ประกาศศักดา

"ปิดทางออกให้สนิท แล้วเตรียมจุดชนวนเสีย เอลาร่า" เสียงของผมเรียบเฉย ราวกับกำลังสั่งให้ทำอาหารเย็น มากกว่าการสั่งสังหารกองกำลังท้องถิ่นนับร้อยชีวิตที่กำลังบุกตะลุยเข้ามาในเหมืองแร่แห่งนี้ เอลาร่าไม่ได้เอ่ยถามคำถามที่ไร้ประโยชน์ เธอเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาของอดีตแม่ทัพหญิงวูบไหวด้วยความเคารพปนหวาดหวั่น ก่อนที่เธอจะกระโดดหายไปในเงามืดของอุโมงค์ชั้นใน เสียงฝีเท้าหนักอึ้งของพวกทหารจักรวรรดิดังสะท้อนก้องไปตามผนังถ้ำหินปูน พวกมันถือคบไฟส่องสว่างเข้ามาพร้อมเสียงตะโกนก้องที่เปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมที่โง่เขลา "ออกมาซะเจ้าคนขลาด! ทหารของจักรพรรดิมาลอสไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ให้กับหนูท่ออย่างแก!" ผมยืนรออยู่ตรงนั้น ใจกลางโถงกว้างที่ถูกออกแบบมาให้เป็น 'จุดศูนย์กลาง' ของกับดักมรณะ ผมขยับเสื้อคลุมตัวยาว สายตามองผ่านความมืดออกไป เห็นใบหน้าของหัวหน้ากองร้อยที่กำลังแสยะยิ้มด้วยความมั่นใจ "พวกแกมาถึงตรงเวลาดีนี่" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนิ่งสนิทจนทำให้อีกฝ่ายชะงักฝีเท้า "รู้ไหมว่าเหมืองแร่นี้ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ ไม่ใช่เพราะมันไม่มีแร่... แต่เพราะไม่มีใครอยากขุดเอาความตายขึ้นมาน่ะ" "เพ้อเจ้อ!" หัวหน้าทหารคำราม พร้อมชักดาบออกมา "จัดการมัน!" ทันทีที่ทหารแถวหน้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่วงกลมที่ผมกำหนดไว้ ผมก็เพียงแค่สะบัดนิ้วเบาๆ ที่คันโยกกลไกโบราณข้างตัว *ครืนนนน...* เสียงหินถล่มไม่ได้เริ่มจากเพดาน แต่มันเริ่มจาก 'ใต้เท้า' ของพวกมัน พื้นดินที่พวกมันยืนอยู่ทรุดฮวบลงเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยผลึกคริสตัลระเบิดที่ผมวางโครงข่ายไว้ตั้งแต่สามวันก่อน อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวด้วยแรงอัดมหาศาล ความร้อนสูงพุ่งทะลุขีดจำกัดจากปฏิกิริยาเคมีที่ถูกกระตุ้น ไม่มีเสียงกรีดร้องที่ยาวนาน มีเพียงแสงสีฟ้าสว่างวาบที่กลืนกินทุกอย่างจนขาวโพลนไปทั่วทั้งโถงถ้ำ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนหินงอกหินย้อยร่วงหล่นลงมาเหมือนห่าฝน ผมเบือนหน้าหนีจากรัศมีระเบิด พลางก้าวเดินออกจากเหมืองผ่านทางลับที่เตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างใจเย็น "เรียบร้อยแล้วหรือครับ?" เอลาร่าโผล่มาข้างกายผมในวินาทีที่เปลวเพลิงเริ่มมอดลง ท่ามกลางเสียงซากปรักหักพังที่ถล่มทับกองทัพที่ครั้งหนึ่งเคยโอหัง "กองกำลังท้องถิ่นของมาลอสจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อ" ผมตอบพลางปัดฝุ่นออกจากบ่า "แต่นี่เป็นเพียงแค่การเชือดไก่ให้ลิงดูเท่านั้น เอลาร่า สิ่งที่น่ากังวลจริงๆ ไม่ใช่จำนวนทหารที่ตายไป แต่มันคือปฏิกิริยาของจักรพรรดิมาลอสหลังจากนี้" ผมหยุดเดินแล้วมองไปยังทิศทางของปราสาททมิฬที่ตั้งอยู่ไกลออกไปบนยอดเขาสูงเสียดฟ้า ในมิตินี้ อำนาจคือทุกสิ่ง แต่ในเกมการเมืองนี้ 'ความกลัว' คืออาวุธที่ทรงประสิทธิภาพที่สุด การที่ผมกวาดล้างกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตนี้จนราบคาบ จะทำให้พวกเจ้าเมืองคนอื่นๆ เริ่มตั้งคำถามว่าใครกันแน่ที่สมควรได้รับความภักดี "ท่านจะไปที่นั่นเลยหรือครับ?" เอลาร่าถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ไม่หรอก เราจะสร้างตัวตนให้เด่นชัดขึ้นจนเขาทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้เรามีชีวิตอยู่" ผมแสยะยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่มาจากความพึงพอใจในกลยุทธ์ที่กำลังเดินไปตามกระดาน "เมื่อถึงตอนนั้น มาลอสจะเผยช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุดของเขาออกมา... นั่นคือความโกรธแค้น" เราเดินเท้าต่อเข้าสู่ป่าทึบ แต่แล้วฝีเท้าของผมก็ชะงักลง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดที่คุ้นเคย มันไม่ใช่กลิ่นอายของทหารจักรวรรดิ แต่มันเป็นกลิ่นไอเวทมนตร์ที่หนาหนักและเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด กลางโถงทางเดินในป่า มีจดหมายฉบับหนึ่งปักอยู่กับต้นไม้ด้วยกริชสีดำสนิท ตราประทับบนซองไม่ใช่ตราจักรวรรดิ แต่เป็นสัญลักษณ์รูป 'ดวงตาที่ปิดสนิท' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิที่ควรจะล่มสลายไปตั้งแต่อดีต เอลาร่าชักดาบออกมาทันที "ลอร์ดเซน... ท่านได้กลิ่นนั่นไหม?" ผมดึงกริชออกแล้วคลี่จดหมายอ่านเพียงสั้นๆ ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาที—ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเหมือนหน้ากากที่ผมสวมใส่ไว้ตลอดเวลา ในจดหมายนั้นมีเพียงลายมือที่เขียนด้วยหมึกสีเลือดสดๆ ว่า: *'ยินดีด้วยกับการประกาศศักดา ท่านผู้มีชะตากรรมเป็นเดิมพัน แต่ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนกำลังแอบมองการเล่นเกมของท่านจากในเงามืด... คนที่ท่านเคยสูญเสียไปไม่ได้ตายจากไปเพราะอุบัติเหตุหรอกนะ'* ผมกำจดหมายในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจที่เคยเยือกเย็นราวกับหินผาสั่นคลอนขึ้นมาอย่างรุนแรง ความทรงจำที่ผมพยายามฝังกลบไว้กำลังพุ่งกลับมาราวกับคลื่นยักษ์ นี่ไม่ใช่แค่สงครามแย่งชิงบัลลังก์อีกต่อไป แต่มันคือกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อดัดหลังผมโดยเฉพาะ! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันมืดมิดนี้ร่วมกันครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส