เตรียมรับมือพายุ

ปลายดาบสั่นไหวห่างจากอกซ้ายของผมเพียงไม่กี่นิ้ว คมเหล็กกล้าสะท้อนเงาใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความอาฆาตของ ‘คาร์ล’ อดีตเพื่อนร่วมทีมที่ผมเคยคิดว่าตายไปแล้วในนรกชั้นที่เจ็ดของเกมเมื่อสามปีก่อน “นรกที่เจ้าส่งข้าไป... มันไม่ยอมให้ข้าตายยังไงล่ะ เพื่อนรัก” กลิ่นอายความตายจางๆ โชยออกมาจากร่างกายของเขา มันไม่ใช่กลิ่นสาปสาง แต่มันคือกลิ่นของเวทมนตร์ดำที่ถูกบังคับให้ฝังลงในเนื้อเยื่อที่ตายแล้ว ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยเป็นสีฟ้าสดใส บัดนี้กลับขุ่นมัวราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่ ผมไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวเข้าไปหาปลายดาบนั้นจนมันเฉี่ยวผ่านเสื้อผ้าของผมไปเพียงเส้นยาแดงผ่าตัด “ถ้าความตายปฏิเสธเจ้า ก็แสดงว่าเจ้ายังมีประโยชน์กับมันอยู่” ผมเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาไม่ไหวติง “แต่การที่เจ้าเอาตัวมาวางไว้ตรงหน้าข้าตอนนี้... หมายความว่าหมาล่าเนื้อของจักรพรรดิมาลอสเริ่มร้อนใจแล้วสินะ” คาร์ลกระตุกยิ้ม มุมปากฉีกกว้างจนเห็นแนวฟันที่ดูผิดธรรมชาติ “มาลอสไม่ได้ร้อนใจ เขาแค่ต้องการรอดูว่า ‘นักยุทธศาสตร์ผู้ไร้พ่าย’ จะทำหน้าอย่างไร เมื่อหมากที่เขาเคยทิ้งไว้ในหลุมศพ กลับมาเพื่อรุกฆาตเขาเอง” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าเกราะกระทบพื้นหินดังขึ้น เอลาร่าก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของผม มือของนางวางอยู่บนด้ามดาบตลอดเวลา สายตาที่จ้องมองคาร์ลเต็มไปด้วยความระแวดระวังและโทสะที่ถูกกดไว้ภายใต้ความเยือกเย็นของแม่ทัพ “เซน เราไม่มีเวลามาเล่นละครกับศพเดินได้นี่แล้ว” เอลาร่าเอ่ยพลางเหลือบมองแผนที่จำลองสามมิติที่ลอยอยู่กลางห้องประชุม “กองทัพของมาลอสเคลื่อนพลผ่านแนวเทือกเขาเงาดำมาแล้ว พวกมันเร็วกว่าที่เราประเมินไว้สามชั่วโมง” ผมละสายตาจากคาร์ล หันไปมองแผนที่ที่แสดงจุดสีแดงนับหมื่นจุดกำลังคืบคลานเข้าหาเมืองด่านหน้าของเรา นี่ไม่ใช่แค่การบุกธรรมดา แต่มันคือการปิดล้อมแบบสมบูรณ์แบบที่วางแผนมาอย่างแยบยล “สามชั่วโมง...” ผมพึมพำ ก่อนจะหันไปสั่งการ “เอลาร่า ส่งสัญญาณไปยังหน่วยกองพันที่สาม ให้ถอนกำลังออกจากแนวนอกทั้งหมด แล้วเปลี่ยนไปใช้กลยุทธ์ ‘กับดักมรณะ’ ที่เราซ้อมกันไว้ อย่าให้พวกมันเห็นขบวนทัพหลักของเราเด็ดขาด” “แต่ถ้าทำแบบนั้น แนวหลังจะเปิดโล่งนะครับ” เอลาร่าท้วง เสียงของนางเข้มขึ้นเล็กน้อย “นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ” ผมตอบ “จงให้พวกมันเข้ามาในกับดักให้ลึกที่สุด ในเมื่อคาร์ลมาที่นี่เพื่อส่งสาส์น ก็จงส่งมันกลับไปพร้อมกับคำตอบ... ว่านรกน่ะ ไม่ได้มีไว้สำหรับผู้ที่อ่อนแอ แต่มีไว้สำหรับผู้ที่ประมาท” คาร์ลหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหู “มั่นใจในตัวเองเหมือนเดิมเลยนะเซน แต่น่าเสียดายที่กองทัพของมาลอสในครั้งนี้ ไม่ได้มีแค่ดาบกับโล่ พวกเขามีสิ่งที่จะทำให้มิตินี้ล่มสลาย” ผมเดินเข้าไปใกล้คาร์ลจนลมหายใจเย็นเฉียบของเขาปะทะใบหน้าผม ผมคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่น ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยการตัดสินใจที่เด็ดขาด “ถ้าเจ้าอยากเป็นสุนัขรับใช้มาลอสต่อไป ก็จงไปบอกมันว่า ต่อให้มันจะดึงกองทัพจากนรกขึ้นมา ข้าก็จะสร้างนรกชั้นใหม่ให้พวกมันฝังตัวอยู่!” ผมผลักเขาออกไปสุดแรง คาร์ลเซถอยหลังพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะสลายกลายเป็นละอองสีดำจางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ชวนอึดอัด เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ “เซน... หากเราใช้แผนนั้นจริงๆ เราอาจต้องเสียหน่วยล่อเป้าไปทั้งหมด รวมถึงความเชื่อมั่นของชาวเมืองด้วย คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม?” ผมมองออกไปนอกหน้าต่างหอคอย ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานผิดธรรมชาติ นี่คือสัญญาณของพายุเวทมนตร์ที่มาลอสใช้ในการเคลื่อนย้ายกองทัพข้ามมิติ ผมรู้ดีว่าถ้าครั้งนี้พลาดไปแม้แต่ก้าวเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมสร้างมาจะมลายหายไปในชั่วพริบตา “การทำสงครามไม่ใช่การรักษาชื่อเสียงเอลาร่า แต่คือการรักษาโอกาสที่จะชนะ” ผมหยิบหน้ากากเหล็กขึ้นมาสวม “ในคืนนี้ เมื่อพายุสงบลง เราจะเป็นฝ่ายกุมอำนาจ ไม่ใช่มาลอส” ขณะที่ผมกำลังจะก้าวออกไปจากห้องประชุม เสียงสั่นสะเทือนที่พื้นดินก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนโคมไฟบนเพดานร่วงลงมาแตกกระจาย ไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากการเดินทัพ แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์ขั้นสูงที่ถูกร่ายขึ้นรอบเมือง เอลาร่าหน้าถอดสีเมื่อมองเห็นภาพในคริสตัลสื่อสาร “เซน! ดูนั่น! กองทัพของมาลอสไม่ได้เคลื่อนพลเข้ามาจากภายนอก... พวกมันโผล่ออกมากลางเมือง! พวกมันใช้พิธีกรรมเคลื่อนย้ายมิติแบบจำกัดพื้นที่!” ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปตามสันหลัง ผมหันกลับไปมองกลางห้องโถงที่ซึ่งควรจะว่างเปล่า แต่ในวินาทีนั้นเอง พื้นหินเบื้องล่างกลับเริ่มแยกตัวออก เผยให้เห็นรัศมีสีม่วงดำที่พุ่งขึ้นมาพร้อมกับร่างเงาสูงตระหง่านนับสิบตนที่ก้าวออกมาจากรอยแยก และคนที่ยืนอยู่หน้าสุดนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนทรยศที่ผมคิดว่าตายไปแล้ว... แต่คราวนี้มาในชุดเกราะแม่ทัพของมาลอสที่สมบูรณ์แบบที่สุด “เจ้าบอกว่านรกมีไว้สำหรับผู้ที่ประมาท...” เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังมาจากเงาร่างนั้น “แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปนะเซน ว่าในนรก... ข้าคือคนดูแลบัลลังก์ตัวจริง” แสงสีดำสว่างวาบไปทั่วห้อง ผมชักดาบออกจากฝักโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... พลังงานรอบตัวผมกลับหยุดนิ่งสนิท ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยพลังที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่ผมเคยเผชิญมา ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปพร้อมกับผมครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส