ทรัพยากรล้ำค่า

"เลือดของเจ้าหกหยดลงบนแผนผังที่ไร้ค่านี้มานานเกินไปแล้ว เอลาร่า" เซนไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากโต๊ะหินที่สลักลวดลายเรขาคณิตซับซ้อน เขาใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยแยกของแผ่นศิลา พื้นที่ใต้ป้อมปราการแห่งนี้ไม่ได้มีแค่กลิ่นอับชื้นของโคลนตม แต่มันอบอวลด้วยไอความร้อนที่ผิดธรรมชาติ กลิ่นของโลหะหนักและกำมะถันเตะจมูกจนแสบโพรงจมูก เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงผนังหินชื้นแฉะอยู่ไม่ไกล ขยับดาบข้างเอวเบาๆ เสียงเหล็กกระทบชุดเกราะดังก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดิน เธอหรี่ตามองเงาร่างของชายหนุ่มที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงแผนการที่ไกลเกินกว่าใครในอาณาจักรนี้จะจินตนาการถึง "สิ่งที่ท่านเรียกว่าไร้ค่า คือชีวิตของทหารสามนายที่ต้องแลกมาเพื่อให้ได้แผนที่ฉบับนี้มา ท่านเซน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้น "เราไม่ได้กำลังทำสงครามเพื่อความบันเทิง ข้าไม่ได้ติดตามท่านมาเพื่อมองดูความตายกลายเป็นเพียงตัวเลขในสมุดบัญชี" เซนหยุดมือ ทันใดนั้น เขากดปลายนิ้วลงไปในช่องว่างกลางแผนผังศิลา เสียงกลไกเฟืองยักษ์บดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหวจากใต้ฝ่าเท้า พื้นป้อมปราการสั่นสะเทือนจนฝุ่นหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน เอลาร่าชักดาบออกจากฝักทันทีในสัญชาตญาณนักรบ แต่เซนยังคงยืนนิ่ง แววตาเย็นชาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ท่ามกลางความมืด ผนังศิลาเบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโพรงถ้ำขนาดมหึมาที่ทอดยาวลงไปสู่ใจกลางของโลก แสงสีฟ้าจัดจ้าสะท้อนเข้าตาทั้งสองจนต้องหรี่ลง มันไม่ใช่แสงจากตะเกียง แต่มันคือแสงจาก 'แร่มานาบริสุทธิ์' ที่ฝังตัวแน่นอยู่ในสายแร่ที่ขดตัวราวกับมังกรยักษ์นับพันๆ เส้น "นั่นมัน..." เอลาร่าลดดาบลง ความกังขาในแววตาถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง "นี่คือเหมืองแร่ที่จักรพรรดิมาลอสตามหามาตลอดสิบปี... ท่านพบมันได้ยังไง?" เซนเดินก้าวเข้าไปใกล้ปากถ้ำ ไอเวทมนตร์หนาแน่นจนทำให้ขนอ่อนลุกชัน เขาไม่หันกลับมามองคู่คิดของเขา แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม "มาลอสมันมองหา 'อำนาจ' ในการปกครอง แต่ข้ามองหา 'เชื้อเพลิง' ในการเผาทำลายอาณาจักรของมัน" เซนก้มลงหยิบเศษแร่ที่แตกตัวอยู่บนพื้นขึ้นมาตรวจสอบ ความรู้สึกผิดในอดีตที่เคยเกาะกินหัวใจถูกแทนที่ด้วยความกระหายชัยชนะ "เอลาร่า เจ้าบอกว่าทหารสามนายตายไปเพื่อแผนที่นี้? ถ้านี่คือราคาที่ต้องจ่าย เพื่อให้ได้ทรัพยากรที่สามารถสร้างกองทัพโกเลมเวทมนตร์ได้เป็นกองทัพ... ข้าว่ามันยังถูกเกินไปเสียด้วยซ้ำ" "ท่านกำลังจะเปลี่ยนป้อมปราการร้างแห่งนี้ให้กลายเป็นโรงงานสงครามหรือ?" "ข้าจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสุสานของมาลอส" เซนหันกลับมา สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เอลาร่า "เตรียมคนของเจ้าให้พร้อม เราต้องการคนงานที่ภักดี... คนที่ปากหนักพอจะเก็บความลับของเหมืองนี้ไว้ในหลุมศพ แต่ก่อนอื่น..." เขาหยุดพูดกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข เซนเอียงคอเล็กน้อยเหมือนกำลังฟังเสียงอะไรบางอย่างที่อยู่เหนือศีรษะขึ้นไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทเหล็กที่สม่ำเสมอ... จำนวนมาก... กำลังมุ่งตรงมายังห้องโถงที่ไม่มีใครควรรู้จักนี้ "มีคนพบเราแล้ว" เอลาร่ากระซิบ มือของเธอเปลี่ยนไปจับด้ามดาบแน่นขึ้น "หรือว่าท่าน... จงใจให้พวกมันตามมา?" เซนไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ดึงหน้ากากขึ้นมาปิดบังใบหน้าส่วนล่าง แววตาของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นเยียบที่ขยายตัวเหมือนน้ำแข็งที่กำลังขยายรอยร้าว "ถ้าเราอยากได้เหมืองนี้ไว้ในมือ เราก็ต้องมี 'หลักฐาน' ว่าใครเป็นคนตายในที่นี้" เซนดึงดาบสั้นออกมาจากซ่อนที่แขนเสื้อ "เตรียมตัวให้ดีเอลาร่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญไม่ได้มาเพื่อเจรจา และพวกมันกำลังจะกลายเป็นวัตถุดิบชิ้นแรกของเหมืองนี้" ประตูหินที่ปิดตายค่อยๆ ถูกทุบทำลายจากฝั่งตรงข้าม แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้เศษหินกระเด็นออกมา แสงไฟจากคบเพลิงภายนอกเริ่มลอดผ่านรอยแยกเข้ามา และในวินาทีที่บานประตูยักษ์พังครืนลงมา ชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่มีตราประทับของหน่วยคัดเลือกมาลอสก็ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งเซนและเอลาร่าต้องชะงัก ไม่ใช่จำนวนทหารนับร้อยที่ตามหลังมา แต่เป็นชายร่างสูงโปร่งที่เดินนำหน้าสุดด้วยท่าทีเนิบนาบ เขาสวมชุดคลุมยาวสีเงินยวง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีสีแดงก่ำราวกับเลือดที่แห้งกรัง "นึกไม่ถึงเลยว่า 'จักรพรรดิไร้บัลลังก์' ที่ฝ่าบาททรงกังวลนักกังวลหนา จะซ่อนตัวอยู่ในรูหนูที่เต็มไปด้วยแร่ขยะแบบนี้" ชายผู้นั้นขยับยิ้มเล็กน้อย แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก่อนที่เขาจะปัดมือเบาๆ ทหารข้างหลังก็ขยับตัวเข้าล้อมวงปิดทางหนีทั้งหมดไว้แน่นหนา "ข้าได้รับคำสั่งมาให้เก็บหัวของเจ้ากลับไป" เขากล่าวพลางดึงดาบยาวที่สลักลวดลายประหลาดออกมา "แต่ข้าว่า... การได้เห็นเจ้ามองดูความหวังสุดท้ายของเจ้าถูกข้าทำลายไปต่อหน้าต่อตา น่าจะสนุกกว่าการฆ่าทิ้งในทันที" เซนขยับตัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มของเขาเย็นเยียบยิ่งกว่าความมืดมิดในเหมืองแร่เบื้องหลัง "หวังสุดท้ายอย่างนั้นรึ?" เซนแค่นหัวเราะในลำคอ พร้อมกับกดสวิตช์บางอย่างที่เขาซ่อนไว้ใต้ฝ่าเท้า "เจ้าเข้าใจผิดไปอย่างมหันต์... เพราะนี่ไม่ใช่ที่ที่ข้าซ่อนตัว แต่เป็นที่ที่ข้า 'ฝัง' พวกเจ้าต่างหาก" ทันทีที่สิ้นเสียง สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วเหมือง แร่เวทมนตร์ที่เคยส่องแสงสีฟ้าอ่อนโยน กลับเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มจัดจ้าจนน่าขนลุก เสียงกัมปนาทจากชั้นหินใต้ดินเริ่มบีบอัดตัวเข้าหากัน เซนดึงเอลาร่าถอยหลังกรูไปที่ทางออกลับพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของศัตรูต้องหยุดเต้น เพราะเหมืองแร่แห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำสงคราม... แต่มันถูกออกแบบมาให้เป็น 'กับระเบิด' ขนาดมหึมาตั้งแต่แรกเริ่ม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามสู่ตอนที่ 9 แล้วมาพบกับความวินาศสันตะโรในตอนหน้าครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส