แผนรับมือแผน

แผนที่ยุทธศาสตร์กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม รอยขีดเขียนด้วยหมึกสีแดงและดำบอกเล่าเรื่องราวการเคลื่อนพลที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า เซนยืนนิ่งสงบ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองสัญลักษณ์ตัวแทนกองกำลังของจักรพรรดิมาลอสที่ถูกปักไว้ตามจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ความเงียบงันภายในห้องบัญชาการยามวิกาลนี้ หนักอึ้งเสียจนเสียงกอกระทบของตะเกียงน้ำมันยังฟังดูคล้ายเสียงก้อนหินร่วงหล่น "เขากำลังเล่นเกมเดิมพันสูง..." เอลาร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ น้ำเสียงของอดีตแม่ทัพหญิงเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวของเธอกำด้ามดาบประจำกายแน่นจนข้อต่องอขาว "มาลอสส่งกองพลทหารม้าเหล็กเข้ายึดหุบเขาอัศวินดำแล้ว นั่นหมายความว่าเขาเลือกเส้นทางสายสั้นที่สุดเพื่อบุกเข้าประชิดฐานที่มั่นของเรา... มันคือกำลังเสริมทั้งหมดที่เขามี เซน เราต้องส่งกองกำลังหลักไปสกัดกั้นที่นั่นทันที ไม่เช่นนั้นแนวป้องกันชั้นแรกของเราจะแตกพ่ายภายในคืนเดียว" เซนไม่ตอบในทันที เขายกปลายนิ้วขึ้นแตะที่คาง แววตาคู่สีนิลสะท้อนแสงไฟสีส้มวับวาม ภาพความผิดพลาดในอดีต—เพื่อนร่วมทีมที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับความประมาทและแผนการที่มองไม่รอบด้าน—ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงชั่วแวบ แต่มันถูกปัดตกอย่างรวดเร็วด้วยความเย็นชาที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากความเป็นจริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้ ความผิดพลาดครั้งนั้นสอนให้เขารู้ว่า "สิ่งที่เห็นว่าชัดเจนที่สุด มักเป็นภาพลวงตาที่อันตรายที่สุด" "ถ้าเราส่งกองกำลังหลักไปที่หุบเขาอัศวินดำตามที่ท่านคิด เอลาร่า..." เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอำนาจพอที่จะหยุดยั้งลมหายใจของคู่สนทนาได้ "เราก็จะตกหลุมพรางที่มาลอสขุดรอไว้ตั้งแต่แรกก้าว" เอลาร่าชะงัก สีหน้าฉายแววเคลือบแคลง "หลุมพราง? แต่สายลับของเรายืนยันตรงกันว่าธงศึกของมาลอสอยู่ที่นั่น..." "สายลับรายงานตามสิ่งที่มาลอส *อยาก* ให้เห็นต่างหากครับ" เซนหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาไร้ซึ่งความลังเล "ลองพิจารณาจากมุมมองของมาลอสดูสิ หากเขาเป็นผู้ปกครองที่กระหายอำนาจและต้องการบดขยี้เราให้สิ้นซากในคราเดียว เขาจะเลือกเส้นทางที่แคบและยากลำบากอย่างหุบเขาอัศวินดำจริงหรือ? พื้นที่แบบนั้นจำกัดการเคลื่อนไหวของกองพลทหารม้าเหล็กอย่างสิ้นเชิง มันคือจุดอ่อนทางยุทธศาสตร์ที่ชัดเจนเกินไป... ชัดเจนเสียจนดูเหมือน 'เหยื่อ' ที่ถูกโยนมาล่อให้เราติดกับ" เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึก สมองของเธอกำลังประมวลผลตามคำพูดของชายหนุ่ม นิ้วที่กำด้ามดาบคลายออกทีละน้อย ความตื่นตระหนกถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้ "หากนั่นคือการล่อลวง... แล้วกองกำลังหลักของเขาล่ะ อยู่ที่ไหน?" เซนเอื้อมมือไปหยิบหมากไม้แกะสลักรูปมังกรดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนตัวของมาลอส ยกมันขึ้นจากแผนที่ แล้ววางลงบนจุดที่ไม่มีใครคาดคิด—ที่ราบลุ่มแม่น้ำซาร์น ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งสภาพภูมิประเทศเป็นที่ราบโล่ง เหมาะแก่การเข้าตีแบบสายฟ้าแลบโดยกองทัพม้าเหล็กอย่างแท้จริง "ที่นี่ต่างหาก คือคมดาบจริงของเขา" เซนกล่าวเสียงทุ้มต่ำ "มาลอสรู้ดีว่าเรากำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาอย่างใกล้ชิด เขาจึงใช้กองกำลังส่วนหนึ่งสร้างสถานการณ์ลวงตาที่หุบเขาอัศวินดำ เพื่อดึงกำลังพลทั้งหมดของเราออกไปจากแนวป้องกันหลัก จากนั้น เมื่อกองทัพของเราติดพันอยู่กับการรบยืดเยื้อในหุบเขา กองพลทหารม้าเหล็กของจริงก็จะเคลื่อนตัวผ่านที่ราบลุ่มซาร์น เข้าตีฐานที่มั่นของเราจากด้านหลังในเวลาไม่ถึงชั่วโมง... เป็นกลยุทธ์ที่เรียบง่าย แต่ถ้าเราคาดการณ์ผิดแม้แต่ก้าวเดียว ผลลัพธ์คือความตาย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบัญชาการอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความตึงเครียดจากความจริงอันน่าสะพรึงกลัว เอลาร่ามองหน้าเซนด้วยความรู้สึกทึ่งระคนหวาดหวั่น การคาดการณ์ของชายหนุ่มแม่นยำราደกับว่าเขาเข้าไปนั่งอยู่ในหัวของจักรพรรดิมาลอส "ถ้าเช่นนั้น... แผนรับมือของเราคืออะไร?" เอลาร่าถามเสียงแหบพร่า ความเชื่อมั่นที่มีต่อเซนพุ่งสูงจนไร้ข้อกังขา เซนยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของนักล่าที่รอคอยเหยื่อเดินเข้ากรง "ในเมื่อเขานึกว่าเราจะส่งกองกำลังไปติดกับที่หุบเขาอัศวินดำ เราก็จะส่งไป..." เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่เราจะส่ง 'ภาพลวงตา' ไปแทน กองทหารหุ่นเชิดและคบเพลิงที่จุดล่อตาจะทำให้มาลอสตายใจว่าแผนของเขาสัมฤทธิผล ส่วนท่าน เอลาร่า... นำกองกำลังหน่วยรบพิเศษซุ่มรออยู่ที่ป่าทึบเหนือที่ราบลุ่มซาร์น เมื่อกองพลทหารม้าเหล็กของมาลอสเคลื่อนพลผ่านเข้าไปในจุดสังหาร ปิดตายทางถอย แล้วต้อนพวกเขาให้เข้าสู่วงล้อมของเรา" "เป็นการตลบหลังที่งดงามมาก..." เอลาร่าสูดลมหายใจเข้าปอดลึก แววตาฉายประกายความฮึกเหิม "แต่ถ้ามาลอสไหวตัวทันล่ะ?" "เขาไม่มีทางไหวตัวทันหรอกครับ..." เซนหันกลับไปมองแผนที่ยุทธศาสตร์อีกครั้ง ดวงตาสีนิลทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงเหว "เพราะในขณะที่เขากำลังมั่นใจว่าแผนการของตนเองไร้เทียมทาน ความประมาทนั่นแหละ จะเป็นหลุมฝังศพที่เขาขุดขึ้นมาฝังตัวเอง" เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งพรวดพราดเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องบัญชาการ ก่อนที่ทหารยามนายหนึ่งจะผลักประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของเขามีเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "ท่านเซน! ขอรับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ทหารยามละล่ำละลักรายงานด้วยเสียงหอบเหนื่อย "หน่วยลาดตระเวนเพิ่งส่งม้าเร็วกลับมารายงาน... กองกำลังของมาลอสไม่ได้มุ่งหน้าไปทางหุบเขาอัศวินดำ และไม่ได้อยู่ที่ราบลุ่มซาร์นด้วย..." เซนขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกสะกิดใจบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในอกเป็นครั้งแรก "แล้วพวกเขาอยู่ที่ไหน?" เอลาร่าถามสวนขึ้นทันทีด้วยความร้อนรน ทหารยามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเซนเย็นเฉียบลงชั่วขณะ "พวกเขากำลังปิดล้อม... ฐานที่มั่นลับทางใต้ของเรา... ซึ่งเป็นที่เก็บเสบียงและกองกำลังสำรองทั้งหมด... และคนที่นำทัพมาด้วยตัวเอง... ไม่ใช่แม่ทัพคนใดของมาลอส... แต่คือตัวจักรพรรดิมาลอสเอง!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลอร์ดออฟดาร์กเนส