อดีตอันเจ็บปวดของอาจารย์รำไพ

"อย่าหันหลังกลับไปมองรำไพ... ถ้าเจ้าไม่อยากเห็นว่าความเมตตาที่เจ้ามอบให้ผู้คน มันย้อนกลับมาเชือดคอเจ้าอย่างไร" เสียงแหบพร่าของชายชราดังก้องอยู่ในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ อาจารย์รำไพยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางความมืดมิดของมิติมายาที่บิดเบี้ยว กลิ่นกำยานเก่าแก่ที่เคยหอมละมุนกลับกลายเป็นกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "อาจารย์..." รำไพเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก แววตาที่เคยเฉียบคมและนิ่งสงบสั่นไหวอย่างรุนแรง เบื้องหน้าของเธอไม่ใช่ศัตรูที่จับต้องได้ แต่เป็นเงาร่างของชายชราในชุดม่อฮ่อมขาดวิ่น—อาจารย์ผู้ล่วงลับที่สอนวิชาอาคมให้เธอด้วยมือคู่นี้ ทว่าในมิติมายานี้ ท่านไม่ได้มาเพื่อสั่งสอน แต่มาเพื่อตอกย้ำความล้มเหลวที่รำไพพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต กรณ์ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาพยายามก้าวเข้าไปหา แต่เท้าของเขากลับจมลงไปในพื้นดินที่กลายเป็นโคลนสีดำข้น เนตรวิเคราะห์วิญญาณของเขาทำงานหนักจนภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ตัวเลขระดับพลังของมิติพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติจนระบบแจ้งเตือนสีแดงฉาน [คำเตือน: จิตใต้สำนึกของเป้าหมายกำลังปะทะกับมวลพลังงานลบระดับวิกฤต ค่าความเสถียรของสภาวะจิตใจลดลงเหลือ 15%] "คุณรำไพ! ฟังผมนะ!" กรณ์ตะโกนสุดเสียง ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของภูตผีในมายาที่พยายามลากดึงสติของเธอ "ภาพตรงหน้านั่นไม่ใช่เขาจริงๆ! มันคือกับดักที่สะท้อนจากความรู้สึกผิดของคุณเอง!" รำไพไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง มือเรียวบางของเธอสั่นระริกขณะกำยันต์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "นายไม่เข้าใจหรอกกรณ์... ความผิดบาปที่ฉันก่อขึ้นในวันนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องของพลังอำนาจ แต่มันคือชีวิตของคนที่เชื่อใจฉันที่สุด" เงาร่างชายชราก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกเสียดสีกัน "เจ้าเด็กโง่... ความเมตตาของเจ้ามันคือยาพิษ รำไพ เจ้าเลือกที่จะรักษาคนผิด แทนที่จะรักษาสัจจะของสำนักเรา" รำไพทรุดลงกับพื้น ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มมีเลือดสีจางๆ ไหลซึมออกมา นี่คือผลของการถูกพลังไสยเวทตีกลับจากภายใน มิติมายานี้ไม่ได้เพียงแค่หลอกลวง แต่มันกำลังดึง 'ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด' ออกมาเป็นอาวุธ กรณ์ขบกรามแน่น เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้รำไพจมดิ่งลงไปมากกว่านี้ เธอก็จะไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ชายหนุ่มตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เขาเลิกใช้พลังวิเคราะห์ แต่กลับปลดปล่อยพลังงานชีวิตของตัวเองออกไป หุ้มห่อตัวเขาไว้เป็นเกราะป้องกัน แล้วพุ่งตัวผ่านกลุ่มหมอกสีดำที่หนาทึบเข้าไปหารำไพ เขากระชากแขนเธออย่างแรงจนคนทั้งคู่เซถลาเข้าหากัน "มองหน้าผม!" กรณ์ตะคอกเสียงต่ำแต่มั่นคง "ผมอาจจะเป็นแค่นักสืบมือใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกนี้ แต่ผมเห็นอะไรในตัวคุณที่มากกว่าอดีตที่ผิดพลาด! ผมเห็นอาจารย์ที่คอยปกป้องผม เห็นคู่หูที่สอนให้ผมรู้ว่าไสยเวทไม่ใช่แค่การฆ่าฟัน แต่มันคือการเข้าใจจิตวิญญาณ!" รำไพเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาว่างเปล่าค่อยๆ เริ่มกลับมามีสีสันอีกครั้ง แต่ทว่า... เงาร่างชายชราที่อยู่ด้านหลังกรณ์กลับยื่นมือออกมา หวังจะคว้าลำคอของรำไพอีกครั้ง กรณ์ไม่หันกลับไปมอง เขาควัก 'เหรียญตราผนึกมาร' ที่เคยยึดได้จากคดีก่อนออกมา แล้วกระแทกลงบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อน "ถ้าความผิดในอดีตคือเงา งั้นเราก็แค่อยู่กับเงาให้ได้ ไม่ใช่หนีมัน!" แสงสว่างวาบขึ้นจากเหรียญตรา ประสานเข้ากับพลังอาคมของรำไพที่ตื่นขึ้นจากการถูกกระตุ้น พลังงานสีทองและสีน้ำเงินเข้มหลอมรวมกันจนเกิดเป็นม่านพลังขนาดใหญ่ ผลักดันเงาร่างชายชราให้ถอยร่นกลับเข้าไปในความมืด มิติมายาสั่นคลอนอย่างรุนแรง ราวกับกระจกที่กำลังจะแตกกระจาย ทันใดนั้น ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุม ทุกอย่างหยุดนิ่ง รำไพหอบหายใจหนัก ทิ้งตัวพิงไหล่กรณ์อย่างอ่อนแรง "ขอบคุณครับ..." รำไพกระซิบเสียงแผ่ว "ไม่ใช่เวลาพักครับ" กรณ์ตอบสวนทันที สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้องมิติที่กำลังจะสลายตัว "มีใครบางคน... กำลังดูเราอยู่จากข้างนอกนั่น" รำไพขมวดคิ้ว เธอยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วมองไปในทิศทางที่กรณ์ชี้ ในรอยแยกของมิติมายาที่กำลังปิดตัวลง มีใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ใบหน้าที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกันกับอาจารย์ที่เพิ่งเผชิญหน้าไป แต่ที่น่าขนลุกยิ่งกว่า คือการที่บุคคลนั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง ทว่ามีชายชุดดำอีกสี่คนยืนขนาบข้าง พร้อมกับกางอาคม 'ตาข่ายดักวิญญาณ' ล้อมรอบพื้นที่ที่พวกเขากำลังจะโผล่ออกไป เสียงเย็นเยียบจากชายปริศนาคนนั้นดังลอดเข้ามาในมิติมายาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ "ยินดีด้วยที่ผ่านบททดสอบความเจ็บปวดนะ รำไพ... แต่เสียใจด้วยที่ต้องบอกว่า ประตูนรกของสำนักเจ้า มันเพิ่งจะถูกเปิดใช้งานโดยคำสั่งของฉันเอง" ความมืดมิดกลืนกินทั้งคู่หายไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและบรรยากาศที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายมืดแห่งนี้ครับ เข็มทิศมองวิญญาณ