เลือกทางเดิน

“ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมหลบไป... ไคโร” เสียงของเซนราบเรียบ ทว่าสั่นไหวอย่างแผ่วเบาในจังหวะสุดท้าย ปลายดาบสีเงินในมือของเขาสั่นระริก สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงที่วูบไหวในโถงทางเดินหินของป้อมปราการร้าง เบื้องหน้าของเขาคือไคโร เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตมาด้วยกันตั้งแต่วันที่เกมนี้กลายเป็นโลกแห่งความตาย ไคโรยิ้ม เขาไอออกมาเป็นเลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้าซีกซ้าย มือของเขากดทับบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกดาบเวทมนตร์ของศัตรูแทงทะลุหลัง “เพราะถ้าข้าหลบ... แผนการของเจ้าที่วางมาหกเดือนก็จะพังทลายลงในพริบตาใช่ไหมล่ะ เซน?” “เจ้ามันโง่” เซนขบกรามแน่น ดวงตาที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งกำลังปวดร้าว “ถอยไปเสีย ถ้าเจ้ายังอยู่ตรงนี้... ข้าจะไม่มีทางก้าวผ่านจุดนี้ไปได้ ข้าต้องกำจัดตัวแปรที่ผิดพลาด ไม่ใช่เพื่อน!” “ตัวแปรที่ผิดพลาดงั้นหรือ...” ไคโรหัวเราะร่วน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสำลัก “ข้าไม่ใช่ตัวแปรหรอก ข้าคือทางเลือกที่เจ้าต้องตัดสินใจต่างหาก จักรพรรดิมาลอสไม่ได้ต้องการเพียงแค่ชัยชนะทางทหาร แต่มันต้องการทำลาย ‘ความเป็นมนุษย์’ ของเจ้า หากวันนี้เจ้าไม่ลงมือ... พรุ่งนี้เจ้าก็จะกลายเป็นสัตว์ร้ายตัวเดียวกับมัน” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงหยดเลือดที่กระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมา เอลาร่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังในเงามืด ขยับตัวอย่างอึดอัด มือของเธอเกาะด้ามดาบจนข้อนิ้วขาวซีด เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การตัดสินใจในเกม แต่มันคือการตัดสินใจเลือกชะตากรรมของอาณาจักรที่พวกเขากำลังสร้างขึ้น เซนหลับตาลง ภาพความทรงจำในอดีตฉายชัดขึ้นมา ครั้งหนึ่งเขาเคยเสียสละทีมเพราะความลังเล ทำให้ผู้บริสุทธิ์นับพันต้องตาย ครั้งนี้... หากเขาปล่อยให้ไคโรที่มีพิษเวทมนตร์ร้ายแรงไหลเวียนในกายรอดชีวิตไป เขาจะกลายเป็นจุดอ่อนที่จักรพรรดิมาลอสใช้บีบคั้นให้เขาสูญเสียทุกอย่าง “ไคโร... ข้าขอโทษ” เซนก้าวเท้าขึ้นหน้าอย่างมั่นคง แววตาที่เคยหวั่นไหวกลับมาว่างเปล่าและเย็นชาดุจเครื่องจักรสังหาร เขาไม่ได้มองเพื่อนรักเป็นบุคคลอีกต่อไป แต่เป็น 'อุปสรรค' ที่ต้องกำจัดเพื่อให้ภาพรวมของกลยุทธ์ยังคงเดินต่อไปได้ “ถ้าเจ้าจะฆ่าข้า... ก็ช่วยทำให้อาณาจักรที่เจ้าจะสร้างขึ้นมานั้นคุ้มค่ากับเลือดของข้าด้วย” ไคโรทิ้งตัวลงคุกเข่า หลับตาลงรับชะตากรรมอย่างสงบ เซนไม่พูดอะไรอีก ดาบในมือตวัดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งสีเงิน ตัดผ่านลำคอของสหายรักในชั่วพริบตาเดียว เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าของเซน ความร้อนของมันเตือนให้เขารู้ว่านี่คือความจริง ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่เกมที่กดรีเซ็ตใหม่ได้ เขายืนนิ่งอยู่นาน ร่างกายของไคโรล้มลงกองกับพื้น ความรู้สึกผิดกัดกินจิตใจของเขาจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด แต่เขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงความอ่อนแอ เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงมองร่างที่ไร้วิญญาณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและความเศร้าโศก “ภารกิจสำเร็จแล้วครับท่าน” เอลาร่ากระซิบเบาๆ “กองทัพของมาลอสกำลังมุ่งหน้ามาตามสัญญาณเตือนที่ถูกตั้งไว้ หากเราไม่รีบไปจากที่นี่ตอนนี้ เราจะเป็นฝ่ายที่ถูกล้อมเสียเอง” เซนหันหลังกลับช้าๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไร้ซึ่งความอาลัยและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่น่าสะพรึงกลัว “เอลาร่า... สั่งกองกำลังหน่วยเงาให้ถอนตัวทันที และบอกพวกเขาทุกคนว่า... ไคโรคือวีรบุรุษที่ยอมสละชีพเพื่อเปิดทางให้พวกเราเข้ายึดหัวใจของเมืองหลวง” “ท่านต้องการจะใช้เขาเป็นสัญลักษณ์ของการปลุกระดม?” เอลาร่าถาม “การเมืองไม่มีคำว่าเพื่อน มีเพียงคำว่าผลประโยชน์ที่เหมาะสม” เซนตอบโดยไม่หันกลับไปมอง “ไปเตรียมตัวซะ เรายังมีศัตรูที่ต้องกำจัดอีกมากก่อนที่รุ่งสางจะมาถึง” ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากโถงทางเดิน เสียงปรบมือที่ดังแผ่วเบาแต่ก้องกังวานไปทั่วก็หยุดฝีเท้าของเขาทั้งสองคนเอาไว้ เสียงนั้นไม่ได้มาจากมุมมืดของป้อมปราการ แต่มันมาจากช่องว่างของมิติที่กำลังบิดเบี้ยวเบื้องหน้าพวกเขา “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... เซน” เสียงของจักรพรรดิมาลอสเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างที่ปรากฏตัวขึ้นจากอากาศธาตุ “เจ้าฆ่าคนสนิทเพียงเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดงั้นรึ? เจ้าเริ่มเหมือนข้าเข้าไปทุกทีแล้วนะ” เซนกระชับดาบในมือแน่นขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อพบว่าศัตรูตัวฉกาจไม่ได้มาคนเดียว รอบกายของมาลอส กองทัพเงาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังโผล่ออกมาจากรอยแยกของมิติหลายสิบจุด ล้อมพวกเขาทั้งสองเอาไว้จนไม่เหลือทางหนี “เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อชื่นชมข้า มาลอส” เซนกล่าวเสียงเย็น “เจ้ามาเพื่อปิดฉากทุกอย่าง” มาลอสยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่เรียงรายราวกับสัตว์ร้าย “ข้าไม่ได้มาเพื่อปิดฉาก... แต่ข้ามาเพื่อเตือนเจ้า เพราะสิ่งที่เจ้าเพิ่งฆ่าไปเมื่อครู่... คือหมากตัวเดียวที่สามารถหยุดคำสาปในเลือดของเจ้าได้ ตอนนี้... ความตายของเจ้าได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว” เซนเบิกตากว้าง ทันใดนั้น ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นพล่านจากบาดแผลที่แขนที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้ พิษในเลือดของไคโรไม่ได้หายไป แต่มันกำลังไหลวนเข้าสู่ร่างของเขา ราวกับว่านี่คือกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่เขาได้รับดาบเล่มนี้มา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ หวังว่าท่านจะยังคงติดตามความเป็นไปของจักรพรรดิไร้บัลลังก์ต่อไปนะครับ