พันธมิตรคนเถื่อน

"หากท่านคิดจะเอาหัวของข้าไปประดับผนังปราสาทมาลอสเพียงเพื่อแลกกับความดีความชอบชิ้นเล็กชิ้นน้อย ผมเกรงว่าท่านกำลังประเมินค่าตัวเลขในบัญชีแค้นของเราผิดพลาดไปถนัดตาเลยครับ หัวหน้าเผ่ากรานดอร์" เซนกล่าวพลางขยับนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กหยาบๆ ในเต็นท์หนังหนาสีดำสนิท สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้รอบกายจะรายล้อมไปด้วยนักรบปีศาจร่างยักษ์ที่มีเขี้ยวโค้งงอและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนชวนอาเจียน กรานดอร์ หัวหน้าเผ่าปีศาจไร้เขา ผู้มีแผลเป็นลากยาวจากตาซ้ายถึงลำคอ หัวเราะเสียงต่ำจนพื้นเต็นท์สั่นสะเทือน "มนุษย์... เจ้ากล้าหาญหรือเพียงแค่โง่เขลา? คำสาปแห่งมาลอสกัดกินดินแดนข้าจนแทบไม่เหลือพืชพันธุ์ให้ฝูงลูกหลานข้าได้เคี้ยวกลืน แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องพันธมิตร?" "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสัญญาเรื่องทุ่งหญ้าหรือน้ำสะอาดครับ" เซนโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาสีเทาเข้มดุจท้องฟ้าก่อนพายุถล่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีแดงฉานของปีศาจ "ผมมาที่นี่เพื่อมอบ 'อิสรภาพ' จากการเป็นเบี้ยล่างให้มาลอส และมอบ 'วิธีสังหาร' มันให้กับท่าน" เอลาร่าที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบอยู่ด้านหลังเซน ขยับมือจับด้ามดาบเบาๆ เธอรู้ดีว่านี่คือการเดิมพันด้วยชีวิต กลิ่นอายของมาลอสที่ฝังอยู่ในรอยสลักบนกำแพงเมืองก่อนหน้านี้ยังคงหลอกหลอน เธอมองเห็นเงาของสัญลักษณ์แห่งการทรยศนั้นปรากฏขึ้นในหัว—ข้อความที่บอกว่าเพื่อนเก่าที่ตายไปของเซนอาจยังมีชีวิตอยู่และแปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายศัตรู "วิธีสังหารจักรพรรดิ?" กรานดอร์เลิกคิ้วหนา "แม้แต่เทพเจ้ายังเกรงกลัวอำนาจมืดของมัน" "อำนาจมืดมักมีช่องโหว่เสมอครับ" เซนหยิบม้วนแผนที่เก่าคร่ำออกมาวางบนโต๊ะ "มาลอสต้องการดูดกลืนพลังชีวิตจากใจกลางทวีปเพื่อขึ้นสู่ระดับเทพเจ้า หากเราทำลายวงจรโลหิตที่เลี้ยงฐานอำนาจมันเสีย กองทัพนับล้านของมันจะเหลือเพียงก้อนเนื้อที่ไร้วิญญาณ" เซนหยุดเว้นจังหวะ ลากนิ้วไปตามแนวรอยแยกของหุบเขาที่ปรากฏในแผนที่ "แต่ผมต้องการพลังกำลังของท่านในการยึดครองจุดยุทธศาสตร์นี้... และผมจะให้ท่านเป็นเจ้าของดินแดนทุกตารางนิ้วที่มาลอสเคยแย่งชิงไป" กรานดอร์เงียบไปนาน ความเงียบในเต็นท์นั้นอึดอัดเสียจนแม้แต่แมลงยังไม่กล้าส่งเสียง เอลาร่ารับรู้ได้ถึงหยาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผม เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่กลัวว่าเซนจะเดินหมากพลาดในกระดานที่โหดร้ายนี้ หากกรานดอร์ไม่ตกลง พวกเขาจะไม่รอดออกไปจากค่ายนี้แม้แต่คนเดียว "ข้าจะไว้ใจมนุษย์ที่ดูไร้หัวใจอย่างเจ้าได้อย่างไร" กรานดอร์ถามเสียงกระซิบ "ข้ามีสหายคนหนึ่ง... มันเคยเตือนข้าไว้ก่อนจะจากไปว่า มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่พร้อมจะแทงข้างหลังเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ" คำพูดนั้นทำให้เซนชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปในภารกิจก่อนหน้าวาบผ่านเข้ามาในสมอง เขาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจทุกครั้งที่นึกถึง แต่มันถูกกลบด้วยความเย็นชาที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี "เพื่อนคนนั้นของท่าน... เขาบอกหรือเปล่าครับว่าทำไมเขาถึงต้องจากไป?" เซนถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น "บางทีเขาอาจจะไม่ได้จากไปเพราะถูกทรยศ แต่จากไปเพราะพบว่าการเป็นสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดี มันไม่มีค่าเท่ากับการได้เป็นเจ้านายของตัวเองในนรกแห่งนี้" กรานดอร์คำรามเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางตบโต๊ะจนไม้แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "ถ้าเจ้าโกหกข้า เซน ข้าจะถลกหนังเจ้ามาทำเป็นพรมเช็ดเท้า" "ตกลงตามนั้นครับ" เซนตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น การเจรจาจบลงด้วยการจับมือที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ทว่าในขณะที่เซนกำลังจะหมุนตัวออกจากเต็นท์ นายทหารคนสนิทของกรานดอร์ก็วิ่งเข้ามารายงานด้วยท่าทีตื่นตระหนก "ท่านหัวหน้า! มีสาส์นด่วนมาจากแดนใต้... ผู้ส่งสารอ้างว่ามาจาก 'กองกำลังเงา' ของจักรพรรดิมาลอส" เซนหยุดชะงัก สายตาเขาหันกลับไปมองสาส์นสีดำที่ประทับตราครั่งรูปดวงตาที่กำลังร้องไห้—สัญลักษณ์เดียวกันกับที่เขาพบในที่เกิดเหตุเมื่อตอนก่อนหน้า กรานดอร์แกะผนึกออกอ่านเพียงชั่วครู่ ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวสลับกับความฉงน "มันรู้ว่าเจ้ามาที่นี่" กรานดอร์หันมาจ้องเซน "และที่สำคัญกว่านั้น... ในสาส์นนี้บอกว่าคนที่ส่งมาคืออดีตแม่ทัพมือขวาที่ตายไปแล้วของเจ้า" เซนรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อกรานดอร์โยนจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะ ลายมือที่ปรากฏอยู่นั้นเขารู้จักดีกว่าใครในโลก มันคือลายมือของคนที่เขาควรจะฝังศพไปนานแล้ว... แต่ข้อความข้างในกลับเขียนไว้สั้นๆ ว่า: "ถึงเวลาชดใช้หนี้เลือดแล้ว เพื่อนยาก... ข้ารอเจ้าอยู่ที่ห้องโถงแห่งความว่างเปล่า" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเซนและร่วมเผชิญความมืดมิดไปพร้อมกันนะครับ สำหรับตอนหน้า... ความลับที่ถูกฝังกลบจะค่อยๆ เผยโฉมออกมาครับ