การทูตอาวุธหนัก

“ความจงรักภักดีที่มีราคาค่างวดต่ำกว่าศรัทธา ไม่ต่างอะไรกับขยะที่รอวันเน่าเปื่อยในกองทัพของผมครับ ท่านทูต” เซนไม่ได้ตะโกน น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แผ่วเบา แต่กลับดังกังวานอยู่ในห้องโถงหินที่เงียบสงัดราวกับหลุมศพ เขาขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดที่แขนขวา พิษในกระแสเลือดไม่ได้เพียงแค่กัดกินเนื้อเยื่อ แต่มันกำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ ราวกับจังหวะของกลองรบที่ประกาศเตือนถึงวาระสุดท้าย ที่เบื้องหน้าของเขาคือคณะทูตจากสมาพันธ์รัฐอิสระ พวกเขานั่งตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ ผู้นำคณะทูต—ชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมราคาแพงที่ตอนนี้ยับยู่ยี่—พยายามกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก “ท่านเซน… เราแค่ต้องการเวลา เพื่อประเมินสถานการณ์ การเข้าร่วมกับท่านหมายถึงการประกาศสงครามกับจักรพรรดิมาลอสโดยตรง พวกเราไม่ได้เตรียมใจที่จะสูญเสีย…” “เสียชีวิต หรือเสียหน้าครับ?” เซนตัดบท ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “การที่พวกคุณลังเลในขณะที่กองทัพของผมกำลังยืนอยู่บนเส้นขนานของความตาย มันไม่ได้สะท้อนว่าคุณรักชีวิต แต่สะท้อนว่าคุณมองเห็นโอกาสในการทรยศหากผมพลาดท่า” เอลาร่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังเซนขยับมือวางลงบนด้ามดาบเบาๆ เสียงเหล็กกระทบฝักดาบดังกริ๊กเบาๆ แต่ในความเงียบนั้น มันฟังดูคล้ายเสียงขึ้นลำกล้องปืนที่พร้อมจะปลิดชีพทุกคนในห้องนี้ได้ทุกเมื่อ “ถ้าพวกท่านกลัวมาลอส ก็จงกลัวให้ถึงที่สุดครับ” เซนกล่าวต่อพลางหยิบตราประทับสีเลือดขึ้นมาวางบนโต๊ะ “เพราะถ้าพวกท่านก้าวออกจากห้องนี้โดยไม่มีพันธสัญญาที่เซ็นชื่อด้วยเลือด ผมจะถือว่าพวกท่านเลือกที่จะเป็นศัตรู และศัตรูของผม… ไม่เคยมีใครได้รับสิทธิ์ให้หายใจต่อจนถึงเช้าวันถัดไป” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที เซนไม่ได้ขู่ด้วยคำพูดเลื่อนลอย เขาขยับแขนที่เปื้อนพิษออกไปพาดไว้บนโต๊ะ ผิวหนังรอบบาดแผลเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เส้นเลือดปูดโปนขึ้นเป็นลวดลายประหลาดราวกับอักขระเวทมนตร์ที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผิวหนัง เขาไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาแม้แต่น้อย ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมากลับหนาแน่นจนทุกคนในห้องรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก “นี่คือ ‘การทูตอาวุธหนัก’ ของผม” เซนเหยียดยิ้มที่มุมปาก “ผมพร้อมจะตายไปพร้อมกับคำสาปนี้ แต่ก่อนจะตาย ผมจะลากอาณาจักรของพวกท่านให้พินาศเป็นรายแรก” ท่ามกลางความตึงเครียด เอลาร่าก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เธอโบกมือเพียงครั้งเดียว ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นลานกว้างด้านนอกที่เต็มไปด้วย ‘อาวุธหนัก’ ของเซน ไม่ใช่เครื่องยิงหินหรือธนูธรรมดา แต่เป็นเครื่องจักรเวทมนตร์สีดำสนิทที่สร้างขึ้นจากซากเศษเหล็กของพวกปีศาจ ลำกล้องของมันหันมาทางห้องโถงโดยตรง ไอพลังเวทสีม่วงเข้มกำลังหมุนวนอยู่ที่ปลายกระบอก สั่นสะเทือนไปถึงพื้นดินที่ทุกคนยืนอยู่ “เราให้เวลาท่านหนึ่งนาที” เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “ในการตัดสินใจว่าจะเลือก ‘พันธมิตรที่พร้อมจะแหลกสลายไปพร้อมกับท่าน’ หรือ ‘ซากศพที่นอนกองรวมกันอยู่หน้าประตูนี่’ ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทูตคนนั้นตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ถูกลมพัด เขาเหลือบมองไปยังเครื่องจักรสงครามที่พร้อมจะเหนี่ยวไก สลับกับดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งของเซน เขารู้ดีว่าชายคนนี้ไม่ได้ล้อเล่น ความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ทูตตัดสินใจหยิบปากกาขนนกขึ้นมา มือของเขาสั่นจนแทบจะคุมไม่อยู่ เขาจรดปากกาลงบนกระดาษพันธสัญญาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ในจังหวะที่หมึกสีแดงหยดลงบนกระดาษ ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่แขนของเซนก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่หัวใจ เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากรูขุมขนของเขา หยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงฉ่าราวกับน้ำกรดกัดกร่อนโลหะ เซนกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก แต่เขายังคงจ้องมองทูตผู้นั้นด้วยแววตาที่กดดัน ทว่า ในขณะที่ทูตกำลังจะประทับตรา จู่ๆ บานประตูใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงระเบิดของไม้ที่แตกละเอียดดังก้องไปทั่วอาคาร เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางฝุ่นควัน ใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งควรจะตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าเซน “การเจรจาน่ะมันน่าเบื่อนะเซน... ไม่ลองใช้วิธีที่มันรวดเร็วกว่านี้หน่อยหรือ?” เซนเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดที่แขนหายไปเป็นปลิดทิ้งแทนที่ด้วยความเย็นวาบไปทั้งสันหลัง เขาจ้องมองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ เพราะคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันและดวงตาสีเลือดคู่นั้น คือร่างที่เขาเคยฝังลงกับมือด้วยตัวเองเมื่อสามปีก่อน... เพื่อนร่วมทีมที่เขาเคยเชื่อว่าตายจากไปแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปสู่จุดจบของโชคชะตาด้วยกันนะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส