เสียสละ

กลิ่นคาวเลือดและควันดินปืนคือกลิ่นเดียวที่หลงเหลืออยู่ในหุบเขาแห่งการล่มสลาย เสียงคำรามก้องของเวทมนตร์บทสุดท้ายจากคทาของจักรพรรดิมาลอสยังคงสะท้อนอยู่ในโสตประสาท บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบทำให้ลมหายใจหยุดชะงัก ท่ามกลางซากปรักหักพังของป้อมปราการโบราณ เซนยืนนิ่งสนิท ดวงตาสสีนิลจ้องมองตรงไปยังเบื้องหน้าด้วยความว่างเปล่าที่ซ่อนพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งไว้ภายใน ไม่มีรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ไม่มีคำพูดโอ้อวด มีเพียงแผนการนับร้อยที่กำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วในหัวสมองอันเย็นชาของเขา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม ร่างของใครบางคนก็ทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหินกรวดเบื้องล่างอย่างแรง “เอลาร่า!” น้ำเสียงที่ปกติราบเรียบและควบคุมได้เสมอ กลับมีรอยสั่นพร่าเล็กน้อยเล็ดลอดออกมา เซนก้าวเท้าเข้าไปประคองร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตสีแดงเข้มอย่างรวดเร็ว เกราะเหล็กกล้าชั้นดีที่เคยสง่างามของอดีตแม่ทัพหญิงบิดเบี้ยวและแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ จากแรงกระแทกของลำแสงความมืดเมื่อครู่ เอลาร่าเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนเรียวปากที่ซีดเซียว ดวงตาคู่นคมองเซนด้วยความภักดีที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย แม้ว่าลมหายใจของนางจะเริ่มติดขัดและแผ่วเบาลงทุกที “ข้า… ทำหน้าที่ของแม่ทัพ… สำเร็จแล้วใช่ไหมครับ… องค์จักรพรรดิของข้า” นางเอ่ยเสียงกระซิบ มือข้างที่สวมถุงมือเหล็กพยายามยกขึ้นแตะแขนของเซน แต่แรงที่มีกลับค่อยๆ มลายหายไป เซนไม่ตอบคำถามนั้น เขาก้มลงมองบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกของนาง พลังเวทมืดระดับสูงยังคงกัดกินเนื้อเยื่อและเส้นประสาท ป้องกันการฟื้นฟูใดๆ จากยาโพชั่น นี่ไม่ใช่บาดแผลธรรมดา มันคือคำสาปที่ถูกส่งตรงมาจากเงื้อมมือของมาลอสเพื่อพรากชีวิตของนางไปต่อหน้าต่อตาเขา ความรู้สึกผิดที่ฝังรากลึกอยู่ในใจจากอดีตเมื่อครั้งสูญเสียเพื่อนร่วมทีม พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งราวกับถูกน้ำร้อนลวก ภาพทับซ้อนของอดีตและปัจจุบันฉายชัดในหัว เซนกัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามเกร็งนูน ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น “เจ้าโง่เอลาร่า ใครใช้ให้เจ้ามารับการโจมตีนั้นแทนข้า” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก แฝงความเจ็บปวดที่เจ้าตัวพยายามปกปิด “ข้าคำนวณมุมหักเหของเวทมนตร์บทนั้นไว้แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตเข้ามาแลก” “ข้า… รู้ครับ…” เอลาร่าไอออกมาเป็นลิ่มเลือดสีเข้ม มือที่แตะแขนเซนตกลงแนบลำตัว “แต่การคำนวณของท่าน… ไม่ได้รวมถึงความปลอดภัยของตัวท่านเอง… ท่านคือหัวใจของสงครามครั้งนี้ หากท่านล้มลง… ทุกอย่าง… จะจบสิ้น” เซนเงียบงัน คำพูดของนางราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจที่ด้านชาของเขา โลกภายนอกดูเหมือนจะหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่รดรินใกล้จะหมดลงของสตรีผู้ยอมตายแทนเขาอย่างไร้เงื่อนไข มือเรียวยาวของเซนรีบหยิบขวดน้ำยาฟื้นพลังขั้นสูงสุดออกมาจากมิติเก็บของ เปิดจุกแล้วกรอกใส่ปากนางทันที แต่เวทมืดของมาลอสกลับต่อต้าน ของเหลวสีทองไหลย้อนกลับออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อเกราะอย่างไร้ผล “โถเวรเอ้ย!” เซนสบถเบาๆ อย่างลืมตัว เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ความควบคุมอันสมบูรณ์แบบของเขาพังทลายลง “อย่าฝืนเลยครับท่านเซน…” เอลาร่าหลับตาลงช้าๆ พักผ่อนความเหนื่อยล้าจากการศึกอันยาวนาน “ข้าดีใจ… ที่ได้ร่วมทางมาจนถึงจุดนี้… ขอให้ท่าน… ก้าวไปให้ถึงบัลลังก์นั้น… แทนพวกเราด้วย” ลมหายใจสุดท้ายหลุดออกจากร่างของเอลาร่า ศีรษะของนางเอียงพับลง อุณหภูมิในร่างกายที่เคยอุ่นค่อยๆ ลดลงจนเย็นเฉียบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านซากปรักหักพังราวกับบทเพลงไว้อาลัยแด่ผู้กล้า เซนค่อยๆ วางร่างของเอลาร่าลงบนพื้นหินอย่างทะนุถนอม เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ไหล่ทั้งสองข้างตั้งตรง แต่นัยน์ตากลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้ประกายแห่งความเมตตา ความรู้สึกผิดในอดีตถูกหลอมรวมเข้ากับความแค้นในปัจจุบัน กลายเป็นพลังงานความมืดที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำไว้อลาดใดๆ เพิ่มเติม พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยทึบแสงกลับถูกฉีกกระชากออกด้วยรอยแยกมิติสีม่วงเข้ม กลิ่นอายกดดันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามาลอสหลายร้อยเท่าแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้น เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังสะท้อนก้องมาจากความว่างเปล่า ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่ลึกที่สุด *“เจ้าเด็กน้อย… เจ้าคิดว่าเกมนี้จบลงแล้วจริงๆ งั้นหรือ?”* ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดเกราะโบราณที่สลักด้วยอักษรรูนต้องห้ามก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ กลิ่นอายความตายรอบตัวเขารุนแรงเสียจนหญ้าและต้นไม้รอบบริเวณเหี่ยวเฉาและกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา และเมื่อเงานั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง เซนก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง—บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หาใช่ใครอื่นนอกจาก “ผู้สร้างระบบ” ที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลอร์ดออฟดาร์กเนส