พันธสัญญาเลือด

“เจ้ากำลังทำให้ข้าเสียเวลาเปล่า เซน... หรือว่าหมากตัวนี้มีค่ามากกว่าที่ข้าประเมินไว้?” น้ำเสียงแหบพร่าของมาลอสไม่ได้เป็นเพียงคำถาม แต่มันคือการประกาศชัยชนะเหนือสถานการณ์ที่เซนเป็นผู้คุมเกมมาตลอด ดาบสีดำสนิทของจักรพรรดิมาลอสกรีดลงบนลำคอระหงของเอลาร่าช้าๆ เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมผ่านคมดาบ หยดลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบราวกับหยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ เซนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงห้าก้าว หัวใจของเขาไม่ได้เต้นเร็วขึ้นด้วยความกลัว แต่ความเย็นเยียบกำลังแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาไม่ใช่นักรบที่สู้ด้วยสัญชาตญาณ แต่เขาคือจอมวางแผนที่มองโลกเป็นตารางหมากรุก และในวินาทีนี้... กระดานของเขากำลังถูกเผาทิ้ง “ปล่อยนางเสีย มาลอส” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาซ่อนเปลวเพลิงที่กำลังมอดไหม้ไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา “เจ้าต้องการอำนาจ เจ้าต้องการความภักดีจากข้าที่แสดงออกผ่านความพ่ายแพ้ของเอลาร่า แต่จงจำไว้ว่าขุนศึกที่ตายไป ย่อมไม่สามารถสร้างอาณาจักรให้เจ้าได้” มาลอสหัวเราะหึในลำคอ แรงกดจากคมดาบเพิ่มขึ้นจนเอลาร่าต้องนิ่วหน้า แม้ความเจ็บปวดจะฉายชัดบนใบหน้า แต่แววตาของหญิงสาวผู้เคยเป็นแม่ทัพกลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เธอไม่ร้องขอชีวิต ไม่แม้แต่จะหันไปสบตาเซน นี่คือความภาคภูมิใจสุดท้ายที่เธอเหลืออยู่ “คำพูดสวยหรูไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ เซน” มาลอสขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “แต่ข้าเบื่อที่จะเล่นเกมตรรกะกับเจ้าแล้ว บอกข้ามา... เจ้ามีดีอะไรที่จะทำให้ข้าไม่กดดาบนี้ให้ลึกจนถึงกระดูกคอของนาง?” เซนเงียบไปจังหวะหนึ่ง ความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปต่อหน้าต่อตาในอดีตพุ่งเข้ามาดั่งคมมีดซ้ำรอยแผลเดิม เขาเคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง เพราะความถือดีในกลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบเกินไป ครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมให้หมากตัวที่เขาวางแผนจะใช้พลิกกระดานถูกทำลายทิ้งเพียงเพราะความประมาทของตัวเอง “ถ้าเจ้าฆ่านาง ตอนนี้เจ้าจะได้เพียงแค่ศพที่ไร้ค่า” เซนก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้มาลอสจะตวัดดาบขึ้นเตรียมพร้อม “แต่ถ้าเจ้ามอบนางให้ข้า... ข้าจะมอบ ‘แผนที่สู่ศิลาแห่งนิรันดร์’ ที่เจ้าโหยหามาตลอดทศวรรษให้ นี่ไม่ใช่คำขู่ นี่คือข้อเสนอทางธุรกิจ” บรรยากาศในห้องโถงหินสั่นสะท้าน มือของมาลอสที่ถือดาบชะงักลงเล็กน้อย ความโลภในดวงตาของจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดปรากฏขึ้นอย่างปิดไม่มิด นี่คือสิ่งเดียวที่เขายอมลดอีโก้ลงเพื่อฟัง “ศิลาแห่งนิรันดร์? เจ้ามีมันจริงๆ หรือ?” มาลอสถาม เสียงต่ำลงอย่างระแวดระวัง “ข้ามีรหัสผ่านที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของอดีตผู้เฝ้าประตู... ซึ่งตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้เจ้าแล้ว” เซนหลอกล่อด้วยข้อมูลที่เขาเองก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่มันเพียงพอที่จะทำให้เสือร้ายยอมปล่อยเหยื่อ “แลกกัน... เอลาร่าคืนมา และเจ้าจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ เพื่อแลกกับความเป็นอิสระของนางภายใต้พันธสัญญาเลือด” มาลอสหรี่ตาลง มองสลับระหว่างเซนและเอลาร่า ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหยดเลือดที่พื้นชัดเจน ก่อนที่จักรพรรดิจะกระชากดาบออกแล้วผลักร่างของเอลาร่าที่เซถลามาทางเซน เซนรับร่างที่โชกเลือดของเอลาร่าไว้ได้ทันท่วงที ในเสี้ยววินาทีที่มือของเขาสัมผัสกับแขนของเธอ เขากระซิบด้วยเสียงที่เบาจนมาลอสไม่ได้ยิน “จงจำความแค้นนี้ไว้... แล้วรอสัญญาณของข้า” เอลาร่าหอบหายใจถี่ เธอเงยหน้ามองเซนด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความซื่อสัตย์ในฐานะทหารยังคงอยู่ แต่ในดวงตาของเธอตอนนี้กลับมีความหวังบางอย่างที่เพิ่งถูกจุดขึ้นใหม่ เซนไม่ได้ทำเพียงแค่ช่วยชีวิตเธอ เขาเปลี่ยนสถานะของเธอจาก ‘หมาก’ ให้กลายเป็น ‘พันธมิตร’ ในพันธสัญญาเลือดที่ยากจะฉีกทิ้ง “ข้าจะให้เวลาเจ้าสามวันในการพิสูจน์ความจริง เซน” มาลอสพูดพลางหมุนตัวเดินกลับไปยังบัลลังก์มืด “หากคำพูดของเจ้าเป็นเพียงลมปาก หัวของนาง... และหัวของเจ้า จะประดับอยู่บนยอดหอคอยนี้แทนโคมไฟ” เมื่อร่างของมาลอสลับหายไปในความมืดมิดของปราสาท เซนจึงพยุงเอลาร่าออกมายังระเบียงหินด้านนอกที่ลมหนาวพัดกรรโชก แผลที่ลำคอของเธอยังคงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด แต่เธอกลับฝืนยิ้ม “ท่านเปลี่ยนไปมาก... เซน” เอลาร่ากระซิบ “ท่านเริ่มทำเพื่อคนอื่นที่ไม่ใช่แค่กระดานหมากของตัวเองแล้วหรือ?” เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ดึงผ้าพันแผลออกมาจัดการกับรอยแผลบนคอของเธออย่างเบามือที่สุด ทว่าในขณะที่เขากำลังก้มลงผูกปมผ้าพันแผล สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น ‘ตราประทับสีดำ’ ที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนข้อมือของเอลาร่าจากการกระทำของมาลอสเมื่อครู่... มันไม่ใช่แค่พันธสัญญาเลือดแบบธรรมดา แต่มันคือ ‘คำสาปทาส’ ที่มาลอสแอบลงไว้โดยที่เซนไม่ทันสังเกต ความเย็นเยียบพุ่งเข้าสู่สมองของเซน นี่ไม่ใช่แค่การต่อรอง แต่มันคือการวางกับดักที่ซ้อนทับกันอย่างแยบยล มาลอสไม่ได้ปล่อยเอลาร่าไปเพราะความโลภ แต่มันคือแผนการควบคุมจิตใจระยะไกลที่จะเปลี่ยนแม่ทัพผู้ซื่อสัตย์ให้กลายเป็นอาวุธสังหารเขาในวันที่เขาเผลอที่สุด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินเกราะดำนับสิบก็ดังขึ้นจากทางเดินเบื้องหลัง พวกมันไม่ได้มาเพื่อคุมขัง แต่มาเพื่อปิดฉากทุกอย่างตามคำสั่งลับที่เพิ่งส่งตรงมาจากจักรพรรดิ เอลาร่าที่ยังอ่อนแรงสั่นสะท้านในอ้อมแขนของเขา และเซนรู้ดีว่านาทีนี้... เขาไม่ได้กำลังวางแผนรุกคืบ แต่เขากำลังก้าวเข้าสู่สนามรบที่ไม่มีทางรอด “เตรียมตัวให้พร้อม” เซนกระซิบ พร้อมกับดึงดาบสั้นออกมาจากซ่อนที่แขนเสื้อ “คืนนี้เราจะไม่ใช่นักวางแผน... เราจะเป็นพายุที่ขยี้พวกมันให้แหลกคามือ” ทว่าก่อนที่คมดาบของอัศวินคนแรกจะพุ่งถึงตัว เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความโกลาหล เป็นเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดูคุ้นหูอย่างประหลาดมาจากความมืดเบื้องหน้า—เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหิน กลิ่นอายสังหารที่รุนแรงกว่ามาลอสแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ “ช่างเป็นการแสดงที่น่าประทับใจเสียจริง เซน” บุคคลปริศนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เซนต้องชะงัก “แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่า... ว่าหมากทุกตัวบนกระดานนี้ ไม่ได้มีไว้ให้เจ้าเดินเพียงคนเดียว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในกลยุทธ์อำมหิตนี้ไปกับผม... "ลอร์ดออฟดาร์กเนส"