พายุแห่งความแค้น

เศษซากของหินผาศิลาเวทมนตร์สีครามยังคงส่งไอความร้อนคุรุ่นคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้เกรียมของเนื้อหนังและเหล็กกล้าที่หลอมละลาย กลิ่นอายความตายในสงครามไม่ได้หอมหวาน แต่มันอบอวลด้วยความสิ้นหวังที่เตะจมูกจนชวนคลื่นไส้ ป้อมปราการ "โอรอน" ซึ่งเคยเป็นจุดยุทธศาสตร์ค้ำจุนแนวหน้าของจักรวรรดิมาลอส บัดนี้เหลือเพียงกองปรักหักพังระเกะระกะ ไร้ซึ่งเสียงกึกก้องของกองทหาร มีเพียงเสียงคრากครื้นของเปลวไฟที่ยังคงกัดกินซากอารยธรรมทีละน้อย เซนยืนนิ่งสงبيอยู่บนเนินผาสูงชัน สายตาสีเทาเข้มภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทกวาดมองความพินาศเบื้องล่างอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความยินดีปรีดาต่อชัยชนะ แม้ว่ายุทธการในครั้งนี้จะสามารถหักล้างแนวป้องกันหลักของศัตรูลงได้อย่างราบคาบตามแผนการที่เขาคำนวณไว้ทุกกระเบียดนิ้ว แต่ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อครั้งอดีตกลับซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด—เพื่อนร่วมทีมที่ต้องสังเวยชีวิตให้แก่ความประมาทในเกมมรณะครั้งเก่า ยังคงตามหลอนเขาทุกครั้งที่กลิ่นควันปืนและคราบเลือดลอยคละคลุ้งเช่นนี้ "ท่านเซนครับ... กองระวังหลังของข้าศึกที่ถรอยร่นไปทางทิศตะวันตกถูกหน่วยซุ่มโจมตีของเอลาร่าตัดขาดเรียบร้อยแล้วครับ ไม่มีรอดแม้แต่คนเดียว" เสียงรายงานจากรองแม่ทัพหนุ่มดังขึ้นทำลายความเงียบ เซนไม่ได้หันกลับไปมองทันที เขายังคงปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนที่ปะปนด้วยฝุ่นผงพัดผ่านใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยราਤรูปสลักหิน "ดีมาก..." เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ "แต่สงครามยังไม่จบหรอกครับท่านรอง การที่เราทำลายป้อมโอรอนได้ ไม่ได้หมายความว่าจักรพรรดิมาลอสจะนั่งนิ่งดูดาย... มันเป็นเพียงแค่การเปิดฉากต้อนรับที่พวกเขามอบให้เราต่างหาก" เอลาร่าก้าวเดินเข้ามาสมทบ ร่างกายของอดีตแม่ทัพหญิงชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดสีเข้มของอสูรรับใช้จักรวรรดิ ดวงตาของเธอยังคงประกายความดุดันและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา แม้ลมหายใจจะหอบถี่เล็กน้อยจากการสู้รบอันยาวนานตลอดค่ำคืน "ข้าไม่คิดเลยว่ากลยุทธ์ 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' ของท่านจะทำให้แนวป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตแดนเหนือพังทลายลงได้ภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วยาม" เอลาร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความทึ่งระคนนับถืออย่างปิดไม่มิด "ทว่า... สายข่าวของเราแจ้งว่ากองกำลังสำรองของมาลอส กองพลทหารเงาทมิฬกำลังเคลื่อนพลมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง พวกมันไม่ได้ใช้เส้นทางปกติ" เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลสถานการณ์ทันที ทหารเงาทมิฬขึ้นชื่อเรื่องความรวดเร็วและความโหดเหี้ยม พวกมันคือไพ่ตายก้นหีบของมาลอส หากปะทะกันในสภาพที่กองกำลังของเขายังอ่อนล้าจากการทลายป้อมปราการ ผลลัพธ์อาจพลิกผันได้ในพริบตา "พวกมันเลือกใช้เส้นทางลัดผ่านหุบเขามรณะสินะครับ..." เซนพึมพำเบาๆ กับตัวเอง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ช่างเป็นความพยายามที่น่าขันเสียจริง มาลอสคิดจะใช้ความเร็วกดดันเราให้จนมุมในพื้นที่ปิดตายสินะ" "เราจะทำอย่างไรต่อไปดีครับท่าน? ถอยทัพเพื่อตั้งรับ หรือจะจัดกระบวนทัพรอรับมือพวกมัน ณ หุบเขานั้น?" เอลาร่าถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพร้อมจะรบ "ไม่จำเป็นต้องถอย และไม่ต้องรอรับ..." เซนหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาส่อประกายคมกริบราatใบมีดอาบยาพิษ "ในเมื่อพวกมันอยากส่งศพมาให้เราเก็บกวาดถึงที่ เราก็แค่จัดพิธีศพให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติ... สั่งการให้หน่วยพลธนูเวททั้งหมดเตรียมตรึงกำลังที่ช่องแคบเฟอร์นัน และเตรียมน้ำมันดิบให้พร้อมสำหรับจุดไฟ อาณาจักรของมาลอสจะต้องจดจำวันนี้ไปจนวันตายว่า การมาเหยียบย่ำดินแดนของเราต้องแลกมาด้วยอะไร" คำสั่งถูกถ่ายทอดลงไปอย่างรวดเร็ว กองทัพของเซนเคลื่อนไหวราวกับเงาพ면ที่ไร้เสียง ทว่าเปี่ยมด้วยระเบียบวินัยและความตายที่รอคอยการปลดปล่อย ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทุกคนต่างรู้ดีว่าศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแย่งชิงดินแดน แต่มันคือสงครามล้างแค้นที่เดิมพันด้วยลมหายใจ ทว่า... ในขณะที่เซนกำลังตรวจตราความพร้อมของแนวรบสุดท้าย ณ บริเวณช่องแคบเฟอร์นัน ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น เสียงฝีเท้าม้าศึกนับร้อยที่ควรจะมาจากทิศทางของกองทัพศัตรู กลับสะท้อนก้องมาจากด้านหลัง—จุดที่ปลอดภัยที่สุดซึ่งกองเสบียงและหน่วยพยาบาลตั้งอยู่! เอลาร่าชะงักฝีเท้า หันขวับกลับไปมองฝุ่นตลบที่กำลังพวยพุ่งขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับธนูนำสารอาบเวทมนตร์สีแดงฉานที่พุ่งปักลงบนพื้นดินเบื้องหน้าของเซนอย่างแม่นยำ ข้อความบนสาส์นฉบับนั้นสั่นคลอนความมั่นใจของเซนเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน: *“ขอบใจที่ช่วยกวาดล้างกิ้งก่าไร้ค่าแทนข้า... แต่ตอนนี้ แขกผู้ไม่ได้รับเชิญตัวจริง ได้ยึดหัวใจของกองทัพเจ้าเรียบร้อยแล้ว”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลอร์ดออฟดาร์กเนส