สัญญาณเตือนภัย

“เก็บดาบของเจ้าลงเสีย เอลาร่า” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ดวงตาของผมยังคงจับจ้องไปที่เงาร่างซึ่งหายวับไปในความมืดหลังกำแพงปราสาท อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบจนลมหายใจเริ่มกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ในอากาศ ความกดอากาศที่หนักอึ้งบีบเค้นจนรอยร้าวบนพื้นหินอ่อนขยายตัวขึ้นอย่างช้าๆ เอลาร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างผมกัดฟันแน่น มือที่กำด้ามดาบสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสัญชาตญาณนักรบของเธอกำลังแผดเสียงเตือนถึงภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง “มันหายไปแล้ว... เซน กลิ่นอายของมันไม่ใช่สิ่งที่เราจะรับมือได้ด้วยทหารเพียงหยิบมือ ท่านประมาทไม่ได้นะครับ” ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเดินไปที่หน้าต่างบานสูงเพื่อมองออกไปเบื้องล่าง พื้นที่ราบกว้างใหญ่ที่เคยเป็นแนวป้องกันอันแข็งแกร่ง บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ ราวกับโลกทั้งใบกำลังเต้นอยู่ในจังหวะของหัวใจที่ไร้ความปราณี นั่นไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่มันคือจังหวะการเดินทัพ “มาลอสไม่เคยใจร้อน” ผมกล่าวพลางเคาะนิ้วลงบนขอบหน้าต่างเป็นจังหวะเดียวกับเสียงคำรามของพื้นดินที่ดังก้องขึ้นเรื่อยๆ “การที่เขาเปิดเผยตัวตนในคืนนี้ ไม่ใช่การข่มขู่ แต่มันคือการประกาศเริ่มเกม... เขาต้องการให้เรารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เพื่อดึงความสนใจไปจากสิ่งที่กำลังจะทำจริงๆ” “ท่านหมายความว่าอย่างไร?” เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ สายตาคมปลาบของเธอจดจ้องที่เส้นขอบฟ้า ที่ซึ่งเงาดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นราวกับพายุทมิฬ “มองที่ทิศใต้สิ เอลาร่า” ผมชี้ไปยังจุดที่ควรจะเป็นป่าทึบ แต่บัดนี้แสงไฟจากคบเพลิงนับพันกำลังเคลื่อนที่ตัดผ่านความมืด ราวกับมังกรเพลิงที่กำลังคืบคลานเข้าหาเมือง “เขาไม่ได้มาเพื่อบุกปราสาทแห่งนี้ แต่เขากำลังล้อมกรอบเส้นทางลำเลียงเสบียงทั้งหมดของเรา... มาลอสจะใช้ความอดอยากเป็นเครื่องมือบีบให้เราคุกเข่า ก่อนที่คมดาบของเขาจะทันได้สัมผัสคอเราเสียอีก” เอลาร่าชะงัก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธแค้นกลายเป็นความตระหนก “ถ้าเราเสียเส้นทางเสบียง กองทัพเราก็ไม่ต่างอะไรกับศพที่รอวันฝัง... เราต้องส่งกำลังไปขัดขวางที่หุบเขาอเวจีเดี๋ยวนี้!” “นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้เราทำ” ผมหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับเธอด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “หากเราส่งกำลังไปที่หุบเขาอเวจี ปราสาทแห่งนี้จะกลายเป็นบ้านว่างที่ไร้การป้องกันทันที แล้วมาลอสก็จะเดินเข้ามายึดที่นี่ด้วยกำลังทั้งหมดที่เขามี” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านรอยแยกหน้าต่างเข้ามา สติปัญญาของผมกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับล้านในเสี้ยววินาที ทุกหมากที่ผมวางไว้กำลังถูกเขย่าด้วยมือที่มองไม่เห็น ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจในอดีตผุดขึ้นมาเตือนถึงเพื่อนร่วมทีมที่ผมเคยสูญเสียไปเพราะความผิดพลาดในการตัดสินใจครั้งเดียว... ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก “แล้วเราจะทำอย่างไรครับ... ท่านเซน?” เอลาร่าถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจในฐานะแม่ทัพของเธอดูเหมือนจะสั่นคลอนต่อหน้ากลยุทธ์ที่ล้ำลึกของมาลอส ผมเดินไปที่แผนที่ขนาดใหญ่กลางห้อง เลื่อนหมากตัวหนึ่งไปยังจุดยุทธศาสตร์ที่ไม่มีใครคาดคิด “เราจะไม่ขัดขวางเขาที่หุบเขาอเวจี และเราจะไม่ปกป้องปราสาทนี้” “ท่านจะทิ้งมันหรือ!” “เราจะสละเหยื่อ เพื่อล่อให้งูใหญ่คายพิษออกมาต่างหาก” ผมหยิบมีดพกขึ้นมาแล้วปักลงไปบนตำแหน่งใจกลางกองทัพของมาลอสในแผนที่ “ถ้าเขาอยากได้ปราสาทนี้ ก็จงให้เขาเอาไป แต่เราจะทำให้ปราสาทนี้กลายเป็นหลุมศพของเขาทั้งกองทัพ... เอลาร่า จงสั่งให้หน่วยซุ่มยิงถอยร่นเข้าสู่ชั้นใต้ดิน เตรียมดินระเบิดเวทมนตร์ให้พร้อม และส่งข่าวไปยังพันธมิตรตะวันออก บอกพวกเขาว่า... เกมการเมืองจบลงแล้ว ถึงเวลาของการนองเลือดจริงๆ” เอลาร่ามองหน้าผมราวกับจะอ่านความคิดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะโค้งคำนับอย่างหนักแน่น “รับทราบครับ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนแสงแรกของวัน” เมื่อเอลาร่าจากไป ผมยืนอยู่ลำพังในความมืด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพมาลอสที่อยู่ภายนอกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ผมรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่แผ่พุ่งเข้ามาหาตัวผมโดยตรง ไม่ใช่ผ่านกองทัพ แต่เป็นตัวเขาเอง... ขณะที่ผมกำลังจะหันไปหยิบอาวุธประจำกาย พลันนั้นเงาสีดำที่อยู่มุมห้องก็เริ่มขยายตัวขึ้น บิดเบี้ยวราวกับมีชีวิต ก่อนที่มันจะก่อรูปร่างเป็นบุรุษผู้หนึ่งที่คุ้นตา... ชายผู้ที่ไม่มีใครในโลกนี้ควรจะก้าวเข้ามาถึงที่นี่ได้ “เจ้าวางแผนได้แยบยลมากเซน... แต่น่าเสียดาย ที่เจ้าลืมคนสำคัญไปคนหนึ่ง” เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด ผมหยุดมือที่กำลังหยิบดาบ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นใบหน้าที่โผล่พ้นจากเงามืดนั้นอย่างชัดเจน... มันไม่ใช่มาลอส แต่เป็นคนคนเดียวกันกับเพื่อนร่วมทีมที่ผมเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน! “ทำไม... ทำไมเจ้าถึงยังอยู่?” ผมเค้นเสียงถามด้วยความสั่นเครือที่ยากจะควบคุม ชายคนนั้นแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความแค้นพลางชี้ปลายดาบมาที่หน้าอกผม “เพราะนรกที่เจ้าส่งข้าไป... มันไม่ยอมให้ข้าตายยังไงล่ะ เพื่อนรัก” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับแผนการที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนถัดไปนะครับ... ลอร์ดออฟดาร์กเนส