กำแพงเหล็ก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในสายลมยามวิกาลที่พัดผ่านยอดกำแพงหินแกรนิตสีดำสนิทของเมืองหลวงอาณาจักรซาโรร่า เบื้องล่างมหานครแห่งนี้คือความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ประชาชนถูกสั่งเคอร์ฟิวให้อยู่แต่ในเคหสถาน แสงไฟจากคบเพลิงบนกำแพงเมืองสדาดสะท้อนเงาของทหารยามนับพันที่ยืนประจำการอย่างหนาแน่นราวกับป่าเหล็ก พวกเขาคือโล่สุดท้ายของจักรพรรดิมาลอส โล่ที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีวันถูกเจาะทะลวงตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา แต่สำหรับเซนแล้ว กำแพงที่สูงตระหง่านกว่าสิบเมตรและหนาถึงสามช่วงคนนั้น... เป็นเพียงแค่ตัวเลขทางคณิตศาสตร์ที่รอเวลาถูกหักล้าง "ท่านเซนครับ กองระวังหน้าของเราส่งสัญญาณรายงานเข้ามาแล้ว ทหารยามของมาลอสบนกำแพงเพิ่มกำลังพลขึ้นอีกสามเท่าในจุดยุทธศาสตร์ทิศเหนือ และพวกมันดูเหมือนจะเตรียมเครื่องยศศิลาไฟไว้พร้อมรับมือกับการบุกจู่โจมทุกเมื่อ" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์สลัวตกกระทบลงบนชุดเกราะเหล็กกล้าที่ผ่านศึกมาโชกโชน ใบหน้าของอดีตแม่ทัพหญิงเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบบ่งบอกถึงความกังวล แม้เธอจะเชื่อมั่นในแผนการของชายหนุ่มข้างกายเพียงใด แต่สิ่งปลูกสร้างเบื้องหน้านั้นคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่ค้ำจุนราชบัลลังก์มาอย่างยาวนาน เซนยังคงยืนนิ่งเงียบ ดวงตาคู่สีนิลภายใต้ฮู้ดสีเข้มทอประกายเรียบเฉย เย็นชา และว่างเปล่า เขากำลังคำนวณปัจจัยทุกอย่างในหัว... ทิศทางลม ความหนาแน่นของเวทมนตร์ป้องกันรอบกำแพง จำนวนทรัพยากร และที่สำคัญที่สุด... สภาพจิตใจของศัตรูที่กำลังตื่นตระหนกหลังจากการพ่ายแพ้ในแนวหน้าติดต่อกันสามครั้ง ภาพอดีตอันเลือนรางแวบเข้ามาในหัวของเขาชั่วขณะ—เสียงกรีดร้องของเพื่อนร่วมทีมที่ต้องสังเวยให้กับความผิดพลาดในการประเมินกำลังพลเมื่อครั้งยังอยู่ในโลกเก่า ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจดั่งคมมีด ทำให้เซนไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองประมาทแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว "ปล่อยให้พวกมันเตรียมตัวไปเถอะครับ เอลาร่า" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ความกลัวเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ยิ่งพวกมันหวาดระแวงมากเท่าไหร่ พวกมันก็จะยิ่งใช้พลังเวทมนตร์และทรัพยากรอย่างไร้เหตุผลมากเท่านั้น กำแพงที่แข็งแกร่งที่สุด มักจะมีรอยร้าวที่เปราะบางที่สุดซ่อนอยู่เสมอ... และรอยร้าวนั้นไม่ได้อยู่บนหินผา แต่มันอยู่ในใจของคนที่ยืนอยู่บนนั้นต่างหาก" เอลาร่าชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองใบหน้าด้านข้างของเซนที่ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบของผู้กุมชะตากรรมเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด "ท่านหมายความว่า..." "สั่งการกองพลทหารราบเบาและหน่วยจู่โจมเงา... เริ่มแผนการ 'บดขยี้ศรัทธา' ตามที่ผมได้วางไว้" เซนหันมาสบตา เธอด้วยแววตาที่เฉียบคมดั่งใบมีด "เราจะไม่ปีนกำแพง และเราจะไม่พังมันด้วยกำลังดิบ..." ในขณะเดียวกัน บนยอดกำแพงเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ แม่ทัพการ์ดออส ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งราชvงศ์ซาโรรi กำลังยืนกอดอกมองลงมายังความมืดมิดเบื้องล่างด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ แม้เขาจะมีกองกำลังที่เหนือกว่าและสิ่งก่อสร้างที่มั่นคงที่สุดในทวีป แต่ความเงียบงันจากกองทัพของเซนกลับสร้างความกดดันให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง "ไอ้พวกสุนัขป่าข้างถนน... คิดจะทำอะไรกันแน่?" การ์ดออสพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาสั่งให้ทหารจุดคบเพลิงเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เพื่อขับไล่เงาอันมืดมิดที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที แต่แล้ว... ความเงียบงันยามวิกาลก็ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศใต้ของเมือง! *ตูมมมม!* แรงสั่นสะเทือนทำให้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน กำแพงเมืองส่วนทิศใต้เกิดประกายไฟสีม่วงเข้มวาบขึ้น ท่ามกลางความตกใจของทหารยามที่ประจำการอยู่ตรงนั้น ควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ร้องเสียงโวยวายและเสียงตะโกนสั่งการดังระงมแข่งกับเสียงลมพายุที่จู่ๆ ก็โหมกระหน่ำขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "เกิดอะไรขึ้นวะ! รายงานสถานการณ์มาซิ!" การ์ดออสคำรามลั่นใส่พลทหารสื่อสารที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขา พลทหารคนนั้นล้มลุกคลานคลุกคลาน ใบหน้าซีดเผือดราวกับคน "ท่านแม่ทัพครับ! ทิศใต้... ทิศใต้ถูกโจมตี! แต่... แต่มันไม่ใช่การโจมตีจากกองทัพปรกติครับ! กำแพงเวทมนตร์ชั้นนอก... มันถูกเจาะทะลวงจาก 'ข้างใน' ต่างหาก!" การ์ดออสเบิกตาโพรงด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความคิดที่ว่ากำแพงนี้ไร้เทียมทานพังทลายลงในพริบตา ในความมืดมิดห่างออกไปไม่ไกล เซนยืนมองกลุ่มควันไฟที่ลุกโชนขึ้นจากใจกลางเมืองหลวงด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แผนการที่เขาเตรียมการมาหลายสัปดาห์ การแทรกซึมและการวางหมากกลยุทธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ได้เวลาเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว แต่ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนที่วางไว้อย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นเบื้องหลังของเซน "ช่างเป็นกลยุทธ์ที่แยบยลเสียจริง... ท่านเซน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่เอ่ยขึ้นนั้นทำเอาเอลาร่าชักดาบออกจากฝักแทบไม่ทัน เซนเองก็หขัดตัวกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ความนิ่งสงบในดวงตาของเขาแตกกระเจิงไปในเสี้ยววินาที เมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังพวกเขาในยามวิกาลเช่นนี้... หาใช่ใครอื่น นอกจากบุคคลที่ควรจะถูกกักขังอยู่ภายในห้องบัลลังก์ชั้นในสุดของพระราชวัง—จักรพรรดิมาลอสเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนที่ 42 นี้ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ