จดหมายจากเงามืด

กลิ่นอับชื้นของหินผุพังผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งในโพรงจมูก เซนไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับรูปปั้นสลักจากหินแกรนิต ทว่าประสาทสัมผัสทุกตารางนิ้วกลับตื่นตัวถึงขีดสุด นัยน์ตาสสีนิลกาลหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นด้ายคมกริบ สะท้อนแสงสีแดงชาดที่กะพริบถี่ๆ อยู่บนหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซเบื้องหน้า จุดสีแดงนั้นไม่ได้อยู่ห่างออกไป มันอยู่ตรงนี้—เบื้องหลังแผ่นหลังของเขา *ครืน...* เสียงหินบดเสียดสีกันดังขึ้นอย่างเชื่องช้าและน่าขนพองสเกียว ผนังศิลาโบราณด้านหลังเซนค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน ราวกับปากของอสูรกายที่กำลังอ้าต้อนรับเหยื่อ ไอน้ำสีดำสนิททะลักทะลายออกมาจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่หมอกธรรมดา แต่เป็นมวลพลังงานความมืดที่กัดกร่อนอากาศจนเกิดเสียงฟ่อเบาๆ เซนไม่หันกลับไปมองในทันที ความเยือกเย็นที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากประสบการณ์อันเจ็บปวดในอดีตสอนเขาว่า การเคลื่อนไหวด้วยความตื่นตระหนกคือหนทางสู่ความตาย "ท่านเซน!" เสียงกระซิบอย่างร้อนรนดังมาจากมุมมืด เอลาร่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วระดับทหารผ่านศึก มือเรียวกระชับดาบยาวในฝักแน่น ดวงตาคมกริบของอดีตแม่ทัพจับจ้องไปยังรอยแยกของผนังด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า "มีบางอย่างกำลังออกมาจากผนัง... มันไม่ใช่ทหารลาดตระเวนของมาลอส" "ฉันรู้แล้ว" เซนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่เต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด เขายกมือซ้ายขึ้นห้ามเอลาร่าไม่ให้พุ่งเข้าไปโจมตี "ถอยออกมาก่อน เอลาร่า รักษาระยะ" สิ้นคำพูดของเซน มวลไอน้ำสีดำก็ม้วนตัวเข้าหากันกลางอากาศ ก่อนจะก่อรูปกลายเป็นแผ่นกระดาษโบราณสีเลือด ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ตรงหน้ารemnant ของกำแพง มันไม่มีร่างเนื้อ ไม่มีจิตสังหารที่รุนแรง ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านออกมาจนทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด กระดาษแผ่นนั้นร่วงลงสู่พื้นเบาๆ ไร้เสียงกระทบ แต่บนพื้นหินกลับปรากฏรอยร้าวลึกรูปใยแมงมุมแผ่ขยายออกไปรอบๆ เซนก้าวเข้าไปใกล้ชดเชยระยะห่าง เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะลงบนผิวของจดหมายฉบับนั้น ทันทีที่สัมผัส เสียงระฆังเตือนภัยดังก้องในโสตประสาทของระบบ *[แจ้งเตือนระบบ: คุณได้รับ 'จดหมายลับจากเงาผู้ล่วงลับ' - ภารกิจเฉพาะกิจระดับ SSS ปลดล็อกแล้ว]* *[คำเตือน: การเปิดอ่านจดหมายฉบับนี้จะผูกพันธะวิญญาณของคุณเข้ากับ 'ความจริง' ที่จักรพรรดิมาลอสพยายามปกปิดมานับพันปี คุณต้องการดำเนินการต่อหรือไม่? [ใช่ / ไม่ใช่]]* เซนมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าคมคาย ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่คือความเสี่ยง แต่สำหรับคนที่มีชีวิตอยู่เพื่อรอวันชำระแค้น ความเสี่ยงคือสิ่งเดียวที่มีค่าพอจะเดิมพัน เขากดเลือก [ใช่] โดยไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที แสงสีแดงฉานสาดส่องวาบไปทั่วห้องโถง ข้อความตัวอักษรสีทองแดงโบราณค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทีละคำ ทีละบรรทัด ด้วยลายมือที่หวาดระแวงและสั่นเทาของผู้เขียนในอดีต *‘ถึงผู้ที่ถือครองกุญแจแห่งความวิบัติ...* *หากเจ้ากำลังอ่านข้อความนี้ หมายความว่าหอคอยแห่งการล่มสลายได้ยอมรับเจ้าแล้ว แต่จงจำไว้... จักรพรรดิมาลอสที่พวกเจ้ากราบไหว้ ที่พวกเจ้าหวังจะโค่นล้ม แท้จริงแล้วไม่ใช่ผู้ปกครองที่แท้จริงของดินแดนนี้ มันเป็นเพียง 'ภาชนะ' ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังสิ่งที่มีชีวิตชีวากว่า ร้ายกาจกว่า และเก่าแก่กว่า...* *ประตูแห่งมิติที่สามกำลังจะเปิดออก และกุญแจดอกสุดท้ายไม่ได้ซ่อนอยู่ที่ใด แต่ซ่อนอยู่ในหัวใจของผู้ที่สูญเสียทุกสิ่ง... เช่นเดียวกับเจ้า’* บรรทัดสุดท้ายของจดหมายทิ้งท้ายด้วยชื่อย่อที่ทำให้ดวงตาของเซนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—รอยแผลเป็นในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ ไหลย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง ชื่อย่อของผู้ร่วมทีมที่ตายไปต่อหน้าต่อตาในเกมมรณะเมื่อปีก่อน "เซน... สีหน้าท่านไม่ค่อยดีเลย" เอลาร่าเอ่ยถามด้วยความกังวล นางไม่เคยเห็นแววตาของผู้นำหนุ่มสั่นไหวเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่น เซนยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางเดินเบื้องล่าง แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน "พวกมันมาเร็วกว่าที่คาด..." เอลาร่ากัดฟันกรอด ชักดาบออกจากฝัก แสงสีเงินวาบขึ้นสะท้อนกับความมืด "กองกำลังลาดตระเวนพิเศษของมาลอส... พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" เซนไม่ได้ตอบคำถามนั้น สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ประตูทางเข้าที่กองกำลังศัตรูกำลังมุ่งหน้ามา แต่มันกลับมองทะลุกำแพงหินออกไปเบื้องนอก สู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่บัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด ดวงจันทร์สองดวงบนฟากฟ้ากำลังซ้อนทับกัน เกิดเป็นรูปดวงตาขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองลงมายังพวกเขา ระบบอินเทอร์เฟซเด้งขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า *[ภารกิจหลักอัปเดต: หลบหนีจากการปิดล้อมของมาลอสภายใน 10 นาที หรือเผชิญหน้ากับ 'เงาในอดีต' ที่กำลังคืบคลานเข้ามา]* *[เงื่อนไขพิเศษ: หากความลับในจดหมายรั่วไหล ความยากของเกมจะถูกยกระดับสู่โหมดฮาร์ดคอร์ถาวร]* เสียงฝีเท้าของศัตรูใกล้เข้ามาทุกที ประตูไม้บานใหญ่หน้าห้องโถงเริ่มสั่นสะเทือนจากการถูกกระแทกด้วยพลังเวทมนตร์ เอลาร่ายืนตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ นางหันมามองเซนด้วยความเชื่อมั่นขั้นสุดยอด รอเพียงคำสั่งเดียวเพื่อพุ่งออกไปนองเลือด เซนสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายความเย็นชาแผ่กระจายออกจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขากำจดหมายในมือแน่นจนกระดาษแผ่นนั้นแหลกสลายกลายเป็นผุยผง แต่มันได้สลักลึกลงไปในความทรงจำของเขาเรียบร้อยแล้ว "ปล่อยให้พวกมันพังประตูเข้ามา..." เซนเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่เฉียบคมบาดลึกราวกับคมมีด "ในเมื่อพวกมันอยากรู้นักว่าเราเจออะไร... เราก็จะต้อนรับพวกมันด้วยของขวัญจากนรกบทนี้" เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ พื้นห้องโถงที่เคยเงียบงันพลันเกิดวงแหวนเวทมนตร์สีดำสนิทเปล่งประกายขึ้นรอบตัวพวกเขา พร้อมๆ กับเงาสะท้อนบนพื้นหินที่เริ่มบิดเบี้ยวและลุกขึ้นยืนเป็นรูปร่างของนักรบไร้หน้าตา—กองทัพเงาที่เขาเพิ่งปลุกมันขึ้นมาจากจดหมายฉบับนั้น และก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะพังทลายลงมา เงาดำลึกลับร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... ร่างของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน "ไม่ได้เจอกันนานนะ... หัวหน้า" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดนี้ไปด้วยกันครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส