ทัพหน้าเคลื่อนที่

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายดินชื้นแฉะของเขตแดนมาลอสลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าความเหม็นอับเหล่านั้น คือความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ณ เบื้องหน้า ปราการเหล็กกล้าสีดำสนิทของศัตรูตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ราวกับอสูรกายหลับใหลที่รอวันตื่นขึ้นมาขย้ำผู้รุกรานให้แหลกเป็นจุล เซนยืนนิ่งสงอยู่บนเนินเขาสูง สายตาภายใต้หน้ากากโลหะเย็นชาจับจ้องไปยังแนวป้องกันชั้นนอกของมาลอส ภาพความทรงจำสีเลือดในอดีต—เพื่อนร่วมทีมที่เคยล้มตายต่อหน้าต่อตาผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิดชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เขาจะปัดมันทิ้งไปอย่างเลือดเย็นด้วยการกะพริบตา ความรู้สึกผิดในอดีตไม่ควรนำมาใช้เป็นเครื่องถ่วงความเจริญในยามที่หมากบนกระดานกำลังเดินมาถึงตาสำคัญเช่นนี้ "รายงานสถานการณ์ครับ ท่านเซน" เสียงทุ้มห้าวของเอลาร่าดังขึ้นทำลายความเงียบ นางก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง พร้อมกับกางแผนทุ่นแรงเวทมนตร์ขึ้นกลางอากาศ นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดอับสายตาของป้อมปราการศัตรู "ทัพหน้าของมาลอสไม่ได้กระจายกำลังเหมือนที่เราคาดการณ์ไว้ พวกมันรวมศูนย์พลรบเวทมนตร์ไว้ที่ประตูทิศเหนือถึงเจ็ดส่วน เหลือทหารราบไว้ลาดตระเวนตามแนวชายแดนเพียงน้อยนิด ดูเหมือนจักรพรรดิมาลอสจะมั่นใจในเกราะเวทมนตร์ของเขาสูงมากนะครับ" เซนไม่ตอบในทันที เขายกมือขึ้นลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด ดวงตาคมกริบกวาดมองรายละเอียดในแผนที่เวทมนตร์อย่างละเอียดถี่ถ้วน การที่ศัตรูเปิดช่องว่างเช่นนี้... สำหรับแม่ทัพทั่วไปอาจมองว่าเป็นโอกาสทองในการรีบเร่งบุกทะลวง แต่สำหรับเขา มันคือกลิ่นอายของ "กับดัก" ที่จงใจวางไว้ล่อปลาใหญ่ "ความมั่นใจมักเป็นจุดจบของอำนาจเสมอครับ เอลาร่า" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "แต่ความมั่นใจระดับที่กล้าเปิดช่องว่างให้เราเห็นโต้งๆ แบบนี้... มันหมายความว่าพวกมันมีไพ่ตายที่เรายังประเมินต่ำไป" เอลาร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก นางผ่านศึกมามากพอที่จะรู้ว่าการรบกับมาลอสไม่ใช่เรื่องล้อเล่น "ท่านหมายความว่า... เกราะเวทมนตร์นั่นอาจเป็นเพียงภาพลวงตา เพื่อล่อให้กองกำลังหลักของเราเข้าไปติดอยู่ในรัศมีทำลายล้าง?" "ถูกต้องครับ" เซนหันมาสบตากับอดีตแม่ทัพสาว "ดังนั้น เราจะไม่ใช้กำลังหลักปะทะกับพวกมันตรงๆ การบุกรุกเขตแดนที่มั่นคงที่สุดของมาลอสในครั้งนี้ เราจะใช้กลยุทธ์ 'กัดเซาะจากภายใน' แทนการพังประตูบ้าน" ชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวของเซนก็เปลี่ยนไป ความกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขาจนแม้แต่เอลาร่ายังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่คือความน่ากลัวของชายผู้ได้ชื่อว่าคุมเกมด้วยมันสมอง มากกว่ากำลังพล "สั่งการลงไป..." เซนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ให้หน่วยสอดแนมเงาแทรกซึมเข้าไปตัดวงจรพลังงานเวทมนตร์ที่ฐานใต้ดินทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ในขณะเดียวกัน ให้เอลาร่านำทัพหน้าเคลื่อนที่เข้าประชิดแนวป้องกันชั้นนอก สร้างสถานการณ์ให้พวกมันคิดว่าเรากำลังจะบุกโจมตีแบบเต็มกำลัง ดึงความสนใจของมาลอสทั้งหมดมาที่กำแพงเหล็กนั่นซะ" "รับทราบครับ!" เอลาร่าประสานมือรับคำสั่งอย่างแข็งขัน ก่อนจะหันหลังเตรียมพุ่งตัวลงจากเนินเขาเพื่อไปจัดระเบียบกองกำลัง "เดี๋ยวก่อน เอลาร่า" เสียงเรียกแผ่วเบาแต่ทรงพลังของเซนหยุดฝีเท้าน นางหันกลับมามองด้วยความสงสัย เซนไม่ได้หันมามองนาง สายตาของเขายังคงจ้องมองไปยังความมืดมิดของปราการศัตรูเบื้องหน้า ประโยคถัดมาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา ทำให้หัวใจของอดีตแม่ทัพสาวเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น "หากผ่านไปสิบห้านาทีแล้วฐานใต้ดินยังไม่ถูกทำลาย... จงถอยทัพทันที ไม่ต้องสนใจชีวิตของหน่วยสอดแนม และไม่ต้องสนใจข้าด้วย" เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ท่านเซน หมายความว่า..." "ใช่ครับ..." เซนหันมาส่งยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากให้ -- รอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นใดๆ "เพราะในตอนนั้น แปลว่า 'แขกไม่速之客' ที่เราไม่ได้เชิญ... ได้มาถึงสนามรบนี้แล้วเช่นกัน" สิ้นคำพูดของเซน ผืนแผ่นดินเบื้องล่างก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันสีดำทมิฬในพริบตา ปราการเหล็กกล้าของมาลอสที่ควรจะนิ่งสงบ กลับส่งเสียงคำรามกึกก้องราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... พลังเวทมนตร์มหาศาลที่พวยพุ่งขึ้นจากใต้ดิน ไม่ได้มาจากกองทัพของมาลอส และก็ไม่ได้มาจากฝ่ายของพวกเขาเช่นกัน! เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นบนยอดกำแพงเหล็ก ท่ามกลางหมอกควันสีดำสนิท ร่างนั้นส่งเสียงหัวเราะก้องกังวานเสียดแก้วหู พร้อมกับโยนศีรษะของหน่วยสอดแนมเงาที่เซนเพิ่งส่งไป ลงมาแทบเท้าของพวกเขาอย่างเลือดเย็น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในตอนที่ 41 นี้ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับกลยุทธ์ของเซนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ