กลยุทธ์ปิดล้อม

"โยนหัวขาดของแม่ทัพนั่นเข้าไปในค่ายพวกมันเสียที เอลาร่า... อย่าให้เสียเวลาไปมากกว่านี้" เซนนั่งอยู่บนเก้าอี้พับไม้โอ๊คตัวเก่า สายตาเย็นชาของเขาจ้องมองผ่านแผนที่ยุทธศาสตร์ที่กางอยู่บนโต๊ะ เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยน้ำหนักที่ทำให้บรรยากาศภายในกระโจมบัญชาการดูหนาหนักจนแทบหายใจไม่ออก เอลาร่าชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบเกราะไหล่ เธอหันมามองชายหนุ่มที่เธอยอมรับในฐานะนายเหนือหัว แววตาของเธอมีความลังเลฉายชัดอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดขาดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน "การทำเช่นนั้นอาจเป็นการประกาศสงครามเต็มรูปแบบนะคะ... ไม่ใช่สิ ผมหมายถึง ท่านเซน" เอลาร่าแก้ไขคำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นมุมปากของเซนยกขึ้นเล็กน้อยราวกับจะเยาะเย้ยความอ่อนไหวของเธอ "มาลอสไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนด้วยการขู่ขวัญง่ายๆ เขามีความทะนงตัวสูงเกินกว่าจะถอยหนีเพียงเพราะเราสังหารทหารระดับล่าง" "ใครบอกว่าผมจะให้เขาถอยด้วยการขู่ขวัญ?" เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดคลุมสีเข้มดูราวกับเงาดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เขาเดินไปที่หน้ากระโจม เปิดผ้าใบออกเพื่อเผยให้เห็นทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยกองกำลังของศัตรูที่ถูกล้อมไว้ในหุบเขาเบื้องล่าง "ผมไม่ได้จะให้เขากลัวความตาย... ผมจะทำให้เขากลัว 'ความไร้ค่า' ของอำนาจที่เขามีต่างหาก" เซนหยิบเหรียญตราแม่ทัพที่ยึดมาจากค่ายหน้าขึ้นมาเล่นระหว่างนิ้ว "ส่งคนไปปล่อยข่าวลือในค่ายนั่น บอกว่าเสบียงหลักถูกวางยาพิษ และส่งม้าเร็วที่ใส่ชุดของหน่วยข่าวกรองมาลอสกลับไปหาเขา พร้อมกับคำสั่งปลอมว่า 'จงถอยทัพทันที เพราะทัพหลวงถูกซุ่มโจมตีจากทิศตะวันตก' ที่สำคัญที่สุด... ให้คนของเราเผาค่ายเสบียงของตัวเองทิ้งเสีย" เอลาร่าเบิกตากว้าง "เผาเสบียงเราเอง? นั่นเท่ากับเราจะไม่มีเสบียงเหลืออยู่นะคะท่าน!" "สงครามไม่ใช่เรื่องของการกินให้อิ่มท้อง แต่เป็นเรื่องของการทำให้อีกฝ่ายอดตายก่อนเรา" เซนหันกลับมา แววตาของเขาว่างเปล่าจนน่าสยดสยอง "เมื่อมาลอสเห็นควันไฟที่พวยพุ่งจากค่ายเรา เขาจะคิดว่าเรากำลังจนตรอกและเผาทำลายทุกอย่างก่อนตาย แต่ในขณะเดียวกัน ข่าวลือเรื่องทัพหลวงจะทำให้เขาเริ่มระแวง สัญชาตญาณของจอมเผด็จการคือการรักษาอำนาจเหนือชีวิตทหาร... เขาจะถอยเพื่อไปปกป้องบัลลังก์ที่เขารักมากกว่าชีวิตผู้ใต้บังคับบัญชา" ภายในหุบเขาที่เต็มไปด้วยหมอกยามเย็น กองทัพของจักรพรรดิมาลอสเริ่มเกิดความโกลาหล เสียงตะโกนโต้เถียงดังระงมไปทั่วค่ายที่ถูกปิดล้อม มาลอสยืนอยู่บนรถศึกของเขา ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยโทสะขณะมองดูควันไฟที่ลอยสูงขึ้นมาจากค่ายของเซนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเนินเขา "ท่านครับ! มีรายงานว่ากองทัพเสบียงของเราถูกทำลายโดยหน่วยลอบสังหารของศัตรู และม้าเร็วจากนครหลวงเพิ่งมาถึง... เขาบอกว่าท่านต้องรีบถอยกลับไปด่วนที่สุด!" นายทหารคนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มาลอสกำด้ามดาบแน่นจนมือสั่น "เซน... เจ้าลูกสุนัขตัวนั้นต้องการดึงข้าเข้าสู่เกมนี้สินะ" เขามองไปยังความมืดมิดของผืนป่าที่รายล้อม ความเงียบงันที่ผิดปกติในคืนนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดวงตาคู่นับพันจับจ้องอยู่ตลอดเวลา ทุกย่างก้าวที่เขาวางแผนไว้ดูเหมือนจะถูกเซนดักทางได้อย่างแม่นยำดุจการเดินหมากบนกระดานที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า "สั่งถอย!" มาลอสตะโกนลั่น "ถอยกลับไปที่ป้อมปราการทิศเหนือทันที! ข้าจะไม่ยอมให้ตัวเองตกอยู่ในกับดักของคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างมัน!" บนยอดเนินเขาที่ห่างออกไป เซนยืนมองขบวนทัพของมาลอสที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหุบเขาด้วยความทุลักทุเล เสียงโห่ร้องและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของศัตรูสะท้อนก้องในหูของเขา มันคือชัยชนะที่ไร้การนองเลือด แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่บาดลึกในใจ "เขาถอยแล้วจริงๆ ด้วย" เอลาร่าเดินเข้ามาสมทบ "ท่านคำนวณไว้ไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว... แต่ท่านไม่คิดหรือว่าเขาจะกลับมาแก้แค้น?" เซนไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขามองเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มทหารที่กำลังถอยทัพ เงาที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เงาที่ทำให้บาดแผลในอดีตของเขาเริ่มสั่นไหว มันคือชายที่เขาเคยคิดว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อน... ชายที่เคยเป็นสหายร่วมรบที่เขาเคยละทิ้งไว้ในสนามรบ "นั่น..." เอลาร่าขยี้ตา "คนนั้นไม่ใช่... แม่ทัพคาร์ลอสที่ตายไปเมื่อสามปีก่อนหรอกหรือคะ?" เซนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเย็นชากลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อร่างในชุดเกราะสีเงินที่สวมหมวกคลุมหน้าแหงนหน้าขึ้นมามองที่จุดที่เขาอยู่ ระยะห่างระหว่างกันดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา เมื่อชายผู้นั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วทำสัญลักษณ์ลับที่ใช้กันในหน่วยของเขาเท่านั้น... สัญลักษณ์ที่เหลือเพียงเขาสองคนบนโลกที่รู้ความหมาย สัญลักษณ์ที่บอกว่า 'ข้ายังมีชีวิต... และข้าคือคนที่ทรยศเจ้า' ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับผมครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส