กบฏในคราบมิตร

“เจ้าฆ่าคนคนหนึ่ง... เพื่อที่จะกลายเป็นอีกคนหนึ่งงั้นรึ?” คำถามนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องโถงหินออบซิเดียน เสียงของมันราบเรียบ ทว่าบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นหลังของผม ผมยืนนิ่ง ฝ่ามือบีบด้ามดาบจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของผมจับจ้องไปยัง 'ตัวผม' อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ชายผู้สวมเกราะสีทองอร่ามผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนผมทุกประการ ทว่าแววตากลับว่างเปล่าดั่งมหาสมุทรที่ไร้ชีวิต มันไม่ใช่แค่เงาสะท้อน แต่มันคือความผิดบาปที่ผมพยายามฝังกลบไว้ในอดีตที่ถูกขุดขึ้นมาเพื่อเตือนใจถึงความอ่อนแอ “ข้าไม่ใช่เจ้า” ผมตอบกลับ น้ำเสียงของผมเยือกเย็นพอที่จะทำให้หยดน้ำค้างกลายเป็นน้ำแข็ง “และข้าก็ไม่มีวันเป็นอย่างที่เจ้าต้องการ” “ความจริงของโลกใบนี้ไม่ได้ตัดสินที่ว่าเจ้าเป็นใคร แต่ตัดสินที่ว่าใครคือผู้รอดชีวิตต่างหาก เซน” ร่างแยกในชุดเกราะทองก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงเกราะกระทบกันดังกังวานในความเงียบ “ในขณะที่เจ้ามัวแต่แบกรับความตายของพวกพ้องในอดีตไว้บนบ่า... ข้ากลับใช้ความตายเหล่านั้นเป็นบันไดปีนขึ้นสู่บัลลังก์” เอลาร่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังผมขยับตัวเล็กน้อย มือของเธอเอื้อมไปจับด้ามดาบสั้นที่ข้างเอว ดวงตาของเธอฉายแววระแวงขีดสุด “ท่านเซน... ท่านกำลังคุยกับอะไรกันแน่? ตรงนั้นไม่มีใครอยู่ นอกจากเงามืดที่บิดเบี้ยวบนผนัง” คำพูดของเอลาร่าทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมหันไปมองเธอก่อนจะเหลือบกลับไปที่ร่างนั้น เขายังคงอยู่ตรงนั้น ยิ้มเยาะด้วยมุมปากที่ดูแคลน “ไม่มีใครเห็นมันนอกจากเจ้า... เพราะความแค้นที่แท้จริงไม่เคยต้องการพยาน” กลยุทธ์ของมาลอสไม่ได้มีเพียงแค่กองทัพที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่มันคือการแทรกซึมผ่านจิตใต้สำนึก ผมรู้ดีว่านี่คือกับดักทางจิตวิญญาณที่ถูกร่ายขึ้นโดยอาคมชั้นสูง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าบาดแผลในใจของผมจะไม่ใช่เรื่องจริง ผมสูดหายใจลึก กวาดสายตามองไปรอบห้องโถง แสงคบเพลิงสีฟ้าที่ติดอยู่ตามผนังไหววูบผิดจังหวะ นั่นคือจุดบอดที่ผมรอคอยมาตลอด “เอลาร่า ถอยไป” ผมสั่งเสียงเรียบ “กบฏไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด... แต่มันซ่อนอยู่ในความเชื่อใจที่เจ้ามีต่อข้า” เอลาร่าชะงัก เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมชักดาบออกมา แต่เป้าหมายของผมไม่ใช่ร่างแยกนั่น หากแต่เป็นผนังหินฝั่งซ้ายที่ว่างเปล่า ผมสะบัดดาบด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ประกายไฟสีเลือดแลบแปลบปลาบเมื่อคมดาบปะทะกับรอยแยกมิติที่ถูกพรางตาไว้ด้วยเวทมนตร์ *เปรี้ยง!* เสียงแก้วแตกดังลั่นสนั่นไปทั่วห้อง รอยแยกมิตินั้นแตกสลายออก เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังร่ายมนตร์พึมพำ เขาคือ 'คาลอส' หนึ่งในผู้บัญชาการหน่วยจู่โจมที่ผมไว้ใจมากที่สุด! ใบหน้าของคาลอสซีดเผือด เขาไม่ได้สวมเกราะสีทอง แต่มือของเขากลับถือผลึกสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมา คาลอสถอยหลังกรูด สายตาที่เคยจงรักภักดีแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง “แก... แกทำลายภาพลวงตาได้ยังไง! ท่านมาลอสบอกว่าความทรงจำของแกมันเน่าเฟะจนแยกแยะไม่ได้แล้ว!” “ความทรงจำของข้าอาจจะเน่าเฟะ” ผมก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ กดดันด้วยแรงสังหารที่เย็นยะเยือก “แต่นั่นก็เพราะข้ากล้าเผชิญหน้ากับมันทุกวัน ต่างจากเจ้าที่ต้องอาศัยเงาของผู้อื่นเพื่อยืนหยัด” “ท่านเซน! คาลอสคือคนที่ร่วมรบกับเรามาตั้งแต่เริ่มต้น!” เอลาร่าตะโกนด้วยความตกใจ เสียงของเธอสั่นเครือ “นี่มันเรื่องอะไรกัน!” “นั่นไม่ใช่คาลอสที่เรารู้จักหรอก เอลาร่า” ผมกล่าวโดยไม่ละสายตาจากศัตรู “คาลอสที่เรารู้จักตายไปตั้งแต่วันที่เราบุกฐานทัพหลักของมาลอสแล้ว... คนที่อยู่ตรงหน้าเรา คือหุ่นเชิดที่ถูกดึงวิญญาณมาสวมรอยโดยอาคมดำ” ร่างของคาลอสเริ่มสั่นสะท้าน ผลึกสีดำในมือของเขาเริ่มแผ่ขยายรอยร้าวไปทั่วแขนของเขา มันไม่ใช่การทรยศธรรมดา แต่มันคือการเปลี่ยนผ่านสู่ความวิบัติ มาลอสกำลังทดลองบางอย่างกับพรรคพวกของผม “ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าแกเพียงลำพัง” คาลอสแสยะยิ้ม ผิวหนังที่ใบหน้าของเขาเริ่มหลุดลอก เผยให้เห็นกลไกเวทมนตร์ที่ขยับเขยื้อนอยู่ภายใน “คำสั่งสุดท้ายของท่านมาลอสคือ... หากข้าล้มเหลว ก็ให้เปลี่ยนห้องโถงนี้เป็นหลุมศพของพวกเจ้าเสีย” เขากระแทกผลึกในมือลงกับพื้น กระแสพลังมหาศาลเริ่มดูดกลืนทุกอย่างในรัศมีรอบตัว ผมกระโจนเข้าไปคว้าตัวเอลาร่าแล้วเหวี่ยงเธอไปทางประตูทางออก ทว่าแรงดึงดูดจากศูนย์กลางของเวทมนตร์นั้นรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานได้ ผมถูกดึงเข้าสู่ความมืดมิดภายในรอยแยกที่กำลังขยายตัว ในจังหวะนั้นเอง... ผมเห็นร่างของใครบางคนเดินผ่านม่านควันเข้ามา คนคนนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กรูปกะโหลกที่คุ้นตาเป็นอย่างดี เขาไม่ได้มีเจตนาจะทำลายที่นี่ แต่เขากำลัง 'เก็บกู้' วิญญาณของคาลอสที่กำลังจะแตกสลาย เมื่อเขาสบตาผมผ่านช่องหน้ากากนั้น ผมก็รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เพราะนั่นไม่ใช่มาลอส... แต่เป็นคนเดียวที่ผมสาบานไว้ว่าจะต้องตามหาให้พบ ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยราคาเท่าไหร่ก็ตาม “ในที่สุด... ข้าก็พบเจ้าแล้ว พี่ชาย” ด้วยความเคารพจากใจ ลอร์ดออฟดาร์กเนส