อาวุธต้องห้าม

“เจ้าจะให้ข้าทำสิ่งที่ข้าเคยทำลายมันทิ้งกับมือด้วยงั้นหรือ?” เสียงของเซนแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยกระแสความเยือกเย็นที่ทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมสงบเงียบลงทันที สายตาของเขาจ้องมองไปยังแบบร่างกระดาษหนังที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าๆ มันไม่ใช่แผนที่หรือตำราเวทมนตร์ แต่มันคือโครงสร้างของ 'ดินปืน' และ 'กลไกการจุดระเบิด' ที่เขาเคยใช้ในโลกที่จากมา โลกที่เขาเคยปฏิญาณว่าจะไม่หันหลังกลับไปมองอีก เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงกำแพงหินขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของนางกวาดมองแบบร่างเหล่านั้นด้วยความสนใจระคนสงสัย “ถ้ามันทำให้เราชนะสงครามกับมาลอสได้โดยไม่ต้องเอาทหารไปตายเป็นเบือ ข้าก็ไม่เห็นเหตุผลที่ท่านจะต้องลังเล เซน... เจ้าไม่ได้สู้เพื่อความรุ่งโรจน์ของตนเอง แต่เจ้าสู้เพื่อคนที่เหลืออยู่” “เจ้าไม่เข้าใจหรอกเอลาร่า” เซนแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบดินสอถ่านขึ้นมาวาดเส้นสายเพิ่มเติมลงบนพิมพ์เขียว “สิ่งนี้คืออาวุธต้องห้าม มันจะเปลี่ยนสงครามที่ใช้เกียรติยศเข้าปะทะ ให้กลายเป็นการสังหารหมู่ในเงามืด มาลอสอาจจะครองบัลลังก์ด้วยอำนาจมืด แต่ถ้าข้าสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา ข้าก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจตนใหม่ที่โลกนี้ต้องหวาดกลัว” “ข้าเป็นทหารข้าไม่สนเรื่องความหมายของปีศาจ” เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนบนเกราะเหล็กของนาง “ข้าสนแค่ว่าพรุ่งนี้กองทัพของเราจะมีชีวิตรอดหรือไม่ จดหมายจาก ‘เพื่อนเก่า’ ของเจ้านั่น... ข้าว่าเขารู้ดีว่าเจ้านึกถึงอะไรอยู่ เขาถึงได้ท้าทายเจ้าแบบนั้น” เซนเงียบไปนาน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในฐานะอดีตนักกลยุทธ์เตือนเขาว่า ทุกก้าวที่เดินในกระดานหมากนี้คือการเดิมพันด้วยชีวิต แต่หากเขาเลือกที่จะเล่นตามเกมเดิม เขาไม่มีทางเอาชนะกองทัพอมตะของมาลอสได้เลย เขาหยิบขวดหมึกขึ้นมา กลิ่นของกำมะถันและดินประสิวที่เขาพยายามจำลองขึ้นในห้องทดลองลับเริ่มส่งกลิ่นจางๆ นี่ไม่ใช่แค่การพัฒนาเทคโนโลยี แต่นี่คือการนำเอา ‘นรก’ เข้ามาในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ “ถ้าเราจะทำ ก็ต้องทำให้มันเบ็ดเสร็จ” เซนกล่าวพลางขีดฆ่าแบบร่างเก่า “เปลี่ยนจากปืนคาบศิลาเป็นกลไกที่เรียบง่ายกว่านี้ อัดแรงดันเข้ากับเวทมนตร์ลมแทนการจุดชนวนด้วยไฟ มันจะรวดเร็ว เงียบ และแม่นยำจนศัตรูไม่รู้ว่าถูกสังหารด้วยอะไร” การทำงานดำเนินไปตลอดทั้งคืน เซนเปลี่ยนร่างเป็นนักประดิษฐ์ผู้บ้าคลั่ง เขาสั่งการให้เหล่าช่างฝีมือในอาณัติคัดแยกแร่เหล็กบริสุทธิ์และหลอมรวมกับศิลาเวท อุปกรณ์ที่เคยเป็นแค่ทฤษฎีในสมุดบันทึกเล่มเก่าค่อยๆ ปรากฏรูปร่างขึ้น มันคือ 'ปืนใหญ่แรงดันเวท' ที่สามารถทำลายกำแพงปราสาทของมาลอสได้ในนัดเดียว “ท่านเซน...” เสียงของสายลับคนหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู ทำให้เขาสะดุ้ง “จดหมายฉบับนั้น... มีรอยประทับตราแปลกๆ ปรากฏขึ้นหลังจากที่ท่านเริ่มประกอบกลไกนี้ครับ” เซนรีบเดินไปหยิบกระดาษแผ่นเดิมขึ้นมาดู จากเดิมที่มีเพียงข้อความท้าทาย บัดนี้ปรากฏรอยหมึกสีแดงสดราวกับเลือดที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปดวงตาที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ มันไม่ใช่รอยหมึกธรรมดา แต่มันคือตราอาคมที่เชื่อมต่อกับเป้าหมาย “มันรู้... มันรู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่” เซนกัดฟันแน่น เขาวางมือลงบนแบบร่างสุดท้าย แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความลังเลกลายเป็นความกระหายเลือดที่ถูกกดทับมานาน หากเพื่อนเก่าของเขาต้องการ ‘หนี้เลือด’ เขาก็จะตอบแทนด้วยเทคโนโลยีที่แม้แต่เทพเจ้าในโลกนี้ยังต้องสั่นคลอน ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่ดังสนั่นมาจากคลังเก็บเสบียงด้านนอก ทำให้เขากับเอลาร่าพุ่งตัวออกไปดู ท่ามกลางควันไฟที่โขมง แสงสีม่วงจากเวทมนตร์ต้องห้ามของจักรพรรดิมาลอสปกคลุมไปทั่วพื้นที่ แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กที่ยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพัง พร้อมกับศพของทหารยามที่ถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหด ชายผู้นั้นหันมาหาเซน ช้าๆ ก่อนจะถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เซนจำได้ดีกว่าใครในโลก... ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน “ไง... เซน” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ข้าเอาหนี้ก้อนแรกมาคืนให้แล้ว... หวังว่าของเล่นใหม่ของเจ้าจะพอรับมือกับข้าได้นะ เพื่อนรัก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ร่วมกับผมนะครับ หวังว่าท่านจะยังไม่ลืมความเจ็บปวดที่ผมหยิบยื่นให้นะครับ... ลอร์ดออฟดาร์กเนสครับ