กลยุทธ์เอาตัวรอด

"เจ้ามีเวลาสามวินาทีเพื่อเลือกว่าจะใช้คมดาบที่เปื้อนเลือดข้า... หรือจะใช้ศพของข้าเป็นบันไดไปสู่ทางรอด" เอลาร่ากระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม สีหน้าของหญิงสาวที่เคยสง่างามในชุดเกราะแม่ทัพบัดนี้เหลือเพียงความแค้นเคืองที่ถูกฉาบด้วยความสมเพช แววตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเซน ดาบหักที่ปักอยู่ข้างลำตัวสั่นระริกตามแรงหอบหายใจของเธอ เซนไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว เขายืนตระหง่านอยู่บนเนินดินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังของป้อมปราการชายแดน ด้านหลังของเขาคือเสียงหัวเราะก้องกังวานของมาลอสที่ดังก้องมาจากแท่นลอยฟ้าเหนือสมรภูมิ มันคือเสียงหัวเราะของจ้าวชีวิตที่กำลังมองดูมดปลวกฆ่าฟันกันเพื่อความบันเทิง "ข้าไม่ต้องการบันไดจากศพใคร" เซนตอบเรียบๆ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์เหมือนการตัดสินใจทิ้งขยะชิ้นหนึ่ง "แต่ข้าต้องการคนมาเป็นเหยื่อล่อให้ 'อสูรเกราะเหล็ก' ตัวนั้นขยับตัว... เจ้ายังพอมีแรงเหลือที่จะยืนขึ้นไหม?" เอลาร่าชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความอาฆาตแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงงชั่วขณะ เธอรู้ดีว่า 'อสูรเกราะเหล็ก' คือมอนสเตอร์ระดับเลเวล 70 ที่อาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งเงา พื้นที่ซึ่งเป็นสุสานของนักรบหลายร้อยนาย การที่เซนเอ่ยชื่อนี้ออกมาในสถานการณ์ที่พวกเขามีเพียงดาบหักกับพลังชีวิตที่เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ มันไม่ใช่กลยุทธ์ แต่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ "เจ้าจะใช้ข้าเป็นเหยื่อล่อเพื่อฆ่ามันงั้นหรือ?" เธอแค่นหัวเราะ รอยเลือดขยายวงกว้างบนชุดเกราะที่บุบเบี้ยว "ถ้าเจ้าจะฆ่าข้า ทำไมไม่ลงมือตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนตอนที่เจ้าทิ้งข้าไว้ในกองเพลิงที่ค่ายทหารล่ะ เซน?" เซนขยับตัวเข้าใกล้ เขาคว้าคอเสื้อของหญิงสาวแล้วดึงขึ้นมาให้เผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดและไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน "เพราะตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าความตายที่แท้จริงคืออะไร" เซนกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขามีความเย็นยะเยือกที่แฝงด้วยความกดดัน "ตอนนี้ข้ารู้แล้ว และข้าต้องการตัวช่วย... เจ้าเก่งเรื่องการตั้งรับ เอลาร่า เจ้าแค่ต้องทำให้มันโจมตีใส่จุดบอดที่ข้ากำหนด ส่วนการปลิดชีพมัน... เป็นหน้าที่ของข้า" เขาไม่ได้รอคำตอบ เซนคว้าเศษผ้าขาดๆ มาพันแผลที่แขนซ้ายของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเธอไปที่หน้าผาชันที่มองลงไปเห็น 'อสูรเกราะเหล็ก' ร่างยักษ์สูงสี่เมตรกำลังเดินวนเวียนอยู่บนพื้นโคลนเบื้องล่าง ร่างกายของมันปกคลุมด้วยเกล็ดโลหะที่หนาจนไม่มีอาวุธปกติใดเจาะเข้า เซนประเมินสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาจดจ้องไปที่ก้อนหินมหึมาที่อยู่เหนือหัวของอสูรตัวนั้น มันเป็นจุดวิกฤตที่เขาสังเกตเห็นจากความจำในอดีต—ความรู้ที่คนอื่นไม่มี "ฟังนะ" เซนหันมาสบตาเธออย่างจริงจัง "เมื่อข้าให้สัญญาณ เจ้าจงใช้ทักษะ 'โล่สะท้อน' ของเจ้าแม้ว่าพลังจะเหลือน้อยแค่ไหนก็ตาม รับการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของมันมา แล้วข้าจะทำให้เศษหินพวกนั้นถล่มลงมากลบมันจนมิด" "แล้วถ้าข้าตายล่ะ?" "เจ้าตายแน่ ถ้าเจ้าขัดคำสั่งข้า" เซนตอบพลางหยิบก้อนหินขึ้นมาเขวี้ยงลงไปด้านล่าง เสียงกระทบของมันเรียกความสนใจของมอนสเตอร์ยักษ์ให้เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องเขม็งมาที่พวกเขา มันคำรามจนแผ่นดินสะเทือน ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่ออสูรเกราะเหล็กเริ่มพุ่งทะยานขึ้นมาตามทางลาดชันด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าเลเวลของมัน เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต แต่นัยน์ตาของเธอกลับมีความมุ่งมั่นบางอย่างที่เซนเองก็คาดไม่ถึง "เซน..." เธอเอ่ยเบาๆ ก่อนจะตั้งท่าเตรียมรับการปะทะ "หากครั้งนี้ข้าไม่ตาย เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด ว่าทำไมเจ้าถึงทิ้งข้าไปในวันนั้น" เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกดาบหักขึ้น เตรียมพร้อมสำหรับการจู่โจมที่วัดกันด้วยความเป็นความตาย เขารู้ดีว่ามาลอสกำลังเฝ้ามองอยู่จากเบื้องบน และหมากตัวนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อรอดชีวิตอย่างเดียว แต่มันมีไว้เพื่อแสดงให้มาลอสเห็นว่า 'ผู้ที่ไร้ค่า' ในสายตาของจักรพรรดิ สามารถกระชากหน้ากากความมั่นใจของมันลงมาเหยียบย่ำได้ด้วยปัญญา อสูรเกราะเหล็กกระโดดขึ้นมาถึงยอดผา กรงเล็บมหึมาฟาดลงมาดุจค้อนทลายภูผา เอลาร่าคำรามก้องพร้อมกับกางอาณาเขตโล่แสงที่ริบหรี่แต่แกร่งกล้าเข้าปะทะกับกรงเล็บนั่นทันที แรงปะทะทำให้พื้นดินรอบตัวพวกเขาทรุดตัวลง เสียงเหล็กกระทบโล่ดังสนั่นจนหูอื้อ ในจังหวะที่มอนสเตอร์ชะงักจากการสะท้อนของโล่ เซนไม่รอช้า เขาพุ่งตัวผ่านเงาของเอลาร่าเข้าไปประชิดจุดอับที่เขาคำนวณไว้ ดาบหักในมือของเขาส่องประกายสีฟ้าเข้มอย่างประหลาด—ทักษะที่ถูกลืมเลือน 'จุดตายบรรจบ' ถูกเรียกใช้ออกมา เขากระแทกดาบเข้าที่ซอกเกล็ดคอของอสูรยักษ์พร้อมกับผลักก้อนหินมหึมาที่อยู่ด้านบนให้ร่วงลงมาตามน้ำหนักตัวของมัน เสียงหินถล่มดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของเทพเจ้ามรณะ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนมองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิด ทุกอย่างเงียบสงัดลง... เซนหอบหายใจหนักหน่วง เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นท่ามกลางเศษหินและซากศพของมอนสเตอร์ที่นอนจมกองเลือด เอลาร่านอนหมดสติอยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขามองไปยังหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า: *[ยินดีด้วย คุณได้สังหารมอนสเตอร์ระดับ Elite เลเวล 70 - ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นมหาศาล]* ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวไปหาเอลาร่า เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนถึงขีดสุด "น่าประทับใจจริงๆ... เซน" เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมาลอส มันมายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ แต่มันยืนอยู่เหนือร่างที่หมดสติของเอลาร่า พร้อมกับดาบเล่มยาวที่จ่อลงบนลำคอระหงของเธอ สายตาของมันไม่ได้มองที่ศพมอนสเตอร์ แต่มองมาที่เซนด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการฆ่าสัตว์เลี้ยงของข้า จะทำให้เจ้ามีสิทธิ์ต่อรอง?" มาลอสเอียงคอเล็กน้อย "ข้าให้เจ้าเล่นสนุกมามากพอแล้ว ตอนนี้... ได้เวลาเริ่มเกมที่แท้จริงของข้าเสียที" มาลอสขยับดาบกดลึกลงไปบนผิวเนื้อของเอลาร่าจนเลือดสีแดงสดซึมออกมา เซนหยุดชะงัก กราฟชีวิตที่เขาวางแผนไว้พังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นว่าหมากที่เขาถือไว้ในมือ กำลังถูกศัตรูฉกฉวยไปในวินาทีที่เขาเผลอ -------------------------------------------------- ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในโลกที่ความหวังเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันกับ "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" ครับ