เผชิญหน้าบอสใหญ่: หมอผีเงาทมิฬ

“ถ้าคิดว่าการรวบรวมดวงวิญญาณคนครึ่งเมือง จะทำให้แกกลายเป็นอมตะได้จริง ๆ หมอผีโสโครกอย่างแกคงไม่ตัวสั่นขนาดนั้นหรอกนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องโถงใต้ดินของโรงงานร้าง กลิ่นอลวนของคราบไคลความตาย ธูปดำ และน้ำมันพรายคละคลุ้งจนแสบจมูก เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือ ‘อาจารย์เดช’ หรือที่ในวงการมืดใต้ดินเรียกขานกันว่า ‘หมอผีเงาทมิฬ’ ร่างสันทัดในชุดผ้าดิบสีดำสนิทกำลังยืนอยู่หน้าแท่นพิธีกระดูกมนุษย์ ดวงตาของอีกฝ่ายแดงก่ำด้วยพิษอาคมและพลังวิญญาณนับพันที่อัดแน่นจนล้นทะลัก อาจารย์รำไพยืนเคียงข้างกรณ์ มือเรียวบางตวัดปัดด้ายสายสิญจน์ที่ถูกอาคมพุ่งเข้ามาจู่โจมอย่างแม่นยำ ใบหน้าคมสวยไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม้ว่ารอบตัวพวกเขาจะมีอาถรรพ์พญายมเงาเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต คอยแผ่ไอเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ “ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม... แกรู้อะไร!” อาจารย์เดชเค้นเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว “พลังงานบริสุทธิ์จากคนพวกนั้นกำลังจะถูกหลอมรวมเป็น ‘ดวงแก้วมรณะ’ เพื่อเปิดประตูมิติแห่งสยามทมิฬ แกไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงมันคืออะไร!” ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของกรณ์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาคุ้นเคย [ระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานไสยเวทระดับ SSS กำลังแผ่ขยาย] [วิเคราะห์เป้าหมาย: อาจารย์เดช (ร่างหลอมรวมวิญญาณ 3,420 ดวง)] [คำแนะนำจากเนตรวิเคราะห์วิญญาณ: จุดอ่อนของเป้าหมายอยู่ที่ ‘อาถรรพ์กะโหลกทารก’ บริเวณฐานแท่นพิธี หากทำลายจุดนั้นได้ โครงข่ายอาคมทั้งหมดจะพังทลายลงทันที แต่ต้องระวังพลังสะสมที่จะระเบิดย้อนกลับ] กรณ์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนตรรกะประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าความประมาทเพียงนิดเดียวหมายถึงชีวิตของคนทั้งเมือง และที่สำคัญคือชีวิตของอาจารย์รำไพที่ยืนอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่ “อาจารย์ครับ...” กรณ์กระซิบเสียงเบาโดยไม่ละสายตาจากเป้าหมาย “ผมจะสร้างช่องว่างสามวินาทีทางด้านซ้าย ฝากอาจารย์ช่วยตรึงเงาพวกนั้นไว้ด้วยคาถาปัดรังควานขั้นสูงนะครับ” อาจารย์รำไพเหลือบมองลูกศิษย์หนุ่มแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจในความสุขุมของเขา “อย่าสั่งฉันนะกรณ์... แต่เอาล่ะ ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน” สิ้นคำพูดของหญิงสาว ร่างของเธอก็พุ่งทะยานออกไปราวกับภูตพราย มือบางโปรยยันต์กระดาษสีทองนับสิบใบกลางอากาศ ท่องคาถาบทโบราณที่ทำให้เสียงสวดของหมอผีเงาทมิฬต้องสะดุด แสงสีทองสว่างวาบตัดกับความมืดมิดของห้องใต้ดิน ดึงดูดความสนใจและพลังอาคมทั้งหมดของอาจารย์เดชให้พุ่งเป้าไปที่เธอ นี่คือจังหวะที่กรณ์รอคอย! กรณ์พุ่งตัวไปข้างមុខด้วยความเร็วดุจกระสุนปืน เนตรวิเคราะห์วิญญาณส่องประกายสีฟ้าเข้มในดวงตาของเขา เผยให้เห็นเส้นสายพลังงานสีดำที่โยงใยระหว่างตัวอาจารย์เดชกับแท่นพิธี เขากำมีดอาคมในมือแน่น รวบรวมลม1หายใจและพลังจิตทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่ ‘อาถรรพ์กะโหลกทารก’ ตามที่ระบบแนะนำ “แกไม่มีวันสำเร็จหรอก!” อาจารย์เดชแผדเสียงลั่นเมื่อรู้ตัว ทว่าช้าเกินไป ฉับพลันนั้นเอง ขณะที่ปลายมีดของกรณ์กำลังจะสัมผัสกับเป้าหมาย บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงระฆังโบราณที่ไม่มีที่มาดังขึ้นกังวานในหัวของทุกคน เงาสสีดำสนิทที่ควรจะถูกอาจารย์รำไพตรึงไว้ กลับบิดตัวกลายสภาพเป็นมือยักษ์นับร้อยพุ่งเข้ามารัดรึงร่างของกรณ์และอาจารย์รำไพเอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้ “ฮ่าๆๆๆ พวกแกคิดจริง ๆ หรือว่าฉันจะไม่มีแผนสำรอง?” อาจารย์เดชหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลายเป็นสีดำสนิทไม่มีตาขาว “ยินดีต้อนรับสู่พิธีกรรมสังเวยสุดท้าย... ร่างกายของพวกแกนี่แหละ จะเป็นภาชนะชิ้นสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบที่สุด!” กรณ์พยายามดิ้นรนสุดกำลัง ระบบในหัวส่งเสียงเตือนรัวเร้าด้วยความถี่สูงจนน่าปวดหัว หน้าจอโปร่งใสเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน [แจ้งเตือนด่วน: พลังงานเกินขีดจำกัด] [ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนานกำลังตื่น 1 ดวงจากก้นบึ้งของมิติวิญญาณ] [คำเตือน: บุคคลที่สามที่ไม่ทราบฝ่ายกำลังก้าวเข้าสู่เขตอาคม...] ก่อนที่สติของกรณ์จะดับวูบลงไปท่ามกลางแรงบีบอัดอันมหาศาล ประตูเหล็กหนาหนักของห้องใต้ดินก็ถูกกระชากจนหลุดกระเด็นออกด้วยแรงระเบิด ร่างของใครบางคนก้าวเดินผ่านกลุ่มควันสีดำเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้แม้แต่อาจารย์เดชยังต้องหน้าถอดสี ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับกรณ์และอาจารย์รำไพมาจนถึงบทนี้นะครับ และเตรียมตัวรับมือกับความจริงอันน่าตกตะลึงในตอนถัดไปได้เลยครับ