สร้างฐานบัญชาการ

“หมากทุกตัวบนกระดานไม่ได้มีไว้ให้เจ้าเดินเพียงคนเดียว... คำพูดนี้ดูจะขัดกับความเป็นจริงไปหน่อยนะ ท่านผู้มีเกียรติ” เซนหยุดฝีเท้าลงบนเศษหินปูนที่แตกละเอียด แสงสลัวจากคบไฟที่เหลือเพียงน้อยนิดในโถงทางเดินของป้อมปราการร้างสะท้อนใบหน้าที่เย็นชาของเขา เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเงาดำที่ยืนอยู่หลังม่านเงามืดนั่น เสียงรองเท้าบูตเหล็กของเขากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นระเบียบ “เจ้ากำลังพูดถึงหมากที่ขยับได้เอง หรือหมากที่ถูกผู้เล่นมองข้ามกันแน่?” เซนแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าต่อไปยังห้องโถงหลัก ป้อมปราการแห่งนี้เคยเป็นค่ายกักกันทาสที่ถูกลืมเลือน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบของซากศพเก่าเก็บยังคงฝังแน่นอยู่ในผนังหิน แต่นี่คือจุดยุทธศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดบนแผนที่ หากเขาสามารถควบคุมช่องเขา ‘มรณะเร้นลับ’ ที่อยู่เบื้องหลังป้อมแห่งนี้ได้ เขาก็จะกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของเส้นทางการค้าทั้งหมดของจักรวรรดิ เอลาร่ายืนรออยู่หน้าแท่นบัญชาการเก่าที่ทำจากหินแกรนิต มือของนางวางอยู่บนด้ามดาบตลอดเวลา สายตาที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง “ป้อมนี้ถูกทิ้งร้างมานานเกินไป เซน” นางกล่าว เสียงของนางต่ำและหนักแน่น “โครงสร้างภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่ระบบป้องกันภายในแทบจะเป็นศูนย์ ถ้าพวกของจักรพรรดิมาลอสรู้ว่าเราอยู่ที่นี่...” “นั่นแหละคือแผนการ” เซนขัดขึ้น เขาหยิบแผ่นแผนที่หนังเก่าๆ ออกมาวางบนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดสีแดงสามจุด “มาลอสคิดว่าเขาเป็นผู้คุมกระดาน เขาจะส่งกองทัพมาเพื่อ ‘ล้อมจับ’ เราในป้อมที่ดูเหมือนไร้ทางหนี แต่เขาลืมไปว่าคนตายย่อมรู้ดีกว่าใครว่าทางออกที่แท้จริงคืออะไร” เขามองสบตาเอลาร่า แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นเต้น แต่เป็นความว่างเปล่าที่แฝงด้วยความนิ่งงันของนักฆ่าที่รอจังหวะ “เอลาร่า เจ้าต้องนำกำลังหน่วยที่สามไปซุ่มที่ทางเข้าใต้ดิน อย่าปล่อยให้ใครผ่านเข้ามาได้โดยไม่ได้รับอนุญาต และที่สำคัญ... อย่าทำลายทางเข้าจนกว่าข้าจะสั่ง” “แต่ถ้ามันทะลักเข้ามาล่ะ?” “ถ้ามันทะลักเข้ามา นั่นแปลว่าพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ข้าเตรียมไว้ให้ตั้งแต่ก้าวแรก” เซนตอบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยดั่งการพยากรณ์อากาศ “ความสูญเสียในอดีตสอนข้าอย่างหนึ่ง คือการปกป้องสิ่งที่ไร้ความหมายมีแต่จะพาพวกเราไปสู่ความตาย แต่การทิ้งตัวหมากเพื่อแลกกับชัยชนะ... นั่นต่างหากคือสงคราม” เอลาร่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของนางไหววูบเหมือนจะเข้าใจถึง ‘ราคา’ ของชัยชนะที่เซนกำลังจะจ่ายไป นางโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะถอยห่างออกไปเพื่อเตรียมการตามแผนที่วางไว้ เซนอยู่ตามลำพังท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มโอบล้อม เขาเดินไปที่ระเบียงหินมองออกไปสู่ผืนป่าที่ไร้แสงจันทร์ แผนที่วางไว้ดูไร้ที่ติ แต่ลึกๆ ในใจ เขารู้ดีว่า ‘บุคคลปริศนา’ ที่ทักทายเขาก่อนหน้านี้ไม่ใช่แค่ศัตรูธรรมดา คำพูดนั้น... มันเหมือนกับคนที่รู้จักตัวตนของเขาในโลกเดิมที่เขาทิ้งมา *‘ใครกันที่รู้จักกฎของหมากรุกแบบนี้ในโลกที่ไม่มีใครเคยเล่นมัน?’* ความคิดของเขาถูกตัดขาดด้วยเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหู เสียงนั้นแหบพร่าและเยือกเย็นราวกับลมที่พัดผ่านหลุมศพ “เจ้าคิดว่าการสร้างฐานที่นี่จะทำให้เจ้าชนะงั้นหรือ? เจ้าเพียงแค่สร้างกรงขังให้ตัวเองเท่านั้นแหละ เซน” เซนคว้ากริชข้างเอวแล้วหมุนตัวกลับไปฟาดฟันเข้าที่อากาศธาตุอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น นอกจากคบไฟที่สั่นไหวและดับลงกะทันหัน เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่กัดกินประสาทสัมผัส ทันใดนั้น เสียงแตรเขาสัตว์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทิศใต้ มันไม่ใช่เสียงแตรของกองทัพทั่วไป แต่มันคือเสียงสัญญาณของ ‘องครักษ์เงา’ หน่วยสังหารพิเศษของจักรพรรดิมาลอสที่เซนไม่เคยคาดคิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้ เขาเดินกลับมาที่โต๊ะบัญชาการพลางกดปุ่มลับใต้ฐานหิน แผนที่บนโต๊ะเปลี่ยนรูปเป็นวงจรเวทมนตร์สีเลือดที่ส่องสว่างขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เซนเหยียดยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงฝีเท้าของศัตรูนับร้อยเริ่มกระหึ่มขึ้นรอบป้อมปราการ เขามองดูตำแหน่งของตัวเองบนแผนที่ ก่อนจะพบความจริงที่ทำเอาลมหายใจแทบหยุดชะงัก—มีจุดสีแดงอีกจุดหนึ่ง ปรากฏขึ้นใจกลางป้อมปราการ ในห้องที่เขายืนอยู่... และมันไม่ได้เคลื่อนที่มา แต่ดูเหมือนมันจะ ‘ซึม’ ออกมาจากผนังหินข้างหลังเขานั่นเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ—ลอร์ดออฟดาร์กเนส