เปิดโปงฆาตกรคนแรก

"รอยฟกช้ำรูปจันทร์เสี้ยวที่ต้นคอ กับรอยเข็มฉีดยาขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางศูนย์จุดเจ็ดมิลลิเมตรใต้ร่มผ้า... คุณหมอครับ หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ชิ้นนี้ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าผลแล็บตรวจเลือดในโรงพยาบาลศูนย์เสียอีกนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสอบสวนแสงไฟสลัว กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันจาระบีและกลิ่นสาบสางของอาคมชั้นต่ำผสมปนเปกันจนน่าคลื่นไส้ แต่ชายหนุ่มอดีตนักศึกษาแพทย์กลับยืนหลังตรงอย่างสง่างาม สายตาภายใต้กรอบแว่นใสเพ่งมองร่างของ "นายแพทย์อนันต์" ผู้อำนวยการโรงพยาบาลชุมชนชื่อดัง ซึ่งปัจจุบันกำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ บนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเฉพาะในคลองจักษุของกรณ์—ระบบ 'เนตรวิเคราะห์วิญญาณ' กำลังประมวลผลข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง ตัวอักษรสีแดงฉานระบุสถานะพลังงานไสยเวทสายดำที่ตกค้างในร่างกายของเป้าหมาย พร้อมกับเส้นใยอาคมสีดำทมิฬที่เชื่อมโยงระหว่างตัวนายแพทย์หนุ่มใหญ่กับ "ตะปูโลงศพ" ที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นห้อง "คุณพูดเรื่องอะไร... ผมเป็นหมอ ช่วยชีวิตคนมาเป็นร้อยเป็นพัน จะมากล่าวหาผมด้วยเรื่องงมงายแบบนี้ไม่ได้นะ!" นายแพทย์อนันต์พยายามเค้นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความกลัว เหงื่อกาฬไหลโทรมใบหน้าซีดเผือด มือที่ประสานกันบนตักจิกเข้าหากันจนเล็บจิกเนื้อ รำไพที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ร่างระหงในชุดผ้าซิ่นทอมือสีเข้มขยับตัวอย่างเชื่องช้า แต่น่าเกรงขาม ดวงตากลมโตคมกริบราวกับพญาเสือดาวจ้องมองไปยังเงาดำมหึมาที่กำลังดิ้นพล่านอยู่เบื้องหลังเงาของนายแพทย์อนันต์ นางยกมือขึ้นลูบปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้ม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง "ช่วยชีวิตคน หรือพรากวิญญาณคนเพื่อต่อดวงชะตาตัวเองกันแน่คะ... อ๊ะ ขออภัย พอดีดิฉันคุ้นเคยกับการพูดตรงไปตรงมาเสียด้วยสิ" รำไพปรายตามองหมอหนุ่มใหญ่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "คาถา 'ผูกหุ่นฝังรูป' ที่ท่านใช้สะกดวิญญาณเหยื่อรายแรกเพื่อสูบเอาพลังงานชีวะมาเสริมอายุขัยของตัวเอง มันอาศัยหลักการเดียวกับการดองศพด้วยฟอร์มาลีนนั่นแหละครับ ต่างกันตรงที่นี่คือการดอง 'วิญญาณ' ให้เน่าสลายช้าลง... ช่างเป็นวิธีทางการแพทย์แผนโบราณที่เห็นแก่ตัวเสียจริง" กรณ์ไม่ปล่อยให้จังหวะการสนทนาดับลง เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะสอบสวน มือเรียวยาวหยิบตลับผงพรายกุมารที่ผ่านการปลุกเสกถูกต้องตามตำราขึ้นมาเปิดออก กลิ่นไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มท่องคาถากำกับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดถ้อยชัดคำตามที่ได้ร่ำเรียนมาจากอาจารย์สาว "ด้วยตรรกะแห่งสัจธรรม และอาคมแห่งบูรพาจารย์... จงปรากฏความจริง!" สิ้นเสียงคำรามก้อง กรณ์สลัดผงพรายเข้าใส่ร่างของนายแพทย์อนันต์ทันที ปฏิกิริยาทางเคมีไสยเวทเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับปฏิกิริยาออกซิเดชัน ผงยาทำปฏิกิริยากับไอพลังงานด้านลบ เกิดควันสีม่วงพวยพุ่งขึ้นมาห่อร่างของนายแพทย์หนุ่มใหญ่ ร่างท้วมนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน ราวกับถูกไฟนรกแผดเผา เงาดำที่เกาะกุมอยู่ด้านหลังหลุดลอยออกมาเป็นรูปเงาคนนับสิบที่อ้าปากค้างด้วยความแค้นเคือง "อ๊ากกก! ปล่อยกู! กูไม่ได้ตั้งใจ... มันบังคับให้กูทำ!" นายแพทย์อนันต์สติแตก พลางชี้มือไปที่มุมมืดของห้อง รำไพหรี่ตาลงทันที นางสะบัดพัดไม้ไผ่ลงอาคมในมือออกไปสุดแรง เกิดเป็นประกายไฟสีทองสว่างวาบตัดผ่านความมืด พัดเล่มนั้นพุ่งตรงไปปักลงที่พื้นไม้เบื้องหน้าตู้ยาเก่าๆ เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของตุ๊กตาฟางที่ถูกมัดด้วยเส้นด้ายสายสิญจน์เปื้อนเลือดกระเด็นออกมากลางห้อง คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่สร้างความหวาดผวาไปทั่วเมืองยามนี้ ได้รับการคลี่คลายลงด้วยการประสานงานอันไร้รอยต่อระหว่างวิทยาศาสตร์การแพทย์สมัยใหม่และไสยเวทโบราณอย่างงดงาม กรณ์ก้มลงหยิบสมุดบันทึกการแพทย์ที่ซ่อนรอยสักยันต์อาคมไว้ด้านหลังปกขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด ระบบโฮโลแกรมตรงหน้าส่งเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จเบาๆ [ภารกิจกำจัดผู้บงการคดีแรกสำเร็จ: ได้รับแต้มประสบการณ์ไสยเวท +500, ปลดล็อกทักษะ 'เนตรสืบสวนขั้นสูง'] ชายหนุ่มถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หันไปสบตากับอาจารย์สาวที่ยืนยิ้มมุมปากด้วยความชื่นชม เคมีและความเข้าขาของพวกเขาทั้งคู่พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายและความมืดมิดของจิตใจมนุษย์ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา ร่างของตุ๊กตาฟางที่ควรจะถูกชำระล้างด้วยไฟพระเวท กลับเกิดรอยปริแยกขึ้นจากกึ่งกลางตัว สีหน้าของรำไพเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที นางยื่นมือออกไปคว้าแขนของกรณ์ไว้แน่นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากรอยแยกของตุ๊กตาฟาง ไม่ใช่เสียงของนายแพทย์อนันต์ และไม่ใช่เสียงของวิญญาณเร่ร่อนตนใด แต่มันเป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คิดว่าจับกุม 'คนแรก' ได้แล้ว... พวกเจ้าคงคิดว่าเกมนี้จบลงสวยงามแล้วสินะครับ คุณหมอหนุ่ม และแม่หมอฝึกหัด..." พื้นห้องใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หลอดไฟนีออนกะพริบถี่ก่อนจะระเบิดออกทีละดวง ความมืดมิดสนิทโรยตัวลงมาโอบล้อมทั้งคู่ และก่อนที่กรณ์จะทันได้เรียกใช้งานเนตรวิเคราะห์วิญญาณ ร่างของเงาดำปริศนาก็ค่อยๆ ก้าวทะลุกำแพงปูนหนาเข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่รุนแรงกว่าเดิมนับร้อยเท่า! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกไสยเวทอันลึกลับนี้นะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ