ความจริงเบื้องหลังเกม

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องลับที่อับชื้นทันทีที่หัวของคาลอสกลิ้งหลุนๆ มาหยุดลงแทบเท้าผม ดวงตาที่เบิกโพลงของเขายังคงค้างคาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันไม่ใช่แค่การฆ่า แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้ล่าที่เหนือกว่า ชายในชุดเกราะสีดำทมิฬผู้นั้นไม่ได้ชักอาวุธออกมา เขาเพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินจิตใจของพวกเรา เอลาร่ากระชับดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากสัญชาตญาณนักรบของเธอ แต่สำหรับผม... ความโกรธเคืองที่เคยเดือดพล่านกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง "เจ้าคิดว่าการเล่นบทบาท 'ผู้กล้า' ในโลกที่กำลังจะแตกสลายนี้จะพาเจ้ากลับไปสู่ที่ที่จากมาได้งั้นหรือ เซน?" เสียงของเขาทุ้มต่ำและกังวานราวกับเสียงระฆังจากนรก มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ทั่วไป แต่มันคือเสียงที่ผ่านกระบวนการปรับแต่งด้วยพลังงานเวทมนตร์บางอย่างที่ผมคุ้นเคยดีในฐานะโปรแกรมเมอร์ผู้สร้างเกม ผมค่อยๆ ลดคมดาบลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะยอมจำนน แต่เพราะผมตระหนักแล้วว่าการปะทะด้วยกำลังตรงๆ ในตอนนี้คือการรนหาที่ตาย ผมจ้องลึกเข้าไปในช่องว่างของหมวกเกราะสีดำนั้น "แกเป็นใคร" ผมถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "ข้าคือเครื่องเตือนความจำ" มันขยับตัวก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนอากาศในห้องแทบจะหายไป "เจ้าสร้างมันขึ้นมาด้วยรหัสชุดเดิมที่เจ้าเคยใช้เขียน 'นรก' ของเจ้าเอง ลืมไปแล้วหรือว่าจุดหมายปลายทางของเกมนี้คืออะไร? เจ้าไม่ได้กำลังเล่นเกมเพื่อพิชิตจักรวรรดิหรอกเซน... เจ้ากำลังอยู่ในกระบวนการ 'ลบ' ตัวเองออกจากระบบ" คำพูดนั้นเสียดแทงใจราวกับใบมีดที่กรีดลึกลงบนบาดแผลเก่า ผมนึกถึงเพื่อนร่วมทีมที่หายไปในอดีต ภาพเหตุการณ์ที่ระบบความปลอดภัยล้มเหลวในวันที่เราทดสอบโปรเจกต์ต้นแบบวนเวียนเข้ามาในหัว "แกหมายความว่ายังไง" เอลาร่าคำรามพลางพุ่งตัวเข้าใส่ ร่างของเธอเคลื่อนไหวพริ้วไหวราวกับเงาพราย แต่ทว่า... ชายชุดเกราะกลับไม่แม้แต่จะขยับกาย เขาเพียงดีดนิ้วเบาๆ สายฟ้าสีม่วงเข้มก็พุ่งออกมาจากอากาศว่างเปล่า กระแทกร่างเอลาร่าจนกระเด็นไปกระแทกผนังหินอย่างแรง "อย่าโง่ไปหน่อยเลย แม่ทัพผู้พ่ายแพ้" ชายชุดเกราะพึมพำ "เจ้าคิดว่าจักรพรรดิมาลอสมีความสามารถพอจะสร้างโลกที่ซับซ้อนและไร้ช่องโหว่แบบนี้ได้เชียวหรือ? ทุกอย่างที่เจ้าเห็น... ทุกชีวิตที่เจ้าพยายามจะช่วย... เป็นเพียงข้อมูลที่รอวันถูกรีเซ็ต เมื่อค่าความพึงพอใจของเหล่า 'ผู้สังเกตการณ์' ถึงจุดที่กำหนดไว้" ผมรีบวิ่งไปประคองเอลาร่าที่ไอออกมาเป็นเลือด เธอพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ร่างกายนั่นสั่นเทาอย่างรุนแรง ผมมองดูหน้าต่างสถานะ (Status Window) ของผมเองที่เริ่มกระพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้น: *[SYSTEM WARNING: DATA CORRUPTION DETECTED. REALITY INTEGRITY: 42%]* นั่นหมายความว่าสิ่งที่ผมทำมาทั้งหมด... การยึดเมือง การรวบรวมกองทัพ การสร้างสายสัมพันธ์กับผู้คนที่นี่... ทั้งหมดนี้ไม่มีความหมายเลยหรือ? ผมไม่ใช่ผู้เล่นที่หลุดเข้ามาในต่างโลก แต่เป็นเพียง 'บั๊ก' ที่กำลังจะถูกแก้ไขด้วยการกำจัดทิ้งงั้นหรือ? "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าเจ้าในวันนี้" ชายชุดเกราะกล่าวพร้อมกับหันหลังให้ "ข้ามาเพื่อบอกให้เจ้าหยุดหลอกตัวเอง ถ้าเจ้าอยากกลับบ้าน... จงเลิกเล่นบทกษัตริย์ผู้ทรงธรรม แล้วทำลายเซิร์ฟเวอร์หลักของโลกนี้ทิ้งซะ ก่อนที่ระบบจะตัดสินว่าเจ้าเป็นส่วนเกินที่ต้องถูกลบโดยสมบูรณ์" ร่างของเขาสลายกลายเป็นละอองสีดำและจางหายไปในอากาศ เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เอลาร่ากุมมือผมไว้แน่น สายตาของเธอมองมาที่ผมด้วยความสับสนและหวาดกลัว "เซน... สิ่งที่มันพูด... ท่านเป็นใครกันแน่?" ผมเงียบไปนาน ผมไม่สามารถบอกความจริงกับเธอได้ ว่าโลกที่เธอรักและผูกพันด้วยชีวิตนี้ เป็นเพียงแค่บรรทัดคำสั่งที่ผมเคยพิมพ์ลงไปในแป้นพิมพ์เมื่อหลายปีก่อน ผมมองมือของตัวเองที่เริ่มมีรอยแตกของพิกเซลจางๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ผมก้มลงมองหัวของคาลอสอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจหยิบตราสัญลักษณ์แม่ทัพที่ตกอยู่ข้างๆ ขึ้นมา บัดนี้เป้าหมายของผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมจะไม่ใช่แค่ผู้ยึดครองโลกนี้เพื่ออำนาจ แต่ผมต้องเป็นผู้กุมชะตาของทุกชีวิตที่นี่ไว้ ไม่ใช่เพื่อจักรพรรดิมาลอส... แต่เพื่อความอยู่รอดของข้อมูลที่มีค่ากว่าชีวิต ทันใดนั้นเอง ผนังห้องลับก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูเหล็กกล้าที่ถูกปิดตายเริ่มฉีกขาดออกราวกับกระดาษ ไม่ใช่ฝีมือของชายชุดเกราะ แต่เป็นกองทัพอัศวินนับร้อยที่นำโดยจักรพรรดิมาลอสเอง เขาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน และสิ่งที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้นไม่ใช่กองทัพที่อยู่เบื้องหลัง... แต่เป็นบุคคลที่เดินอยู่ข้างกายจักรพรรดิ... คือ 'ตัวผม' อีกคนหนึ่ง ที่สวมชุดเกราะสีทองอร่ามและมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกยิ่งกว่าใครที่ผมเคยพบมา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ... ลอร์ดออฟดาร์กเนส