานลงสู่พื้นเบื้องล่าง ทอดตัวยาวไปสู่บานประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่ที่ปิดสนิท ณ สุดทางเดิน "ประตูบานนั้นถูกลงอักขระ 'ตรึงวิญญาณแปดทิศ' ไว้ครับอาจารย์ หากผลักเข้าไปโดยไม่มีการถอนอาคม แรงสะท้อนจะทำให้วิญญาณภายในร่างของเราหลุดออกจากขั้วทันที" กรณ์เตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับหยิบแผ่นยันต์กระดาษสาลงอักขระสีชาดออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบ อาจารย์รำไพพยักหน้ารับอย่างชื่นชม เธอเอื้อมมือไปหยิบมีดหมอโบราณเล่มเล็กจากซองหนังที่ต้นขา แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดดุดัน "ดีมากที่รอบคอบ... ถอยหลังไปครึ่งก้าวครับกรณ์ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอาจารย์ในการเปิดทาง แต่เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่รอเราอยู่หลังประบานนั้น ไม่ใช่แค่ผีวิญญาณเร่ร่อนธรรมดาแน่นอน" อาจารย์รำไพบริกรรมคาถาลับด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดิน ปลายมีดหมอจรดลงบนอากาศวาดเป็นลวดลายอักขระแสงสีทองสว่างวาบตัดกับความมืดมิด ทันทีที่คมมีดสัมผัสกับประตูเหล็ก เสียงกรีดร้องโหยหวนนับร้อยสายก็ดังทะลักออกมาจากรอยต่อของบานประตู ราวกับนรกขุมที่เจ็ดกำลังถูกเปิดออก ประตูเหล็กบานใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นภาพเบื้องเบื้องหน้าอันน่าสะพรึงกลัว—กลางห้องโถงกว้างขวางของแผนกดับจิต ร่างของมนุษย์นับสิบนอนเรียงรายเป็นวงกลม รอบตัวมีเทียนเล่มใหญ่ปักอยู่ตามจุดสำคัญของทิศทางลม ตรงกลางวงสายนทีสีดำสนิทไหลวนเป็นอ่างน้ำวนขนาดเล็ก และเหนืออ่างน้ำนั้น... มีร่างของหญิงสาวในชุดผู้ป่วยโรงพยาบาลกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงจนเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาด้วยแรงขับเคลื่อนของพลังงานมืดที่ทะลักเข้าออกทางปากและจมูก ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์ต้องสะดุดกึก ไม่ใช่ความน่ากลัวของพิธีกรรมตรงหน้า แต่เป็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ชายผู้สวมเสื้อสูทสีเข้มเรียบร้อย กำลังถือสมุดบันทึกเล่มคุ้นตา—สมุดบันทึกประจำตัวของอาจารย์รำไพที่หายสาบสูญไปพร้อมกับการตายของอาจารย์ใหญ่สำนักอาคมเก่า ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยทักทายราวกับกำลังรอคอยการมาเยือนของพวกเขามานานแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของความจริงครับ... อาจารย์รำไพ และคุณหมอนักสืบ" [เสียงแจ้งเตือนจากระบบเนตรวิเคราะห์วิญญาณดังขึ้นรัวเร็ว หน้าจอโปร่งใสเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมตัวอักษรขนาดใหญ่กระพริบเตือนระดับอันตรายสูงสุด]: ⚠️ **[WARNING: สัญญาณชีวะของเป้าหมายตรงหน้าตรงกับฐานข้อมูล "ผู้บงการเงา" | ตรวจพบค่าพลังงานอาคมระดับ SSS กำลังปลดปล่อยขอบเขตอาณาจักรวิญญาณทับซ้อน | ระบบบังคับปิดการเชื่อมต่อภายนอกชั่วคราว]** ⚠️ *(ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรานะครับ)*