เทคโนโลยีต้องห้าม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายลอยอวลคละคลุ้งอยู่ในห้องโถงใต้ดินลึกสามร้อยเมตรจากผิวดิน แสงสลัวสีม่วงอมแดงจากผลึกมานาเสื่อมสภาพกะพริบไหวราวกับลมหายใจรวยรินของคนใกล้ตาย บนโต๊ะหินแกรนิตสีดำสนิท เอกสารแผนผังยุทธศาสตร์กองทัพจักรวรรดิมาลอสถูกกางทับด้วยกองเศษซากชิ้นส่วนโลหะแปลกประหลาดที่ส่งเสียงฮัมต่ำในลำคอราวกับสิ่งมีชีวิต เซนยืนนิ่งสงบ มือสวมถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังใช้คีมปลายแหลมคีบแผงวงจรผลึกเวทมนตร์ขนาดเท่าเหรียญทองคำลงไปในร่องลึกของ "แกนปฏิกรณ์โบราณ" ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดจ้องมองลึกลงไปในความมืดเบื้องล่างด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ในแววตา "ท่านเซน..." เสียงของเอลาร่าดังแผ่วมาจากมุมมืดของห้อง น้ำเสียงของอดีตแม่ทัพหญิงเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยเว้นระยะห่างอย่างให้เกียรติ "หน่วยสอดแนมรายงานว่ากองกำลังระลอกที่สามของมาลอสเคลื่อนพลเข้าประชิดแนวหน้าทางตอนใต้แล้ว พวกมันมีจำนวนมากกว่าที่เราประเมินไว้ถึงสามเท่า... หากเรายังไม่ถอยกำลังตอนนี้ เกรงว่า..." "ถอยไปก็ไม่มีที่ให้ยืน, เอลาร่า" เซนขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เขายังคงไม่ละสายตาจากชิ้นงานตรงหน้า "ชัยชนะไม่เคยเป็นของคนขี้ขลาดที่เอาแต่คำนวณความสูลเสีย... มันเป็นของคนที่กล้าเหยียบย่ำแม้กระทั่งศีลธรรมของตัวเองต่างหาก" เอลาร่าเม้มริมฝีปากแน่น นางมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงราวกำแพงเหล็กนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ภาพเพื่อนร่วมรบที่เคยล้มตายไปต่อหน้าต่อตาในอดีตผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงของเซนราวกับเงาลวงตา เขายังคงจำสัมผัสอุ่นร้อนของเลือดที่เปื้อนมือในวันนั้นได้ดี ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน ไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง แต่มันถูกหลอมรวมจนกลายเป็นความด้านชาและเด็ดเดี่ยวระดับที่มนุษย์ปรกติไม่อาจจินตนาการถึง "ระบบตอบสนองสมบูรณ์" เสียงสังเคราะห์เย็นเยียบจากหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ **[คำเตือน: ท่านกำลังเข้าถึง "เทคโนโลยีต้องห้าม: โปรโตคอลเอนกิ" พลังงานนี้อยู่นอกเหนือขอบเขตมานาและเวทมนตร์ทั่วไป หากปลดล็อก ความเสียหายที่เกิดขึ้นจะลบอัตลักษณ์ทางกายภาพของเป้าหมายให้หายไปอย่างไร้ร่องรอย รวมถึงผลกระทบย้อนกลับต่อผู้ใช้...]** ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบเตือนสติ แต่เซนกลับมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "ระบบ... เริ่มต้นกระบวนการปลดล็อก" เซนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ทันใดนั้น พื้นห้องใต้ดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับแผ่นดินกำลังแยกตัวออกจากกัน เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสนั่นมาจากใต้พื้นพิภพ แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงจนฝุ่นผงบนเพดานร่วงหล่นลงมาประหนึ่งหิมะสีเทา เอลาร่าต้องใช้ดาบปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลง นางเบิกAตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานดิบเถื่อนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในโลกใบนี้ มันไม่ใช่มานา แต่มันคือพลังงานทำลายล้างที่ฉีกกระชากกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ ผลึกมานาสีม่วงรอบห้องเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา ก่อนที่ลำแสงสีฟ้าเข้มข้นขนาดเท่าลำตัวคนจะพุ่งทะลุเพดานหินหนาทึบขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ลำแสงนั้นเจิดจ้าเสียจนกลบแสงดาวทุกดวงบนฟากฟ้า เสียงหวีดร้องของห้วงมิติที่ฉีกขาดดังระรัวบาดแก้วหู บนผืนดินเบื้องบน กองทัพของจักรพรรดิมาลอสที่กำลังเคลื่อนพลอย่างฮึกเหิมต้องหยุดชะงักลง ม้าศึกและสัตว์อสูรสงครามต่างส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกพวกมันว่ามีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นจากหลุมศพแห่งกาลเวลา แม่ทัพหน้าของมาลอสเงยหน้าขึ้นมองลำแสงประหลาดนั้นด้วยความงุนงง ก่อนที่ความงุนงงจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาขีดสุด เมื่อลำแสงสีฟ้าเข้มนั้นเริ่มแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กลายเป็นโดมพลังงานโปร่งใสที่ครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบกิโลเมตร ภายในห้องควบคุมใต้ดิน เซนยืนตระหง่านรับแรงลมมหาศาลที่พัดกระโชก เส้นผมสีดำปลิวไสว ดวงตาสะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าจอระบบที่รัวรันข้อมูลตัวเลขการทำลายล้าง "ท่านเซน! ร่างกายของท่าน..." เอลาร่าร้องเตือนด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อสังเกตเห็นเส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามลำ颈และใบหน้าด้านซ้ายของเซน พลังงานมหาศาลกำลังไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขา กัดกินเซลล์และท้าทายขีดจำกัดความเป็นมนุษย์ เซนกัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงกรามกระทบกัน ความเจ็บปวดราศีถูกไฟแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน แต่มุมปากของเขายังคงยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น เลือดสีแดงเข้มไหลรินออกจากมุมปากลงสู่คาง "ยังไหว..." เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอควบคุมหลักที่แสดงผลการเตรียมพร้อมของอาวุธขั้นสุดท้าย **[ระบบเตรียมพร้อม: 'ปืนใหญ่สุညตา' (Singularity Cannon) พร้อมใช้งาน 100%]** เซนยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับผู้บัญชาการวงออเคสตราที่กำลังจะบรรเลงบทเพลงมรณะ เขากวาดสายตามองภาพจำลองกองทัพของมาลอสผ่านหน้าจอโฮโลแกรม ก่อนจะเอ่ยคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้อง "จงลบพวกมันให้หายไปจากประวัติศาสตร์..." ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนปุ่มสีแดงเพลิงบนแผงควบคุม ทว่า ในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นเอง ก่อนที่แสงสว่างวาบจากการทำลายล้างจะถูกปลดปล่อยออกไป หน้าจอระบบทั้งหมดก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ เสียงเครื่องจักรที่เคยคำรามก้องกลับเงียบสงบลงในพริบตา ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่ง... ดังขึ้นที่ทางเข้าลับด้านหลังห้อง ประตูเหล็กหนาตันที่ถูกลงเวทมนตร์แน่นหนา ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัว "ช่างเป็นของเล่นที่น่าสนใจเสียจริง... เจ้าหนู" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลอร์ดออฟดาร์กเนส