ก้าวเข้าสู่สมาคมผู้ใช้ไสยเวทใต้ดิน

กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องและกลิ่นไอเค็มของเกลือสมุทรลอยอวลปะปนกับกลิ่นธูปโบราณ เป็นเอกลักษณ์อันเด่นชัดของ "ตลาดร่มหุบอาคม" สถานที่ซึ่งแผนที่ทางราชการไม่เคยมีบันทึกไว้ แต่กลับคราคร่ำไปด้วยผู้คนที่เดินสวนกันไปมาภายใต้เงาของผืนผ้าใบสีซีดที่ถูกดึงกางไว้เพื่อบังแดด เสียงเหล็กกระทบรางดัง *กริ๊ง-กร๊อง* เป็นสัญญาณเตือนว่าขบวนรถไฟสายมหาชัยกำลังจะวิ่งผ่านกลางตลาดสดแห่งนี้อีกครั้ง ทว่า สำหรับกรณ์และอาจารย์รำไพ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของกิจวัตรประจำวัน หากแต่มันคือจังหวะเวลาที่แผ่นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังจะเปิดประตูต้อนรับพวกเขาเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่ง "ขยับเข้ามาใกล้ผมหน่อยครับอาจารย์ แถวนี้สนามแม่เหล็กไสยเวทปั่นป่วนเกินกว่าจะเดินแยกกัน" กรณ์เอ่ยเบาๆ มือข้างหนึ่งกระชับกระเป๋าเป้สะพายหลังซึ่งบรรจุอุปกรณ์สืบสวนและยันต์คุ้ม ภัย ส่วนดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสกำลังกวาดมองไปรอบตัวด้วยความรวดเร็ว ระบบ 'เนตรวิเคราะห์วิญญาณ' ในสมองของเขาแสดงผลเป็นตัวเลขสีฟ้าจางๆ ลอยอยู่เหนือศีรษะของพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังเร่งเก็บแผงสินค้าหลบรางรถไฟ [ตรวจพบร่องรอยพลังงานไสยเวทระดับต่ำ: ยันต์พรางตา (เกรด C)] [ตรวจพบร่องรอยพลังงานไสยเวทระดับกลาง: อาคมสะกดวิญญาณ (เกรด B)] [คำเตือน: ความหนาแน่นของอักขระมนตราในรัศมี 50 เมตร สูงกว่าเกณฑ์ปกติ 340%] "ไม่ต้องห่วงฉันหركหรอกน่า กรณ์... เธอต่างหากที่ควรระวังกระเป๋าเงินให้ดี ที่นี่ไม่ใช่สถานพยาบาลที่คุณคุ้นเคยนะ" อาจารย์รำไพปรายตามองชายหนุ่มรุ่นน้องด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอยังคงสง่างามในชุดเสื้อคลุมผ้าลินินสีเข้มทับด้วยเครื่องประดับเงินโบราณที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ทุกย่างก้าว กลิ่นอายความเยือกเย็นและทรงอำนาจของเธอแผ่ขยายออกไปจนทำให้พ่อค้าปลาแห้งข้างทางถึงกับต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเกรงกลัว รถไฟสายมหาชัยเคลื่อนผ่านไปด้วยความเร็วต่ำ เสียงเหล็กเสียดสีกับรางดังสนั่นกลบเสียงพูดคุยชั่วขณะ และทันทีที่ตู้สุดท้ายลับสายตาไป ผืนผ้าใบทั่วทั้งตลาดก็ถูกดึงกลับมากางคลุม แสงแดดยามบ่ายถูกกรองจนกลายเป็นสีเทาทึบ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากตลาดสดธรรมดาให้กลายเป็นตรอกซอกซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยแผงลอยขายของแปลกประหลาด—กะโหลกสัตว์แกะสลักด้วยอักขระขอม, น้ำมันพรายบรรจุในขวดแก้วเจียระไน, และตำราโบราณที่หน้ากระดาษเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง นี่คือสมาคมผู้ใช้ไสยเวทใต้ดิน แหล่งรวมตัวของเหล่านอกรีตและพ่อค้าของเถื่อนทางไสยศาสตร์ "ตามฉันมา..." รำไพกระซิบเสียงเรียบ เธอเดินนำลัดเลาะผ่านซอกตึกเก่าแก่ที่มีรากไทรปกคลุม จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าแผงขายสมุนไพรแห้งแห่งหนึ่งที่มีชายชราตาบอดนั่งสัปหงกอยู่หลังกองรากไม้ "ยายศิริ... ฉันมาตามหาสายสิญจน์ผูกวิญญาณของสำนักภูติพยัคฆ์" รำไพเอ่ยขึ้นตรงประเด็น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบขาด ชายชราตาบอดค่อยๆ ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีขาวขุ่นไร้แววตา เขายิ้มจนเห็นเหงือกสีคล้ำ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับพื้น "ของหายากแบบนั้น... ไม่ได้อยู่ในมือคนธรรมดาหรอกหนูเอ๊ย ยิ่งตอนนี้มี 'ฮันเตอร์รุ่นน้อง' เดินตามสืบเรื่องผู้ใช้คุณไสยเงาลำดับที่ 0 ด้วยแล้ว พวกข้างบนเขากำลังจับตาดูพวกเธออยู่นะ" หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ทันทีที่ได้ยินคำว่า *ฮันเตอร์รุ่นน้อง* ข้อมูลจากระบบเตือนภัยเมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาในหัวทันที นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พวกมันรู้ตัวตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะก้าวเท้าเข้ามาเสียอีก กรณ์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปคว้าข้อมือของชายชราไว้พร้อมกับปล่อยพลังงานวิญญาณผ่านปลายนิ้วเข้าตรวจสอบโครงสร้างอาคมป้องกันตัวทันที ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว "ถ้าพวกมันรู้ว่าเราจะมา งั้นก็ช่วยบอกทางลัดไปหาคนสั่งการให้หน่อยสครับ... เพราะผมไม่อยากเสียเวลาเดินหลงทางในรังโจรนานนัก" ชายชราหัวเราะในลำคออย่างน่ากลัว ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำทึบที่ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อสัตว์! "ภาพลวงตา!" รำไพอุทานพร้อมกับสะบัดพัดไม้จันทน์หอมในมือออกไปเบื้องหน้า คลื่นพลังอาคมสีทองสว่างวาบพัดกลุ่มควันนั้นให้สลายไปในพริบตา เผยให้เห็นยันต์กระดาษที่ถูกเผาไหม้จนเหลือแต่ขี้เถ้าแปะอยู่บนผนังปูน ทว่า ในวินาทีที่ความสนใจของทั้งคู่ถูกดึงไปที่ยันต์ระเบิดปลอมนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากตรอกแคบทั้งสองด้าน ร่างของชายฉกรรจ์นับสิบคนสวมหน้ากากผ้าสีดำและถืออาวุธอาคมเรืองแสงสีแดงฉานก้าวออกมาปิดล้อมพวกเขาไว้ทุกทิศทาง ตรงกลางวงล้อมนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มคนหนึ่งกำลังก้าวช้าๆ ออกมา ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกปีกกว้าง แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นชัดเจนเสียจนกรณ์จำได้แม่น—นั่นคือกลิ่นอายเดียวกับเป้าหมายระยะประชิดที่ระบบแจ้งเตือนไว้เมื่อคืนนี้ ผู้ใช้คุณไสยเงาลำดับที่ 0 ก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากพวกเขาเพียงสามก้าว ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "ยินดีต้อนรับสู่ก้นบึ้งของความจริงครับ... คุณหมอนักสืบ และท่านอาจารย์ผู้สูงส่ง" [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: เผชิญหน้ากับบอสลับระดับ S - ผู้ใช้คุณไสยเงาลำดับที่ 0] [สถานะปัจจุบัน: ถูกปิดล้อม / พลังงานอาคมสำรองลดลง 15%] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: ค้นหาจุดอ่อนของโครงสร้างเงาก่อนที่การนับถอยหลัง 60 วินาทีจะสิ้นสุดลง] กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึกตั้งสติ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจ้องมองเงาที่ทอดยาวบนพื้นของผู้มาเยือนใหม่ ซึ่งบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติและกำลังขยายตัวกลืนกินแสงไฟรอบตัวอย่างรวดเร็ว—นี่คือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิตครั้งใหญ่ที่สุดของเขา โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในตอนนี้นะครับ