แผนที่ลับแห่งโลกเก่า

"ถ้าเจ้าคิดว่าการทอดทิ้งตำแหน่งแม่ทัพในอดีตจะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากความผิดบาปได้ละก็... เจ้าคิดผิดถนัด เอลาร่า" เสียงของเซนราบเรียบ หากแต่บาดลึกยิ่งกว่าคมดาบในมือที่เขากำลังใช้เขี่ยเถ้าถ่านในเตาผิงท่ามกลางความมืดมิดของหอสมุดร้างใจกลางซากปรักหักพังแห่งอาณาจักรโบราณ เอลาร่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังกระชับชุดเกราะหนังแน่นจนเสียงหนังเสียดสีกัน เธอไม่ได้หันมามองเขา แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่แผนที่หนังแกะเก่าคร่ำที่วางแผ่อยู่บนโต๊ะหินสลัก "ข้าไม่ได้หนีความผิดบาป ท่านเซน" เอลาร่าตอบกลับ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น "ข้าแค่ตระหนักว่าอำนาจที่มาลอสถือครอง ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเราจะเอาชนะได้ด้วยกำลังทหารเพียงหยิบมือ" เซนวางแท่งถ่านในมือลง เขาหันกลับมา แววตาที่ว่างเปล่าของเขาฉายแววเยือกเย็นราวกับห้วงน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "กองทัพน่ะหรือ? กองทัพเป็นเพียงเบี้ยบนกระดานที่เอาไว้ล่อให้ศัตรูตายใจ แต่สิ่งที่ข้าต้องการ... คือชัยชนะที่เด็ดขาดเหนือระบบระเบียบที่มันสร้างขึ้นมาต่างหาก" เขากางนิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดตัดของเส้นทางลับที่ปรากฏอยู่บนแผนที่ มันไม่ใช่แผนที่อาณาเขตของมาลอส แต่มันคือผังของ 'แกนกลางแห่งมิติ' สถานที่ในตำนานที่นักประวัติศาสตร์ทุกคนต่างเชื่อว่าเป็นเพียงเรื่องเล่าปรัมปรา "นี่คืออะไร?" เอลาร่าขยับเข้ามาใกล้ แสงจากคบไฟสีฟ้าสลัวฉายให้เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเธอที่ขยับตามจังหวะหายใจ "ข้าอ่านอักษรโบราณพวกนี้ไม่ออก แต่มันดูเหมือนวงจรพลังงาน... หรือเครื่องจักรบางอย่าง" "มันคือรอยร้าว" เซนกล่าวพลางใช้นิ้วไล้ไปตามเส้นหยักที่ดูเหมือนรอยแตกร้าวของแผ่นดิน "ในโลกก่อนที่มาลอสจะก้าวขึ้นสู่อำนาจ มีผู้ที่พยายามสร้างประตูเชื่อมต่อระหว่างมิติด้วยเทคโนโลยีที่มนุษย์ยุคนี้เรียกว่าเวทมนตร์ หากเราพบสถานที่นี้ เราจะไม่ใช่แค่ทำลายมาลอส แต่เราจะสามารถ 'รีเซ็ต' กฎเกณฑ์ของโลกนี้ใหม่ทั้งหมดได้" เอลาร่าชะงัก เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น "การทำเช่นนั้น... จะมีคนกี่คนที่ต้องสูญเสียไป? ท่านกำลังจะเล่นเป็นพระเจ้าหรืออย่างไร?" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าเป็นหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "การสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปต่อหน้าต่อตาในวันนั้น สอนให้ข้ารู้ว่าโลกที่ไม่มีกฎเกณฑ์คือโลกของคนอ่อนแอ ข้าไม่ได้อยากเป็นพระเจ้า เอลาร่า... ข้าแค่ต้องการเป็นผู้ถือหมากที่ไม่มีใครกล้าขัดขวางอีกต่อไป" บรรยากาศในหอสมุดเริ่มเปลี่ยนไป อากาศรอบข้างหนักอึ้งราวกับถูกบีบด้วยพลังงานที่ไม่รู้จัก เอลาร่าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เธอเอื้อมมือไปจับด้ามดาบ แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง "ดูเหมือนเจ้าจะพบความลับที่ข้าฝังไว้ลึกสุดหัวใจแล้วนะ เซน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจที่คุ้นเคยสะท้อนไปทั่วห้อง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬที่สลักลวดลายแห่งความตายก้าวออกมาจากเงามืด จักรพรรดิมาลอสไม่ได้มาเพียงลำพัง องครักษ์เงาหกนายปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบทั้งสองคนไว้ราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม เซนยังคงนิ่งสงบ เขามองดูจักรพรรดิมาลอสด้วยสายตาที่วิเคราะห์ทุกจุดอ่อนบนชุดเกราะนั้น "ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องตามมา... แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยอมออกจากบัลลังก์เพียงเพื่อมาดูแผนที่เก่าๆ ผืนเดียว" "แผนที่นี้ไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือบัตรผ่านไปสู่การเป็นนิรันดร์" มาลอสกล่าวพลางก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าสะท้อนบนหน้ากากเหล็กของเขา "เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดที่พบมันก่อนงั้นหรือ? ผิดแล้ว... ข้าต่างหากที่เป็นคนวางแผนที่นี้ไว้ในที่ที่เจ้าจะ 'บังเอิญ' มาพบ เพื่อให้เจ้าพาข้ามายังประตูบานสุดท้าย" หัวใจของเอลาร่าเต้นรัว เธอหันไปมองเซนด้วยความตื่นตระหนก แต่ชายหนุ่มกลับเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มาลอสต้องชะงักฝีเท้าลง "ข้ารู้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาแล้ว มาลอส" เซนกล่าวพลางหยิบกระบอกแก้วเล็กๆ ที่บรรจุสารสีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เจ้าไม่ได้อยากได้แผนที่นี้เพื่อครอบครอง แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่เจ้าเปิดมันเองไม่ได้... และข้า ก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อครอบครองมันคนเดียว" เซนโยนกระบอกแก้วลงบนพื้นหินก่อนจะกระแทกเท้าลงไปบนนั้นจนแตกกระจาย ละอองสีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานหอสมุด ก่อตัวเป็นม่านพลังงานที่สั่นสะเทือนไปทั้งมิติ ทันใดนั้น พื้นหินเบื้องล่างของพวกเขาก็ทรุดตัวลงพร้อมกับเสียงกัมปนาทที่ดังราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย มาลอสแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธจัดเมื่อพบว่าตัวเองกำลังถูกดึงเข้าสู่ช่องว่างของมิติที่เซนจงใจเปิดไว้ "เจ้าจะพาทุกคนไปลงนรกกับเจ้าหรือไง!" มาลอสตะโกนแข่งกับเสียงลมหมุน เซนคว้ามือเอลาร่าไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองลงไปในหุบเหวแห่งมิติที่กำลังหมุนวนอยู่เบื้องล่าง "ข้าไม่ได้พานรกมาหาเจ้า... แต่ข้ากำลังพา 'ผู้เล่นตัวจริง' ที่เจ้าลืมไปแล้วว่าเคยสร้างมันขึ้นมา กลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เจ้าขโมยไป" จากเงามืดที่ลึกที่สุดของมิติ สิ่งที่ก้าวออกมาไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนกับเซนราวกับกระจกเงา ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและรอยแผลเป็นที่มากกว่าเซนหลายเท่า เขาถือดาบที่สลักสัญลักษณ์ที่มาลอสต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะนั่นคือตราประทับของบุตรชายที่มาลอสสั่งสังหารไปเมื่อสิบปีก่อน ร่างนั้นแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยคำพูดที่เปลี่ยนทุกอย่าง "พ่อครับ... ถึงเวลาที่ผมจะมาทวงบัลลังก์ที่เจ้าไม่มีวันได้ครอบครองแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 40 กับผมในห้วงเวลาที่เข้มข้นเช่นนี้นะครับ